Kleintje.
Al is ze de kleinste uit het nest, ze is uiteindelijk groter geworden dan haar moeder "Charter". Omdat kittens in het begin iedere dag gewogen moeten, daardoor weet je of ze zwaarder worden, gaf ik ze een tijdelijke naam. Als kittens meerdere dagen niet aankomen is er, of wat met hun gezondheid, of de moeder heeft niet genoeg melk en moet er bijgevoerd worden. Kleintje is vanaf toen altijd Kleintje blijven heten. Ook al had ik haar voor de stamboom de naam Be-Be gegeven. De afkorting van British Bleu maar ook van Brigitte Bardot.
Dit was haar vader.
Doordat de vader zo groot was en Charter zo iel, was het de vraag of de kittens door het geboortekanaal konden. De wat plattere kop van de Britse korthaar werkt daarbij ook niet mee. Bij 2 van de 3 kittens moest ik inderdaad wat helpen. Het nest groeide voorspoedig.
Tot de 9 e week.
Ik had een stoel van hardhout gekocht die ik zelf in elkaar moest zetten. Alhoewel ik altijd heb opgepast dat de kittens niet in de wasmachine kropen of zichzelf aan het koord van de luxaflex zouden ophangen, ging het toch mis. Ik heb het niet zien gebeuren maar kleintjes moeten overal op in en aanzitten. Ineens viel er een zware leunig om en schoten de kittens weg. Ach ja, zoiets kan gebeuren, ik maakte me niet echt zorgen. Alleen kwam het hele stel niet terug voor de vervolginspectie van die stoel. Dat maakte me argwanend. Ik vond het hele gezin terug op de trap. Kleintje bewoog niet en was slap toen ik haar optilde. Een shock, dacht ik eerst nog maar na een uur op schoot zitten zat er nog geen beweging in Klientje.
Naar de dierenarts, Daar bleek ze nog nauwelijks oogreflex te hebben. Mogelijk veroorzaakt door een zware hersenschudding als gevolg van een flinke klap op d'r kop. Ze kreeg meteen middelen die de zwelling van de hersenen remmen om verdere beschadiging te voorkomen. Zo heeft ze 3 dagen bewegingloos in een mand onder de tafel gelegen.
Dus de dierenarts gebeld.
'Tsja', zei deze, 'kittens kunnen veel hebben, ik heb bij die kleintjes wel meer wonderbaarlijke genezingen gezien'. Hij wilde het nog eens proberen met morfine om daarmee de aanvallen te onderdrukken. Ze kreeg een flinke dosis en kon blijven ter observatie. 's Avonds werd ik bebeld, ze had geen toevallen meer gehad. Vanwege het weekend kon ze niet langer blijven. Ik heb haar opgehaald en kreeg voor nieuwe toevallen nog morfine mee. Dat heeft ze niet meer nodig gehad. Ze werd weer steeds aktiever en ging weer goed eten. Ze is niet de slimste poes, ik noem haar mijn MBD-poes. Maar of dat door het ongeluk komt weet ik niet. Die toevallen werden waarschijnlijk veroorzaakt door de afvoer van bloedproppen uit de hersenen.
Door dit ongeluk heb ik wel een geschiedenis met deze poes en daardoor een speciale band.
Na mijn verhuizing heb ik haar een tijdje de pil gegeven omdat ik niet wist of ze zou gaan stappen. Maar nee, ze blijft netjes op het balkon, terwijl ze daar wel af kan. Ze werd in 3 maanden tijd heel dik. Dat ging er net zo snel weer af toen ze met de pil stopte. Toch duurde het maar liefst 3/4 jaar voor ze weer krols werd. Inmiddels werd ze 3 jaar, een mooie tijd voor een nest. Half januari 2002 is ze gedekt en nu maar wachten wat ze op de wereld zet.
Kleintje heeft altijd haar moeder om zich heen gehad. Ze is dus gewend aan haar gezelschap en aan het mijne. In tegenstelling tot haar moeder, die ik een tijd alleen heb gehad, is ze minder op mij gericht. Charter houdt me regelmatig in de gaten en bekijkt wat ik doe. Kleintje kan een dag slapen spelen e.d zonder dat je d'r ziet. Als ze maar door mij aangehaald wordt wanneer ze daar zin in heeft. Dan gaat ze op schoot zitten en als ik niet snel genoeg aai kijkt ze me aan een zegt een paar keer miauw. Als ik dan geaaid heb vertrekt ze en gaat d'r eigen gang weer.
