Woede tekent de markante kop van Wally Sep als hij vol venijn de trekker van zijn pistool overhaalt.
Van dichtbij jaagt de boef een kogel in de knie van Eric Elich. Bloed gutst uit de open wond, de pijn spat van het scherm.
„Dat was nog een hele toer om dat zo op beeld te krijgen“, mompelt regisseur Angelo Huige (30), terwijl hij aandachtig
de beelden bestudeert. Voor de honderdduizendste keer. „Ik ben niet snel tevreden“, verzucht hij.
De hang naar perfectie is een kwaliteit, maar tegelijkertijd zijn grootste tegenstander, beseft Huige.
„Ik ben nooit klaar, heb altijd het gevoel dat het beter kan. Dat is wel eens lastig, vooral voor mezelf.
Ik heb altijd de angst dat mensen de dingen die ik maak niet mooi zullen vinden, bang om afgewezen te worden.“

Erkenning
Het is die eeuwigdurende worsteling in het creatieve brein van de jonge kunstenaar. Enerzijds heeft hij een hekel aan pretenties, anderzijds is er een grenzeloze behoefte aan erkenning. „Ik ben van nature heel ingetogen. Heel erg in mezelf gekeerd. Maar tegelijkertijd zoek ik voortdurend naar manieren om mijn creativiteit te uiten. Ik heb muziek gemaakt, ik heb geschilderd en zelfs toneelgespeeld, terwijl dat eigenlijk helemaal niets voor me is. Dan stond ik helemaal stijf van de zenuwen, scheet ik drie weken in mijn broek omdat ik op de planken moest staan.“
De ballast uit het verleden is grotendeels afgeschud. Huige heeft gekozen: voor film en filmregie, zijn grote passies. „Het raakt en ontroert me. Als kind al was ik verslingerd aan films. Toen al wist ik: dat wil ik ook. Het moet aangeboren zijn, niemand heeft het me ooit aangepraat.“
Weer schieten de filmbeeldjes over het scherm. De angstige blik van Elich, de boeventronie van Sep. „Die lichtflits uit het wapen heb ik zelf ingemonteerd. Het versterkt de actie. Dat met dat bloed was nog een hele toer. Bij gebrek aan professioneel materialen heb ik dat zelf verzonnen. Er gaat een slangetje met rode vloeistof door de broekspijp van Eric naar de knie. Aan het eind van het slangetje zit een beetje meel. Precies op het moment dat Wally schiet heeft iemand heel hard in dat slangetje geblazen. Het stuivende meel geeft het effect van een kleine explosie.“
Huige maakte zijn eerste filmpjes op vijftienjarige leeftijd. Met een eenvoudige videocamera en een handvol vrienden. „Ik deed aan karate in die tijd. Ninja-filmpjes waren in die tijd heel populair. Ik maakte dan opnamen van gevechtsscènes waar we dan later, met een cassetterecorder, muziek onder zetten. Ik heb ze onlangs op dvd gezet. Het lijkt nergens op, maar het is wel lachen om ze weer eens terug te zien.“

Fun
Huige, geboren in Wouw, getogen in Steenbergen, droomde in zijn jeugd niet van een glanscarrière in de wereld van het witte doek. „Het was puur voor de fun. Eerlijk gezegd had ik geen idee wat ik wilde.“
Omdat hij aardig kon tekenen meldde hij zich aan voor een grafische opleiding in Antwerpen. Op de tweesprong - ‘word ik kunstenaar of stap ik in de reclamewereld’ - raakte hij opnieuw op dood spoor. „Ik ben twee, drie jaar bezig geweest als professioneel airbrusher. Ik kon dat goed, kreeg zoveel aanbiedingen dat ik als zelfstandig ondernemer ben gestart, maar ik had er niet zoveel mee. Airbrush is een ambacht, geen kunst. Ik oogstte de waardering waar in naar hunkerde, maar ontbeerde de commerciële inslag. Op een gegeven moment was ik het zat om nog langer indianen en doodskoppen te maken. Ik heb toen gekozen voor een opleiding in de zorg. Inderdaad, wel even iets anders.“
Huige werkt nu als Z-verpleegkundige in deeltijd in Leerdam. Als agogisch werker begeleidt hij veelal autistische patiënten. „Ik heb daar mijn plaats wel gevonden“, zegt hij.
Werk in deeltijd schept ruimte voor zijn werkelijke passie, de film. De driehoek camera-acteur-regisseur is de gedroomde biotoop. „Hoewel ik in het jaar nul al wist dat ik geboren was voor de film, heb ik dat pas op latere leeftijd ontdekt. Bij toeval eigenlijk. In die tijd maakte ik wat muziek. Als gitarist in diverse bandjes, later in mijn eentje. In mijn eigen studiootje maakte ik alternatieve muziek die dan later werd ingezongen door een zangeres. Een van die nummers is zelfs nog op een of andere verzamel-cd terecht gekomen.“

Documentaire
De bewuste zangeres maakte in die tijd een documentaire over haar eigen jeugd en vroeg Huige of hij haar wilde helpen met filmen en monteren. „Toen is mijn leven omgeslagen. Muziek was op slag niet belangrijk meer“, zegt hij nu.
Huige maakte een documentaire over zijn moeder, toen ze vijftig werd, monteerde filmpjes die hij met vrienden maakte, deed wat voor de theatergroep Première en maakte een geslaagde compilatie van het openluchtspektakel Huiveren aan het Hof. „Van het een kwam het ander. Ik heb zelfs bruiloften gedaan, maar daar hoop ik niet beroemd mee te worden.“
Het waren inleidende beschietingen, niet meer. Huige wilde maar één ding: een eigen film maken. Met fraaie beelden in een grove korrel, gefilterde kleuren en een haast melancholische sfeer. „Een mooie montagesnit, daar kan ik opgewonden van raken. Ik wil dingen laten zien die me raken, mooi en subtiel. Daarom ben ik dit project aangegaan. Ik wil weten of ik ook echt het talent heb dat anderen me toedichten. Kan ik een crew aansturen? Kan ik verbeelden wat ik in mijn hoofd heb? Kan ik dat overdragen aan de acteurs? Regisseren, dat is wat ik wil.“

Verre horizons
Het Vijfde Kwart, een eenvoudig misdaadverhaal, is meer dan een vinger- oefening. De eindmontage laat nog op zich wachten, maar Huige droomt al van verre horizons. Een lange speelfilm bijvoorbeeld, al acht hij de kans daartoe niet bijster groot. „Ik ben al aan het denken aan een vervolg, maar het ontbreekt nog aan het goede verhaal. Het zal wel altijd klein blijven. Misschien iets voor het Nachtpodium bij de VPRO of een klein festival, maar een grote, professionele productie is financieel niet haalbaar. Al weet je nooit hoe de bal kan rollen. Met klein werk kun je misschien de interesse van grote investeerders wekken. Het zal niet snel gebeuren. Wat ik in mijn hoofd heb is niet commercieel. Ik kan nu eenmaal niet tegelijk zakelijk en creatief denken.“
Eerst Het Vijfde Kwart. Met lokale acteurs als Wally Sep, Eric Elich, Jeroen Touw en Henk van den Broek. Maar wel met professionele camera- en lichtmensen. Vier dagen ‘schieten’ leverden vijf uur aan beeldmateriaal op, ruimschoots voldoende voor een film van een kwartier. „Maar het kiezen van de juiste scènes is heel lastig. De grootste vuiligheid is er inmiddels uit maar ik word er tureluurs van. Het duurt voor mijn gevoel ook een eeuwigheid.“
Door persoonlijke omstandigheden staat het monteren inmiddels op een laag pitje. Huige hoopt de komende tijd de benodigde moed te verzamelen. „Monteren is ook niet echt mijn ding. Mijn hart ligt bij het regisseren. Maar goed, als er straks muziek onder staat en je het eindresultaat ziet, dan is dat toch ook genieten. Het is ook geen kwestie van leven of dood. Het is iets voor onszelf. Nogmaals: geen pretenties. Ik kom net kijken. Ik ben een amateur, een beginner. Het is een prachtig project, maar het mag mislukken.“

Reageren op dit artikel is mogelijk via het gastenboek op de website van Huige: http://www.huigefilm.nl