Het sponsorproject

Bedankbrief uit de Dominicaanse republiek
Vertaling
Wereldkinderen is een stichting, die zich bezig houdt met bemiddeling bij adoptie. Dit is een belangrijk onderdeel, maar een ander zwaartepunt vormt hulp ter plaatse door middel van projecten.
Meer informatie is te vinden op http://www.wereldkinderen.nl
Ik heb Wereldkinderen gekozen als sponsordoel, omdat wij al jaren een project in de Dominicaanse Republiek steunen via de projectgroep Zutphen, de school in Nigua.
Zelf vind ik de hulp ter plekke heel belangrijk, en hopelijk helpen wij door deze tocht de kinderen aan een aantal noodzakelijke hulpmiddelen. Meer informatie over de Domincaanse Republiek is te vinden op http://www.domrep.nl

Gea Marsman is medewerkster van de projektgroep Zutphen van Wereldkinderen, en zij heeft mij het projekt in San Pedro de Macoris voorgesteld om te sponsoren
Hieronder staat meer informatie.

Het project in San Pedro de Macoris , Dominicaanse Republiek. De school Santa Clara de Asis

Achtergronden
San Pedro de Macoris ligt midden in een suikergebied. Aan het eind van de vorige eeuw maakte de suikerwinning een enorme groei door. In San Pedr de Macoris kwam een suikerfabriek (ingenio), aan de baai en ook in de omgeving ontstonden kleine dorpjes rondom een suikerfabriek. De stad groeide geweldig en werd een centrum van bestuur, er kwam zelfs een universiteit. Die bloei duurde enkele tientallen jaren en kwam in verval ten tijde van de Amerikaanse invasie toen het land de schulden aan Amerika niet meer af kon lossen.

Daarna herkreeg het nooit meer het oude peil om tenslotte in de tachtiger jaren nog meer te vervallen door het instorten van de wereldsuikermarkt. Het Dominicaanse staatsbedrijf van suiker (CEA), dat vele ingenio's telt, ging vorig jaar failliet nadat al menig bedrijf buiten werking was gezet. Op het ogenblik is men bezig met de privatisering van de bedrijven. Zo hoopt men dat de suikerfabriek in Boca Chica binnenkort weer zal gaan draaien.

De suikerfabriek die wij bezochten, zou dan in 2001 weer moeten beginnen.

De Dominicaanse staat heeft tijdens de bloei van de suiker, en ook nog daarna, jarenlang arbeiders op andere Antilliaanse eilanden gewonnen om in de suikeroogst te komen werken. Met Haiïti werd in de tijd van Trujillo al een contract afgesloten die de Haïtiaanse regering sommen geld verleende om haar inwoners in de Dominicaanse suikerrietvelden te laten werken. De Haïtiaanse arbeidskrachten hoefden alleen maar betaald te worden met bonnen. Door het werk van mensenrechtenorganisaties is daar een eind aan gekomen. Toch verdienen de Haïtiaanse suikerkappers nog steeds zeer weinig en zijn ze met handen en voeten gebonden aan hun suikerbazen. Veelal wonen ze rondom zo'n suikerfabriek (batey), ver van de bewoonde wereld af.

Veel HaÏtiaanse arbeiders keerden nooit terug naar hun vaderland, lieten hun familie overkomen en integreerden zo goed als dat mogelijk was in de Dominicaanse maatschappij, waar ze nog steeds een gediscrimineerde onderlaag vormen.

Maar ook heel veel Haïtianen zijn verplicht terug te keren naar hun eigen land omdat het contract dat inhield en omdat ze daarom niet de wettelijke papieren hebben om zich langer in de Dominicaanse Republiek op te houden. De schatting is dat er in het zuiden zeker zo'n 500.000 legale en illegale HaÏtianen wonen. Tijdens onze reis was de Dominicaanse regering weer grote acties begonnen om illegale HaÏtianen, soms geboren en getogen in de Dominicaanse Republiek, het land uit te zetten.

Ook in San Pedro de Macoris wonen, behalve nakomelingen van Engelstalige Antillianen, veel Dominicaanse HaÏtianen. Arme mensen. Het is dan ook zeer druk langs de oever van de rivier Casui die langs San Pedro de Macoris stroomt en een onafzienbare rij krottenwijken aan beide zijden heeft.

De stad is zeer in verval geraakt, hetgeen duidelijk zichtbaar is als men er doorheen komt, verveloos, verwaarloosd, slechte wegen.

De school Santa Clara de Asis

Santa Clara ligt aan een grote uitvalsweg van de stad en is een parochieschool.
Het is gebouwd in een vierkant, het middenstuk is het schoolplein en een klein gedeelte is kapel. De school ontvangt als parochieschool enige steun, maar het is een zeer arme buurt, er komt dus weinig geld binnen. Ook is de school erkend door de staat, zodat een gedeelte van de leerkrachten door de staat betaald worden, en enkele door de ouders want er zijn altijd leerkrachten te weinig in verhouding met het aantal leerlingen. Om de bijzondere verhouding school-staat aan te geven, is het uniform afwijkend van staatsscholen: de bekende beige broek of rok met daarboven een groen geruit bloesje, als teken van protest én van hoop!

De staat betaalt geen geld voor onderhoud van de school, dus betalen de ouders dit. Dat wil zeggen, de ouders betalen per maand een bedragje voor de kosten maar de meeste ouders kunnen dit niet opbrengen. De school is de enige basisschool in drie wijken, heeft veel kinderen uit de sloppenwijk langs de rivier en wil de kinderen niet naar huis sturen. Vandaar de aanvrage om hulp.

Er gaan 's morgens 700 kinderen naar school en 's middags 700 andere kinderen. Alles wordt dus 10 uur per dag gebruikt!

Er is maar één jongens wc. En één meisjes w.c., beiden zonder stromend water, wel met een medewerker die daar regelmatig de tuinslang op zet.

Dringend onderhoud

Een aantal zaken op de school moeten dringend gebeuren:

Dakreparaties waardoor de diverse lekkages worden gestopt, geraamd op : f 15.000

De bouw van sanitaire voorzieningen is eveneens geraamd op : f 15.000

Renovatie van de klaslokalen, schilderen, aanbrengen plafondventilatoren, nieuwe borden f 15.000

Aanschaf meubilair, een stoel met tafeltje ("butaca) kost f 75,-. Er kunnen dus heel wat butaca's bij elkaar gefietst worden!

Sponsoring kinderen San Pedro de Macoris

Om te garanderen dat de kinderen inderdaad naar school kunnen blijven gaan, moeten enkele gezinnen geholpen worden.

De school heeft 20 kinderen van de ochtendschool en 20 kinderen van de middagschool voorgesteld om te sponsoren.

Onze reisgenoten hebben zelf al 30 kinderen ondergebracht.

We hebben nog 10 kinderen voor wie we een sponsor zoeken om de schoolkosten, uniform, boeken en schrijfgerei te betalen.

Succes en groetjes,
Gea Marsman

Wil je sponsor worden klik dan hier

Heb je tijd, bekijk dan het zeer uitgebreid verslag met o.a. een bezoek aan dit project http://www.gironet.nl/home/themarn/nieuwwk/text/verslag.html

CBF-keur	Werving en besteding van fondsen is gegarandeerd verantwoord

Wereldkinderen heeft sinds 1999 het CBF-keur toegekend gekregen door het Centraal Bureau Fondsenwerving (CBF). Het CBF beoordeelt en controleert de steunwaardigheid van fondsenwervende instellingen. Wanneer een instelling het CBF-keur heeft, kan de gever ervanuitgaan dat de werving en besteding van de fondsen - volgens de normen van het CBF - op verantwoorde wijze plaatsvinden.

Ook de regio's kunnen binnenkort gebruikmaken van het CBF-keur door het te vermelden bij fondswervende acties.
Het keur is verleend voor vijf jaar.
Eén van de belangrijkste beoordelingskenmerken voor het CBF-keur gaat over de kosten die gemaakt mogen worden voor de eigen fondsenwerving. Deze mogen over een periode van drie jaar gemiddeld niet hoger zijn dan 25 procent van de inkomsten uit eigen fondsenwerving.
Voor het CBF-keur komen dan ook alleen in Nederland gevestigde instellingen in aanmerking die langer dan drie jaar bestaan.

Het CBF controleert verder:

	de samenstelling en onafhankelijkheid van het bestuur;
	of het geld wordt besteed aan het doel waarvoor het geworven is;
	of er op inzichtelijke wijze (volgens de daartoe opgestelde richtlijnen) verslag wordt gedaan;
	of er zorgvuldig voorlichting wordt gegeven over de activiteiten en bestedingen;
	of er bij de werving van het geld geen gebruik wordt gemaakt van methoden waardoor de gever zich 'gedwongen voelde' om geld te geven.

De overheadkosten bij de projecten van wereldkinderen is maximaal 10%,
(als het CBF-keur is toegekend mag dit niet meer dan 25 % zijn)

home de fietstocht mijzelf sponsor worden sponsorlijst tijdens de reis reisverslag links