Happy New Year!!!...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Burkina Faso.
'Donders, dat was zowat een brommer minder in de stad'...
Ohh, schep-ijs!!...
Wauw, Ouagadougou is netjes zeg...
Opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats,
Judith moet poepen...
Bobo is relaxed
Dat blijkt eigenlijk al bij binnenkomst: niet al te veel verkeer,
naambordjes voor de wegen en weinig mensen die ons 'aanspreken' (lastig vallen).
Overigens zijn de mensen wel behulpzaam als we wat vragen. Prima omgeving dus.
We rijden nagenoeg in een keer naar het vooraf uitgezochte guesthouse: Casa
Africa. De reggae komt ons tegemoed als we de niet al te grote binnenplaats,
voorzien van een aantal grote groene bomen, oprijden. Knus, is het eerste wat in
me opkomt. Een aantal kamers naast elkaar in een gebouw. Haaks daarop het
restaurant met schuin daarachter de toiletten. Schuin voor het restaurant zijn
twee douches. De binnenplaats is 20x30 meter. Niet overdreven groot maar ruim
genoeg om met z'n tweeën op te camperen. Het geheel bevindt zich in een rustige
wijk. Vannacht gaan we de verloren slaap van eerdere nachten in Djenné, Mopti
en Sangha (Mali) inhalen!
Als we de veranda van het restaurant oplopen komen we in
contact met Henriëtte
Henriëtte is enige maanden in Dogonland geweest. Als afsluiting van haar
half jaar West-Afrika gaat ze nu nog een aantal weken door Burkina Faso en Ghana
trekken. Henriëtte is twee jaar geleden ook al in Bobo geweest en weet nog
redelijk de weg. 's Middags gaan we met z'n drieën het centrum in om een
plaatsje voor de volgende avond (oud en nieuw) te reserveren. Na enig navragen
blijkt dit helemaal niet nodig te zijn, 'loop morgenavond maar gewoon binnen,
voor jullie is er altijd wel een plaatsje te vinden.' Tuurlijk, slijmbal!
Maar inderdaad, de volgende avond is er een plaatsje voor ons
vrij
Sterker nog, alle plaatsjes zijn voor ons vrij! Wat blijkt, de
muziekinstallatie is ingestort. De band die zou optreden is daarom maar
afgezegd. Ja ja, en wij komen uit een ei. De avond begint daarmee aanzienlijk
rustiger dan verwacht. Wel erg lekker gegeten. Niet gedronken, want we zijn nog
altijd aan de antibiotica.
De buikjes rond verlaten wij tegen half elf het nog altijd bijna lege
restaurant. De mensen op straat lopen allemaal dezelfde kant op, richting de
grote rotonde. Hmm, dan zal daar wel iets te beleven zijn. Als getrainde
kuddedieren volgen wij de menigte. Langs de keurig opgelijnde bromfietsen en
fietsen, auto's zijn hier niet veel te zien. Het wordt drukker en drukker.
Regelmatig worden we van top tot teen bekeken maar nooit vervelend. Op de
rotonde staat een groot podium, waarop om de beurt lokale artiesten hun playback
kunstje vertonen. Ondanks dat er toch gauw 1500 mensen op straat staan is het
erg rustig: de muziek staat zacht, de mensen zingen of dansen nauwelijks en er
is geen eten of drinken/drank te verkrijgen. We hadden ons oud en nieuw
2001/2002 toch wel iets anders voorgesteld.
Tegen twaalf uur begint het vuurwerk langzaam los te komen
Ondanks dat men geen drank op heeft is men levensgevaarlijk met vuurwerk.
Vermoedelijk de spotjes op tv niet gezien... Normaal gesproken mogen ook wij
best met vuurwerk 'spelen', maar dit gaat zelfs ons boven de pet. Judith raakt
enigszins geïrriteerd/gefrustreerd. Oppassen dus. Een aantal 'stoere' jongens
vindt het leuk om vuurwerk (strijkers) in het publiek te gooien. Totdat het te
dicht bij Judith komt... Met enige vorm van geluk kan ik nog net voorkomen dat
we niet in een opstootje verzeild raken. 'Juut rustig nou, dit hoort nou eenmaal
bij oud en niew. Hier vieren ze dat gewoon anders. Niks mee te maken, ze moeten
gewoon normaal doen!' Helemaal mee eens, zullen we daar gaan staan???' We
schuiven enige tientallen meters op. Daar lijkt het in ieder geval rustiger. Van
korte duur. Om twaalf uur komt het vuurwerkfeest echt los. Links, rechts, voor
en achter ons knalt het ene stuk vuurwerk na het andere. Tijd om te vertrekken!!
Aan de rand van het feest probeer ik mijn enige stuk vuurwerk, een romeinse
kaars van pakweg drie jaar oud, aan te steken. Geen succes. Gelukkig krijg ik
hulp van tien à vijftien locals. Met gevaar voor eigen leven staan de
jongemannen het stuk vuurwerk aan te steken. Wat een idioten denk ik bij mezelf,
dit is gevaarlijk jongens. Uiteindelijk knalt het vuurwerk in de hand van één
van de jongens; gelukkig geen blijvende schade...
Onderweg naar het guesthouse krijgen we
nogmaals een hartverzakking
Een passerende brommer gooit vuurwerk onze kant op! Wat een hufter. 'Thuis'
aangekomen nemen we van schrik maar een glaasje Sambuca, ondanks dat we
antibiotica hebben.
De volgende ochtend zijn we al weer vroeg paraat. Op naar Ouagadougou, de
hoofdstad van Burkina Faso. Normaal gesproken rijdt Judith als we een stad in of
uitgaan. Dit keer niet. In het centrum vullen we de voorraden aan en kopen een
paar lekkere broodjes bij de patisserie. Rechtsaf de straat uit, richting de
grote rotonde van gisteravond. Vijf armen, 'welke moet ik hebben Juut? Que?
Welke richting moet ik op? Euhh, ogenblikje. Ogenblikje?! Ik zit bijna op de
rotonde, dat moet je ook van tevoren bekijken!' Al kibbelend kijken we samen op
de kaart. Stom! Judith ziet gelukkig vanuit haar rechter ooghoek iets snel
naderen, 'STOP!' schreeuwt ze. Volautomatisch trap ik op de rem, een brommer
schiet vlak voor de auto langs. Hij kijkt niet op of om, dit lijkt zo te horen.
Of hij of wij voorrang hebben/hadden weten we nog niet, maar dat we geschrokken
zijn was wel duidelijk. 'Paul, voortaan rijd ik en lees jij gewoon weer kaart
oke? Yep.'
En toch overkomt het ons enige tientallen kilometers verderop
nogmaals
Dit keer Judith achter het stuur, Paulus met de kaart. Bij een busstop vlak
buiten het dorp staat een kleine menigte om een minibusje heen. Potentiële
passagiers (als er plaats is) en verkopers van allerlei etenswaar staan door
elkaar, gevaarlijk dus. We remmen af, toeteren een aantal maal en passeren met
een gangetje van vijftig-zestig het busje. Vanuit het niets duikt een
tienermeisje voor het busje langs de weg op. Remmen is te laat, bidden dan maar.
In een refelx kan Judith nog wel iets uitwijken wat vermoedelijk net voldoende
is om het meisje te ontwijken. Damn, twee keer op een dag, waar zijn we nu
helemaal mee bezig.
Weer een leermoment: niet harder dan dertig-veertig langs dit soort busjes,
taxi's en vrachtauto's heen. Wauw, we hebben het voor vandaag wel ff gehad.
De route van Bobo naar Ouaga is qua
natuur eentonig, maar niet onaardig
Een redelijk vlak landschap, bomen staan her en der verspreid. Geen Baobab
bomen zoals in voorgaande landen, meer 'gewone' bomen met groene bladeren. Langs
de weg zien we veelal geel (dor?) gras, een centimeter of dertig hoog..
Gecombineerd met koeien, geiten, schapen, dorpjes/hutjes en rood/oranje
gravelpaden maakt het een apart gezicht.
Zo gauw we Ouaga naderen neemt het aantal ezelskarren op de weg af, het aantal
auto's, brommers en fietsers neemt enorm toe. Naast/aan de weg neemt het aantal
kraampjes ook stevig toe. Mensen lopen af en aan bij deze kraampjes. Taxi's en
taxibusjes stoppen op de meest onhandige plaatsen en voegen op nog onmogelijkere
plaatsen weer in. We zijn dan ook blij als we eindelijk de parkeerplaats van
Hotel OK-Inn opdraaien. Hopen dat we hier kunnen camperen. Een kamer/hutje huren
is in dit hotel net efkes te duur (> fl. 150,-).
Wat een mazzel zeg, we mogen gratis in de (enorme) tuin
camperen!
Men waardeert het wel als we in het hotel komen eten. Nou wij ook. Maar
eerst kamp maken. We rijden Shaggy van de parkeerplaats de tuin in. We slingeren
zeker tweehonderd meter tussen de bomen door eer we de achterkant van de tuin
bereiken. Wat een plek zeg, en nog gratis ook! We mogen gebruik maken van de
toiletten en douches bij het zwembad. Gezien het beperkt aantal gasten in het
hotel zijn deze nog blinkend schoon.
Tegen een uur of zeven lopen we richting het restaurant. 'Dit is luxe man, heb
je die koelkasten vol met fruit en drank gezien? Heerlijk he mop, daar gaan wij
eens goed van genieten!' Het diner heeft alles erop en eraan. Salade met brood
vooraf, filet capitain in peper saus als hoofdgerecht en als klap op de
vuurpijl, ijs toe!! Schepijs met slagroom! Dit is echt lekker. Rondom gelukkig
lopen we hand in hand het restaurant uit; heren onze dank is groot.
Met een taxi bereiken we vroeg in de
ochtend de ambassade van Ghana
Tja, het welbekende visa probleem. Wat hebben wij het toch makkelijk in
Europa, zeker nu de euro zijn intrede heeft gedaan. Als we in Nederland zijn
vallen al dit soort simpele gemakken helemaal niet op. Nu des te meer als we per
land een visum moeten aanvragen, geld moeten wisselen, de auto moeten verzekeren
etc. etc. Prima landje, ons kikkerlandje!
Wat bijzonder positief is aan Ouaga is de netheid van de stad: mooie, goed
onderhouden gebouwen, schone straten, verkeerslichten, verkeersborden,
verkeersregels!, weinig smog. Opzienbarend, positief onderscheidend. Het ritje
met de taxi bevalt ons dan ook goed. Dit is vaak wel anders aangezien de taxi's
als gekken rijden. Dit keer niet.
Na de visa-formaliteiten wandelen we door Ouaga, doen een bakkie, kopen wat
fruit en groente, kletsen met de lokale bevolking en internetten nog een beetje.
Wat een lekker dagje.
Ook de volgende dagen slenteren we door Ouaga heen
Deze stad heeft naast de mooie gebouwen en propere aanblik (dat klinkt zeg)
nog meer te bieden: de markt. In de auto hebben we achter de voorstoelen een
gordijntje hangen, althans wat er van over is. Met name nieuwsgierige blikken
van allerlei officials houden we hiermee buiten de deur. Het gordijn is door het
vele gebruik aan vervanging toe. Waar kunnen we zoiets beter kopen dan op de
markt.
Met het oude gordijn begeven wij ons op de overdekte markt van Ouaga. Op het
moment dat we het gordijn bij één van de hokjes uit de tas halen begint het
gedonder. Tientallen mensen beginnen zich met ons gordijn te bemoeien. Wat een
drukte, wat een gekte. En dat voor een gordijn! 'Monsieur, un bon prix ici. Nee
de mijne is nog veel beter. Welnee, de mijne die is pas goed.' Aan de armen
worden we van links naar rechts gedirigeerd. Ietwat ongemakkelijk lopen we door
de lapjesmarkt heen. Overleg is nu noodzakelijk. 'Paul, we moeten eerst bepalen
welke stof we nodig hebben. Nee, we moeten eerst weten of iemand het gordijn kan
maken, anders hebben we niks aan de stof. He he, je weet toch dat ze hier alles
kunnen maken. Laten we nu eerst maar de stof regelen.' We blijven zo nog even
langs elkaar heen praten. Gelukkig krijgen we hulp. Eén van de heren brengt ons
naar een 'rustige' plek waar we even kunnen zitten. Nu kunnen we tenminste
gewoon overleggen en een keuze maken uit die enorme stapels stof. We kiezen voor
een groen/zwart achtig motief (alsof dat er wat toe doet), typisch afrikaans (ja
ja). Het maken van het gordijn is binnen vijf minuten voor elkaar. Alles bij
elkaar fl. 10,- Een koopje!
's Avonds maakt Judith melding van enige
onrust in haar darmflora
Hmm, dit riekt niet echt fris. Sterker nog, dit ruikt naar onraad!
Regelmatig zie ik Judith met haastige spoed een toilet opzoeken; ook 's nachts.
We kijken het enige dagen aan. 'Het wordt nog niet echt beter he Juut. Nee, niet
echt. Ik zal het Gezond op reis boekje er eens bij pakken.' We bestuderen de
meest bizarre ziektes. Niet dat Judith dat heeft, maar dan valt het buikprobleem
van Juutje, in vergelijking tot alle enge ziektes, tenminste nog mee... We
besluiten een Flagyl kuurtje te doen. En wat een geluk, dit werkt! Wij hebben
helemaal geen dokter nodig, toch?!
We halen het visum op, eten chinees (in Afrika!) en relaxen
nog een paar uur bij het zwembad
In Bamako hadden we op de dag van vertrek kennis gemaakt met Ann (54) en
Allan (61). Zij maken nagenoeg dezelfde reis als wij, maar dan in een Engelse
truck. Met nog 26 anderen! Ook zij camperen in de tuin van het hotel. Onder het
genot van een koud pilske kletsen we zo een paar uur vol. Wij concluderen: het
gaat er niet om hoe oud je bent, maar hoe jong je je voelt!!
1: Bobo Dioulasso - auberge Casa Africa (N11° 10' 08.2";
W004° 18' 43.6") Ya man, dit is een relaxte plek weet je.
2: Ouagadougou - Hotel OK-Inn (N12° 20' 09.6"; W001° 30' 49.6")
Wat een joekel van een tuin hebben ze bij dit hotel. Enne, gratis camperen!
3: Tamale (zie belevenissen van Ghana)
Periode: 30 december 2001 - 5 januari 2002
