’s Ochtends kwam de eerste visser om ca 7.15 uur langs met een fuikje om krabben te vangen.
Hij groette mij vriendelijk dus zal het wel geen probleem geweest zijn de ik daar kampeerde.
Weer op weg naar Finisterre, de benen hadden niet veel zin na zo’n dag als gisteren. Zal ik teruggaan om zodoende op tijd in Santiago te zijn omdat Jeannette woensdag komt, of liften, maar dat is jammer want Kaap Finisterre op eigen kracht bereiken is toch wel leuk. Ik zie wel, desnoods wordt het nog twee dagen hard doorploeteren.
Onderweg veel mosselkwekerijen in het water en strandjes.
Na ca. 25 km Finisterre bereikt, het landschap werd steeds kaler.
De refugio opgezocht om een stempel te halen maar het kantoortje was nog gesloten, dus op naar de Kaap. Deze ligt nog een kilometer of 5 verder en steekt hoog boven de Oceaan uit.
Heel frappant was de mist die om de hoek van de landtong over de Oceaan kwam.
Bij de vuurtoren aan het einde kun je lekker uitwaaien terwijl je voldaan van het halen van dit eindpunt van het uitzicht zit te genieten.
Maar hoe terug? Een camper met een fietsenrek achterop biedt misschien een mogelijkheid, maar even later als ik er naar toe fiets zitten er twee mooie mountainbikes op, dus liften zit er bij deze mensen niet in.
Terwijl ik terugfietste naar Finisterre begreep ik waarom ik niet zo’n moeite met de beklimming van de rotspunt had want ik moest nog aardig meetrappen toen ik naar beneden reed, vanwege de harde wind tegen.
In Finisterre weer naar de refugio en daar zat een dame op het kantoor die verbaasd keek toen ik om 10.10 uur daar binnen kwam.

Uitgelegd dat ik gisteren niet verder kon,uiteraard een stempel gekregen. Ze vroeg of ik een certificaat wilde hebben, wat een geoefend stempeljager natuurlijk niet afslaat.
Mijn naam werd keurig zonder fouten op een kleurig certificaat geschreven. Er staat ook op dat dit het eind van de Jacobsroute is, wat uiteraard een extra waarde voor mij aan dit document geeft.

Later in Santiago werd ik soms aangesproken door mensen die gehoord hadden dat ik deze in mijn bezit had, zij waren erg enthousiast, want het Compostolaat, wat in Santiago verkregen wordt is hierbij vergeleken een saai document.
Op de vraag of er een bus naar Santiago ging werd bevestigend geantwoord. Vier keer per dag ging er een bus en de volgende vertok om 11.00, de prijs viel mee, ca. 2000 Peseta’s incl. fiets. Het gevoel dat het doel ruimschoots bereikt was,( 2800 km en fl 10.000,--voor Wereldkinderen) heb ik besloten om mezelf te verwennen met een busrit.
De fiets ging met bepakking en al onder in de bus. Tegen het schuiven heb ik de fiets met een spanbandje vastgebonden
De route ging niet langs de kust maar door het binnenland, wat mij het uiterst bevredigende gevoel gaf dat ik deze route niet met de fiets hoefde te doen want ook hier werden weer flinke hoogtes overwonnen.
Het was wel even wennen om niet zelf ervoor te zorgen dat ik vooruitkwam, het geronk van de motor en geen wind om je hoofd maakte dat ik af en toe in slaap sukkelde.
Deze bus stopte op plaatsen waar je dat nooit zou verwachten, om mensen op te pikken of af te zetten. Na ca. 2,5 uur in Santiago aangekomen bij Estation Autobusses.
Hier gecontroleerd of dit ook het station is waar Jeannette woensdag aankomt, en de bevestiging van mijn terugrit laten controleren. Alles was in orde dus op naar de kathedraal.
Het is een onwezenlijk gevoel als je daar ineens staat, je bent er, na iets meer dan drie weken er naartoe geleefd te hebben. Op zo’n moment mis je dan Jeannette, om je vreugde te delen.
Uiteraard een foto van mijzelf laten maken voor de kathedraal.

Daarna de kathedraal in, hier kon je geen stempel krijgen, daarvoor moest je naar Rua de Vilar, waar ook het Compostolaat te krijgen was.

Drum. Andreum Ioannem Dijkxhoorn werd erop gezet, en de pelgrimspas werd voorzien van een stempel als teken dat het Compostolaat afgegeven is.

In het vijf sterren "Hotel Reyes de los Católicos" bestaat de traditie, voor tien pelgrims te eten in een speciaal daarvoor ingerichte ruimte, op vertoon van een copie van je Compostolaat. Dit mag gedurende drie dagen nadat je je Compostolaat hebt gekregen.
Hiervan heb ik dankbaar gebruik gemaakt, maar daarover later meer.
Slapen kon in het Seminario Menor, aan de rand van het oude centrum.
Hier waren grote slaapzalen waar je maximaal drie dagen mocht blijven om Santiago te bezoeken, wat aan te bevelen is na zo’n poos onderweg te zijn geweest. Daarna ben ik zoek gegaan naar het vijf sterren hotel. Om van de traditie gebruik te maken.
Bij de garage onder het gebouw moest je wachten tot 19.00 uur en op dat tijdstip wordt een copie van het Compostolaat ingenomen en word er een bon getekend voor het aantal mensen dat er dan staat. Jose Ramon, een Spanjaard wist er goed de weg dus via de hoofdingang en twee binneplaatsen kwamen we onder in het gebouw waar de pelgrimskamer was. Het eten kon in de keuken worden opgehaald, hetzelfde als het personeel eet, prima verzorgd, voorzien van brood, wijn en water.
Jose Ramon wist ook te vertellen dat dit drie keer per dag mogelijk was, om 9.00 uur, 12.00 uur en 19.00 uur.
Ook ontmoette ik er weer Tini Verboort waarmee ik later nog een aantal keer in "Hotel Reyes de los Católicos" gegeten heb.  ’s Avonds nog wat rondgelopen en de tourist uitgehangen.

Om 9.00 uur het ontbijt maar uitgeprobeerd.

Tini Verboort en Jose Ramon waren er ook. Het ontbijt bestond uit Churros (zoete gefrituurde staafjes met twee broodjes(vrij zoet), warme chocolademelk en koffie. De Spanjaarden eten ‘s ochtends niet zo veel.

De dag verder doorgebracht met het voorbereiden van de komst van Jeannette. Kamer besproken, stad verder verkend en zelfs naar de kapper geweest.
Het leuke is dat je veel medereizigers ontmoet, die je onderweg tegengekomen bent, zoals bijv. de groep Spanjaarden uit Barbadelo. Ik werd begroet door een paar van de vrouwen met een paar zoenen en even later moest ik meedoen met een dans op het plein voor de kathedraal, terwijl één van hen de groep begeleidde op een fluit.

 Ook het Belgische gezin Cattrijsse was aangekomen. Dit vond ik een hele prestatie om zo als gezin deze tocht te ondernemen. Zij sliepen ook in het Seminario.
Zij lieten ook via het Vlaams Genootschap van St. Jacob de fietsen naar België vervoeren. Er rijdt dan een man met een busje heen en weer vanuit België en haalt dan de fietsen op die ergens afgeleverd moeten worden. De prijs vind ik wel aan de hoge kant, ca. F 200,--.
Mijn fiets ging voor f 55,-- mee onderin de bus, nadat het stuur scheef gezet was en het voorwiel eruit, en daarna in plastic gepakt. (Het plastic van mijn tentje was daar prima voor geschikt)
Het nadeel van de Belgische oplossing is wel dat je dan je fietsen van tevoren weg moet brengen, en dan heb je geen fiets meer om naar de bus te fietsen, maar er rijden uiteraard wel taxi’s. Leo en Els het echpaar wat ik in Frankrijk had ontmoet lieten op dezelfde manier hun fietsen terugbrengen naar huis.
De Jacobsschelpen die de gezinsleden van de fam. Catrijsse allemaal om hun nek hadden hangen waren voorzien van hun naam, en de schelp van de vader kwam aan het huis te hangen , op de plaats waar hij een stukje steen weggehaald had om op de hoop stenen bij Cruz Ferro te leggen.

Zelf heb ik de schelp die ik van de familie Alderlieste bij mijn vertrek kreeg opgehangen naast de voordeur als herinnering aan deze geweldige tocht.
In hotel "Hotel Reyes de los Católicos" ontmoette ik de Spaanse man in zijn rolstoel. Hij had op 16 jarige leeftijd een ongeluk in de bergen gehad en kon niet meer lopen. Hij had de camino voor de wandelaars met de rolstoel afgelegd, wat volgens Tini niet mogelijk was, omdat het voor wandelaars soms al vrij pittig was, maar als hij hulp nodig had vroeg hij het en werd altijd wel door iemand geholpen.

Het was een optimistische man die genoot van zo’n tocht en helemaal van het eten in de pelgrimskamer van het hotel. Hierna ging hij naar het zuiden van Spanje van de warmte genieten. Hij wilde ook nog een keer een wereldreis in de rolstoel maken, en zocht nog sponsors. Bij de vraag of hij zijn naam in mijn notitieboekje wilde zetten begon hij een heel stuk te schrijven.

El. Poeta Gabriel Villalongo ( Volgens mij een dichter)

Vertaald is het waarschijnlijk:
Een man zonder voeten kan ook de weg met voeten nemen.
Als hij gezond en sterk is, is de wereld sterk voor hem.
Ik ben naar de bibliotheek geweest om te lezen en dat is genoeg.
Als alles goed gaat, ben ik gelukkig.
Dit maakt wel indruk op je als je net zo’n tocht achter de rug hebt, en zo’n persoon tegenkomt.
Ook was er een maffe Italiaan die met een kar vanuit Italië was komen lopen. Hij werd op het plein voor de kathedraal gefotografeerd voor de plaatselijke krant.
Er waren ook veel toeristen gewapend met pelgrimsstaf en hoed met daarop gemonteerd een Jacobsschelp. Dit is wel een afknapper als je zelf als pelgrim in Santiago aankomt, maar dat moet je dan maar voor lief nemen.
Zelf word je ook meer toerist als je een paar dagen in Santiago rondslentert, zeker als je net naar de kapper bent geweest en steeds in een echte korte broek loopt in plaats van een fietsbroek.
Op tijd naar bed want de volgende dag komt Jeannette.

Vandaag inpakken en naar het hotel. Maar eerst ontbijten met Tini Verboort.
De Française van de mis uit Azua was er ook, zij had Tini vaker ontmoet maar nu kon er toch meer met elkaar gesproken worden, want ik kon het wel een beetje voor hem vertalen.
Zijn verhalen waren interssant om aan te horen, zoals het verhaal dat hij door een burgemeester ( die in Frankrijk verplicht is om onderdak te bieden) naar een volgend dorp gebracht werd, waar een kamer voor 300 Franc toch te gortig was, en hij teruggelopen is naar die burgemeester omdat hij dit geen manier van doen vond, diezelfde burgemeester bracht hem teug en toen kon hij gratis overnachten.
Hij ging ook donderdag al naar huis, en thuis wachtte er volgens hem een geweldige ontvangst, want de regionale televisie was ook ingeschakeld, hij was tenslotte ook meer dan drie maanden onderweg geweest!

De dag verder doorgebracht met geslenter, Brother Scot die ik al eerder in Barbadelo had ontmoet kwam ik ook weer tegen met brother Mark, beiden in grijze pij. Scot vroeg nog waar Jeannette was, want hij wist nog dat ze mij op kwam halen, en hij was blij te horen dat ze snel in Santiago aan zou komen
De Belgische familie Cattrijsse met vier kinderen hadden hun fietsen weggebracht. Ik heb ze nog getipt om in Hotel Reyes de los Católicos te gaan eten, wat een hele aanslag op het aantal toelaatbare aantal personen was (nl 10.) Ze gingen donderdag alweer terug naar België.
Zelf kon ik er jammer genoeg niet bij zijn, want als afsluiting leek me dat wel leuk.Maar ik ging Jeannette op halen bij de bus. Ze had al gebeld dat de bus vertraging had, er was namelijk een Spaanse jongen met drugs betrapt en dus moest alle begage uit de bus gehaald worden en steekproeven genomen worden, maar ik wilde er zeker van zijn dat ik er op tijd aanwezig was.
Terwijl ik naar de bus wandelde kom ik Connie en Freek tegen, zij gingen ook donderdag naar huis met het vliegtuig. Zij hadden dit in Santiago geboekt en waren duurder uit dan Pieter en Peet die al in Holland geboekt hadden. (Een studentenpas had ook heel wat korting opgeleverd, maar die hadden ze helaas niet gebruikt.)
Ook hadden ze het met Pieter en Peet nog over mij gehad. P&P dachten dat ik het niet gehaald zou hebben, nadat ze mij op 22 juli voor het laatst gezien hadden. Zij moesten op 31 juli het vliegtuig halen dus moesten ze ook meer per dag aflggen dan ik. (31 juli was de dag dat ik in Santiago aankwam.) Het grappige is dat ik dacht dat Pieter het niet gehaald had vanwege de pijn in z’n knieën, want dat had ik weer van een wandelaar gehoord die ze ontmoet hadden. Dus een komplimentje voor Pieter dat het toch gelukt is
Rond 9.00uur kwam Jeannette stralend uit de bus gestapt. De busreis was erg meegevallen, het was een vrij luxe bus en ’s avonds hebben we Santiago nog verkend.
’s Nachts liepen er nog wat lallende Spanjaarden op straat, maar verder heerlijk geslapen.

7juli    10juli    12juli    15juli     18juli    21juli    23juli    25juli    28juli    31juli     3aug      terug naar begin reisverslag