Cambodja, Australië en Indonesië

Hallo,

Zoals de kop van het berichtje al laat zien, ik ben er nog. Na een vermoeiende reis in een gigantisch vliegtuig (niemand heeft me ooit verteld dat die dingen zo groot kunnen zijn) ben ik geland in Bangkok. Het voornemen om net te doen alsof ik in een Eftelingattractie zat heeft geholpen; ik vond het niet eens zo eng toen de landing in Bangkok tot twee keer toe mislukte vanwege het slechte weer. A welja, dan vliegen we toch gewoon nog een rondje....

Hier eenmaal in de stad heb ik mijn gebrek aan rekenkundige inzicht moeten bekopen met een hap in mijn budget (maar de creditcard laat dat niet zo gauw merken, da's fijn.) Ik kwam hier met één doel en dat was een ticket naar Phnom Penh bemachtigen. Nou, dat is me gelukt, ik heb er alleen net zoveel, zo niet meer voor moeten betalen dan in Nederland. Ergens ging het mis met mijn planning. Maar het geeft even niets want ik heb uiteindelijk een ticket inclusief een chique hotel met ontbijt, airco, ligbad, TV en een kingsize bed !!! En geen backpacker te bekennen... Daar zal ik morgen wel over struikelen als ik de stad ga verkennen.
Ik ben hier nog tot zondag, dan vertrek ik naar Cambodia als de boel niet in z'n geheel is verdwenen in de watermassa die ik op TV hier zag.
Ik houd jullie op de hoogte,

Hallo allemaal,

Hier een doorweekt bericht vanuit Phnom Penh.
Allereerst heel erg bedankt voor de vele berichten vanuit Nederland. Aangezien ik niet ieder bericht kan beantwoorden zal ik proberen hiermee zoveel mogelijk vragen te beantwoorden. Het lijkt of ik hier al een eeuwigheid ben terwijl er goed beschouwd zo'n drie dagen in Cambodja voorbij zijn gegaan. Nederland lijkt hier echt heeeel ver weg.

Afgezien van Pater John Visser (rector van de school waar ik ga helpen) ben ik volledig aan de Cambodjanen overgeleverd. Het is echt super interessant maar doodvermoeiend.

Aan werken ben ik nog niet toe gekomen, ik heb alleen een rondleiding over het schoolterrein en in de kliniek gekregen. Aangezien de school tot 3 oktober gesloten is zal ik dit weekend denk ik eerst maar eens in de kliniek van de zusters van moeder Theresa aan de slag gaan. Een van de zusters sprak gelukkig super goed Engels.
Ik ben heel erg benieuwd.
Overigens moet je bij het woord kliniek nu ook niet te veel verwachten. Er zijn zo'n 30 bedden voor kurende TBC-patiënten en zo'n 12 bedden voor stervende AIDS-patiënten.
Het klinkt bizar maar ik ben haast blij dat ik de afgelopen maanden in Nederland al een paar van dit soort patiënten van dichtbij heb gezien. In Nederland was het al goor en schokkend genoeg, hier is het helemaal crisis aangezien deze patiënten vaak op straat zijn gevonden en akelig jong zijn.
Volgens zuster Vita sterven er regelmatig drie op een dag...slik. Ze was in elk geval dolblij met mijn komst 'because we need people to give injections'.

De kliniek is zo'n 10 kilometer van mijn 'huis ' omgeven door een rustige tuin, iets wat ik op dit moment mis, rust... De herrie die hier geproduceerd wordt is echt vreselijk. Volgens mij ga ik nog weken dat geknetter van de brommers horen. Echt iedereen scheurt hierop rond.
Het record aantal mensen op één brommer: 2 volwassenen en vier kinderen.

Hallo allemaal,

Na een week waarin ik alles alleen maar fantastisch, geweldig interessant en o zo mooi en boeiend vond, is zaterdagmiddag dan de cultuurshock ingeslagen. Of het kwam door het vreselijke klimaat, het gebrek aan deugdelijke communicatiemogelijkheden, de anti-malaria tabletten of het smerige eten van mijn 'huisfamilie', ik weet het niet, feit is dat ik zaterdagmiddag me nog net naar huis wist te loodsen om op bed neer te ploffen, alwaar ik vervolgens heel hard niet aan eten ging denken, met als gevolg dat ik alleen nog maar die gore rijst met gedroogde vis van het ontbijt (!?!) voor me zag opdoemen.
Ik voelde me hondsberoerd, had het bloedheet en koud tegelijk. Op een gegeven moment lag ik dik aangekleed met de airco uit op bed mijn best te doen te slapen. Dankzij een lerares Engels die hier ook een kamer huurt kon ik duidelijk maken dat ik echt niets hoefde te eten.
Het was een slopende nacht en ik voelde me de volgende ochtend maar net op het nippertje goed genoeg om naar de kliniek van 'de zusters' te gaan waar ik net beloofd had voor het eerst te gaan werken. Ik wilde pertinent niet in de muffe kamer in de stad blijven en gelukkig kon ik bij Wathana op de brommer en kwam ik zodoende ietwat zwak in die geweldige tuin annex kliniek aan.
Na die vreselijke nacht leek het of ik in het paradijs was terecht gekomen, zo'n rust, zoveel Engels.....! Het was een en al begrip. Geen van de zusters blijkt Cambodjaanse, dus de voertaal is Engels. Bovendien zagen ze acuut dat ik ziek zwak en misselijk was vanwege het eten, klimaat en cultuurverschil. Ze hadden het allemaal ook zelf ooit meegemaakt toen ze voor het eerst hier aangekomen waren; en dat terwijl zij zelf uit India, Korea, Bangladesh, Nieuw Guinea komen, toch ook vrij 'misselijkmakende' landen. Blijkbaar hoef je hier geen verwende westerling te zijn om ziek te worden.

Echt veel hebben ze me niet laten werken, 'because you need your rest'. Maar dat wat ik heb gedaan heeft me wel een eerste klas zitplaats in de hemel doen verdienen. Zo heb ik geholpen bij het klaar maken van noodpaketten voor de slachtoffers van de watersnood. In de kliniek heb ik wat schoongemaakt en vitamine injecties gegeven; dit alles onder het toeziend oog van Moeder Theresa en de heer aan het kruis, want oei wat zijn ze aartskatholiek zeg.

Om vijf uur 's ochtends werd ik wakker van het geprevel en gezang van de dames, die gedurende de dag ongeveer iedere twee uur in de kapel gaan zitten bidden, nadat ze iedere dag om zeven uur officieel hebben geopend met een mis waar speciaal de pastoor voor langs komt. Het is er een komen en gaan van de internationale (katholieke) gemeenschap.
Amper een paar uur binnen en ik was al een logeeradres in Australië rijker.
Verder werkt er af en toe nog een Amerikaanse vrijwilligster die me al uitnodigde voor een internationale mis.

Hoe het ook zij, ik heb er ontzettend genoten van de rust, het begrip, de volwaardige gesprekken, de superlieve zusters, het goede eten en het uitzicht dat ik eindelijk vanuit mijn slaapkamer had. Morgen ga ik er weer voor enkele dagen logeren en werken.

Mijn overige twee dagen werk die ik erop heb zitten waren al net zo 'inspannend'. Oké, het was dan wel weer handen en voeten Khmer-engels praten maar goed.

Het werken hield in dat ik met de mensen van de Don Bosco Childrens fund de provincie in ging om de door de sponsors betaalde tandenborstels, zeep, wasmiddel, melk, etc. aan de kinderen uit te delen. De ene tocht was naar de provincie Takeo, zo'n anderhalf uur ten zuiden van Phnom Penh, de andere, waar ik gisteren mee ben geweest, was naar de provincie Kampot.
Vooral gisteren was het echt genieten, en wederom erg verrassend. Ik was er heilig van overtuigd dat we naar het noordwesten stuiterden over die vreselijke wegen hier, maar tot mijn stomme verbazing bleken we na een uur of vier rijden ineens aan de kust te zijn beland. De bergen die ik had bewonderd bleken tropische eilanden van Thailand te zijn.... Ik vond het echt schitterend.

Alles buiten Phnom Penh vind ik geloof ik mooi, want al is de stad niet zo groot als ik had verwacht, ik vind het hier eigenlijk afschuwelijk. Een paar dagen is geen punt, maar die vreselijk herrie, altijd maar die herrie, dat geknetter van die brommers en die smerige hitte en het stof.
Alleen aan de rivier is het genieten. Maar misschien vind ik het ook wel niets omdat mijn kamer geen enkele vorm van uitzicht biedt.
Vandaag valt het trouwens wel mee met de drukte in de stad. Iedereen is druk naar families en tempels aan het gaan om hun eer te bewijzen aan de overleden familieleden, en dat drie dagen lang. Zo is de stad wel om uit te houden.

Maar goed ik ga weer lekker rielexen en wees gegroetjes luisteren de komende dagen zodat ik straks weer gelouterd (of is dat met au ?) de stad in kan.
Ik houd u op de hoogte,

Hallo allemaal,

Allereerst heel hartelijk bedankt voor de opbeurende berichtjes. Zoals de titel vandaag al aangeeft: ik heb de cultuurshock overleefd en fiets weer vrolijk zwetend door de stad.

Mijn maag-darmkanaal heeft het Khmer-voedsel geaccepteerd, dus ik vreet me inmiddels ongans aan de rijst, noedels en de zeer goed gevulde stokbroden die ze hier voor een paar cent op straat verkopen.

Af en toe snap ik echter nog steeds niet wat ik hier doe en vooral wat de lol van dit alles is. Nu de eerste indrukken enigszins verwerkt zijn begin ik meer en meer de ongelooflijke ellende van dit land te zien. Ik vind het eigenlijk een bizar idee dat ik voor het avontuur op vakantie ga naar een land waar mensen sterven aan basale dingen als honger en diarree van vervuild water....

Sinds ik met enige regelmaat bij de zusters werk, begin ik ook aardig te infiltreren in de expat-gemeenschap, oftewel de blanke, goed betaalde hulpverlener in het bezit van de geairconditionde 4wheeldrive met chauffeur en huurder van een goed verlicht, schoon, stevig bewaakt huis in een rustige buurt van deze stoffige stad.

Hallo daar,

Toen ik hier vier weken geleden in de stad aankwam werd het centrum nog net droog gehouden door de zandzakken op de kade. De president nam echter alle verantwoordelijkheid op zich en beloofde de inwoners van de stad dat hij er persoonlijk voor zou zorgen dat de stad niet zou overstromen. Hij hield zich aan zijn woord. Ergens halverwege een rivier liet hij een dijk opblazen en verrek, van de ene op de andere dag was het water ineens tot acceptabele hoogte, of moet ik zeggen laagte gezakt. Dat de bewoners van de dorpen bij de dijk vervolgens met huis en al werden weggespoeld, ach dat zijn details.
Oei, wat zal die president gebaald hebben de afgelopen week. Want oke, je kunt dammen en dijken opblazen wat je wil, maar als het water een week lang met bakken tegelijk uit de hemel komt klotsen kun je zelfs als president weinig doen.
Zo'n zes dagen heeft het vrijwel non-stop geregend, het leek Nederland wel.
Nou is het wegdek hier in de stad niet bepaald geschikt voor de zwakke maag. Er zijn zo'n zes geasfalteerde hoofdwegen die nog wel in orde zijn, maar de rest bestaat voornamelijk uit kuilen met hier en daar per ongeluk een stukje horizontaal zand. Als het droog weer is kan dat al lastig navigeren zijn, maar vorige week was het onmogelijk. Kuilen ontwijken had geen zin. er waren nameljk geen kuilen meer te bekennen, alles was water.

En zo fietste ik dus op goed geluk door de grachten van Phnom Penh.
Na een dag of twee regen verdwenen zelfs de hoofdwegen onder een diepe laag water. Ik kreeg er ontzettend de slappe lach van. Nou is mijn Khmer zeer beperkt maar ik weet wel zeker dat geen Cambodjaan het in zijn of haar hoofd haalt om te roepen dat het een grof schandaal is dat de regering de schade aan de bemodderde parketvloer niet vergoedt. Nog afgezien van het feit dat er hier geen parketvloeren zijn; ze hebben wel wat anders aan hun hoofd: overleven!

En dus zaten ze alsof het doodnormaal was tot aan de knieën in het water en probeerden ze hun doorweekte stokbroden te verkopen; en de brommer en cyclo- taxis reden stug door het metersdiepe water. Nou zitten die cyclo's nog vrij hoog maar een brommer, die overleeft die watermassa niet, en dus moesten de passagiers vaak halverwege de straat/ of beter gracht afstappen en de tocht verder te voet afleggen.

Een advies voor mensen die van plan zijn ooit Cambodja in de regentijd te bezoeken: neem geen sjieke schoenen mee, doe als de Khmer en gebruik die ouderwetse teenslipper.

En als je dan door het water ploegt, denk vooral niet aan zaken als: Hoe zouden ze hier het rioolwater afvoeren? of Waar zouden al die hopen afval die normaal op straat liggen nu heen drijven?

Maar goed zo snel als de straten overstroomden zo snel zijn ze ook weer kurkdroog na twee dagen ouderwetse tropenzon. We zijn weer terug bij het zweetweer van voorheen.
Overigens geldt dat alleen voor de stad want gisteren ben ik, samen met een Duitse vrijwilligster bij de Don Bosco meisjesschool, een uitstap naar Phnom Udong gaan maken, een gehucht een uur ten noorden van Phnom Penh, en jemig wat een water.
Ik neem aan dat de overstromingen hier de krant in Nederland niet meer halen, maar ik kan je zeggen dat ze hier echt nog niet over zijn. Overal waar je keek was water. De weg waarop we reden was het enige stukje land dat nog te zien was.
De weg werd nog wat smaller gemaakt door de mensen die nu onder Rode Kruis zeilen hun toevlucht op het droge haden gezocht. Ik kon in de verste verte vaak geen huis meer zien, dus waar die mensen officieel wonen? Ik weet het niet.
Het is vanwege het vele water dat ik overmorgen met de boot richting Siem Reap vertrek. De bustocht die normaal mogelijk is, is dit seizoen letterlijk in het water gevallen. Ik ben heel erg benieuwd hoe het zal verlopen.
Statistisch gezien zinkt de boot eenmaal per jaar, en die ene keer is een half jaar geleden geweest, dus ik hoop dat de statistieken me niet in de steek laten, want het wordt verdomd ver zwemmen naar het eerste het beste droge stukje.
Ik houd jullie op de hoogte,

Hallo allemaal,

Het lijkt inmiddels al weer weken geleden dat ik mij in het zweterige Cambodja bevond. Soms lijkt het wel of ik het allemaal gedroomd heb, en dat terwijl ik pas donderdag uit het land vertrokken ben, tot mijn grote spijt.

Sinds vrijdagavond ben ik namelijk in Australië. En oke, het is dus nog maar een korte tijd, maar het valt me zwaar. Ik mis die supergave Cambodjaanse glimlach, niet zo'n beleefdheidslach als die ik in Bangkok zag, maar zo'n echt oprechte blije glimlach, waarbij het hele gezicht meelacht.
Niet dat ik me de gehele tijd in Phnom Penh intens gelukkig heb gevoeld, dat was wel duidelijk uit de tweede mail denk ik, maar jemig ik kreeg echt goed de smaak te pakken daar in Khmer land. De week die ik Siem Reap heb doorgebracht heeft daar alleen maar meer bij geholpen.

De boot naar Siem Reap is dus niet gezonken, en dat is maar goed ook want er was de gehele vijf uur durende reis geen droog stuk land te bekennen. Palmbomen die normaal meters hoog zijn, waren nu ministruikjes, huizen die ze hier op palen van gemiddeld anderhalve meter hoog bouwen stonden volledig onder water.
Het schijnt dat er allemaal rijstvelden langs de rivier zijn; ik denk dat de oogst daarvan de komende jaren waardeloos zal zijn.
Ik voelde me wel een ramptoerist want ik keek mijn ogen uit en vond het ondergelopen landschap nog prachtig ook. Het meest maffe was dat temidden van al dat water het leven in de doorweekte huisjes gewoon doorgaat. De bewoners zwaaiden en lachten ons vrolijk toe alsof het doodnormaal was dat ze hun hele hebben en houden onder water hebben staan.

Eenmaal in Siem Reap koos ik op goed geluk voor een hostel, waar ik me vervolgens ontzettend goed vermaakt heb. Ik ontmoette een supersympathiek Israëlisch stel en een Japanner en met z'n vieren hebben we de tempels van Angkor Wat en omgeving verkend.
Wat is het daar ontzettend mooi. Zeker de tocht naar de Bantea Serey tempel en de Kobal Speun watervallen was onvergetelijk, al was het alleen al vanwege het vreselijk slechte wegdek dat werkelijk niet te harden was achterop die eeuwige brommer.

Ik ben hier nog maar net in Australië en ik wil best geloven dat er hier fijne landschapjes zijn, maar het moet wel heel mooi zijn wil het Siem Reap en omgeving kunnen overtreffen. Ik had er nog best langer kunnen blijven, maar ik wilde toch ook goed afscheid kunnen nemen van de mensen in Phnom Penh en dus ben ik die maandag toch maar weer naar het stof en de herrie teruggegaan.
Onvoorstelbaar wat een wereld van verschil dat is. In Siem Reap krioelde het haast van de guesthouses en toeristen. Het is toch een van de grotere of in elk geval een van de bekendste plaatsen van Cambodja, maar meer dan twee straten rond een markt is het niet. Het geknetter van de brommers was aanzienlijk minder dan in de hoofdstad en we konden zonder gevaar voor rondvliegende kogels gewoon 's avonds laat een cafe in.

In Phnom Penh logeerde ik de laatste drie nachten bij een Duitse vrijwilligster in de Don Bosco meisjesschool. De dagen heb ik benut om afscheid te nemen van de zusters, father John Visser en alle anderen.
De zusters gaven me als bedankje een spuuglelijk, houten, rotan khmer souvenier cadeau. Het heeft een onmogelijke vorm, dus ik hoop het snel op te kunnen sturen naar Nederland, want om dit nou de komende maanden mee te zeulen daar heb ik niet zo'n zin in.

Met gemengde gevoelens vertrok ik donderdagochtend uit Cambodja. Aan de ene kant begon ik net de smaak van het Cambodjaanse leven te pakken te krijgen, aan de andere kant sprak het vooruitzicht van helemaal niets doen in Australië me ook wel aan.
In Phnom Penh baalde ik er op een gegeven moment van dat ik me na 20.00 's avonds niet veilig voelde op straat. Ruzies vechten ze uit door pistolen op elkaar leeg te schieten en door met zoutzuur te gaan gooien. NIet dat ze het op toeristen gemunt hadden, maar je zal toch maar door een verdwaalde kogel worden geraakt.... In Australië, dacht ik, zal ik daar toch minder snel last van krijgen...

Nu ben ik in Australië en om nou te zeggen dat ik me ontspannener en gelukkiger voel, nou nee.
Ik werd vrijdagavond van het treinstation afgehaald door mijn nichtje Eva en bij haar logeer ik nu dit weekend. Ik vind het erg grappig en leuk dat ik aan het andere eind van de wereld bij haar op bezoek kan gaan, maar helemaal op mijn plek voel ik me hier niet. Misschien komt het door de griep waar ik acuut door geveld ben sinds ik in het vliegtuig vanuit Bangkok stapte, maar blij ben ik niet.
Ik voel me een ontzettend a-modieuze, ouderwetse, onbegrepen, suffe, saaie trien. De reden: ik heb geen tongpiercing, geen zonnebril om op mijn hoofd in het haar te doen, geen mobiele telefoon en dat zuipen om het zuipen heb ik zeven jaar geleden al in Frankrijk gedaan.

Wat doe ik hier?
Als ik van haar vrienden en huisgenoten de verhalen zo hoor, heeft Eva gelijk: de gehele oostkust schijnt een grote hossende, zuipende, rugzakkende massa te zijn. Nou ben ik hier nog maar een twee grieperige nachten in Sydney en helemaal eerlijk is het dan misschien ook niet, maar ik vind het niet zo'n leuk vooruitzicht. Ik denk dan ook dat ik die oostkust maar zeer kort en krachtig ga verkennen. Wie weet is het gewoon de cultuurschok in de herhaling, of de griep... Ik ben heel benieuwd hoe dit verder gaat. Ik houd jullie op de hoogte,

Ha die Henk en Saar en Christel,

Hier een kort berichtje om te laten weten dat ik vandaag met het vliegtuig in Darwin ben aangekomen, terug in de tropen, heerlijk zweten.
Die hele oostkust daar kreeg ik het Spaans benauwd van, van die verhalen dan, vandaar dat ik maar direct naar het noorden ben gevlogen en vanaf hier met de bus zal gaan afzakken naar Perth, da's bijna 5000 kilometer !!!

Hopelijk kom ik daar wat rustigere mensen tegen, die nog wat te melden hebben.

Morgen ga ik eerst met zo'n georganiseerde tocht het Kakadu National Park in voor twee nachtjes.Op zondagavond zal ik dan weer terug komen in Elke's hostel, waar ik nu ook logeer. Dus wees gerust, als ik door een krokodil wordt opgegeten, dan blijft het niet onopgemerkt.

Ik zal weer een algemeen berichtje sturen als ik hopelijk wat positiefs te melden heb over de tocht van komend weekend.

Hallo allemaal,

Ik ben nu zo'n twee weken in dit achterlijk grote land en na een ietwat moeizame paar dagen in Sydney ben ik vorige week op het vliegtuig naar Darwin gestapt.
Zoals ik geloof ik al vermeld had voelde ik me lichtelijk misplaatst daar tussen al die hippe vogels, en de verhalen van de oostkust deden mijn interesse in dit land tot ver onder het nulpunt zakken. Gelukkig had ik mijn nichtje Eva die me hielp bij het nemen van een, naar ik nu kan zeggen goede, beslissing: vergeet de oostkust, op naar het tropische Darwin en dan van daar afzakken naar Perth.

Precies een week geleden kwam ik met het vliegtuig vanuit Sydney hier in Darwin aan. In het vliegtuig had ik nog weinig hoop en ik begon steeds te huilen zodra ik dacht aan iedereen in Cambodja. Jemig wat voelde ik me zielig.
Misschien kwam het door het 'vertrouwde' tropische zweet-weer, of de vriendelijke mensen bij de receptie van het hostel, maar ik was amper een uur in Darwin of ik begon er ineens weer zin in te krijgen.

In Darwin zelf is werkelijk geen zier te doen; de enige reden om hier te zijn, is een bezoek aan de natuurreservaten hier in de omgeving (dat wil zeggen zo'n 300 kilometer en verder weg.) De grootste attractie is het Kakadu National Park, een park zo groot als de helft van Zwitserland....
Om bij de echte goede plekken te komen kun je het best met een georganiseerde toer mee gaan. Het idee dat ik met 8 van die net-iets-te-blije-en-over-enthousiast-juichende-veel-te-luidpratende-Nederlandse-BNN-jongeren drie dagen in de bush moest kamperen trok me echt niet aan, maar ik heb de gok toch maar gewaagd. En ik moet eerlijk bekennen: ik heb er van genoten! De groepsgenoten bleken allesbehalve van het luidruchtige soort en we konden het best met elkaar vinden, ik bleek bovendien de enige Nederlandse. De gids was de meest luidruchtige van het stel.

Het was een wandelend Australisch cliché die in plat Aussielingo van die heerlijke politiek incorrecte 'grapppen' maakte. Toch wist hij ook nog wel zinnige dingen te melden over de Aboriginal art en de prachtige watervallen die we doorzwommen.
We hebben flink liggen dobberen daar in de rivieren en dat dobberen heb ik de afgelopen drie dagen lekker voortgezet. Samen met Klara en Mike uit Antwerpen en Japanse Mitshi, drie Kakadu groepsgenoten, heb ik namelijk een auto gehuurd en gevieren hebben we Litchfield National Park en de Katherine Gorge verkend.
Vanmiddag zijn we teruggekeerd in Darwin. Klara en Mike vertrekken overmorgen weer richting België en Mitshi en ik beginnen morgen onze toch naar de westkust. We gaan naar Broome, dat is 24 uur met de bus en dan ben je nog nergens.

Wat ik de afgelopen week heb gezien van Australië is precies datgene waarvoor ik naar Australië ben gekomen: de bush, de outback, hoe je het ook noemen wilt. Het komt erop neer dat er werkelijk niets en niemand te bekennen is, afgezien van een enkele kangaroo of groot uitgevallen varaan cq hagedis. De plaatsen waar we met zijn vieren logeerden waren van die uitgestorven caravanparks, waar de enige activiteit bestaat uit mango's die van de boom vallen of het passeren van een meterslange vrachtwagen/ roadtrain eens in de zoveel uur.
De zonsondergang en de onweersluchten zijn onvoorstelbaar mooi.

Ben benieuwd wat de Broome te bieden heeft.
Tot de volgende keer,

Hai,

Hallo allemaal,

Naar, voor mijn gevoel, vele weken in de bush van West-Australië te hebben doorgebracht, ben ik vanochtend aangekomen in de 'grote' stad Perth. Terug in de moderne, jachtige wereld (en de snelle internetverbindingen tegen betaalbare prijzen.)

Mijn besef van tijd ben ik ergens tussen en Darwin en Broome al verloren, geloof ik. Vergezeld van Japanse reisgenote Mitchi ben ik in een stevig tempo de westkust van Australië langs gecrosst.
Wat is dit land onvoorstelbaar groot, bloedheet, mooi en leeg, leger, leegst.
Zoals gezegd, mijn besef van tijd is ietwat ver te zoeken, maar dat komt wellicht door die inmens uitgestrekte, lege landschappen, de vele uren in de bus, en het eindeloos snorkelen in de Indische Oceaan, of gewoon door het decadente vakantievieren van de laatste tijd.
Er is in West-Australië, toeristisch gezien, werkelijk waar niets te doen behalve op alle mogelijke manieren natuur bekijken. Enkele voorbeelden: vanuit een vliegtuigje, zeilend op een catamaran, hobbelend op de rug van een kameel, een paard, zittend in een comfortabele touringcar met airco, in de Four Wheel Drive, of gewoon bushwalkend. Dit alles natuurlijk wel tegen een fiks bedrag, want die Australiërs in the bush moeten toch ook aan hun centen komen.
Het vervelende aan dit land is dat je zonder rijbewijs en eigen vervoer op een heleboel mooie plekken niet kunt komen. Het kostte ons dan ook af en toe een flink paar uren om toch daar te komen waar we heen wilden, zoals Coral Bay, Denham en Cervantes, want dat zijn de plekken waar we tussen Broome en Perth hebben gelogeerd.
In Coral Bay hebben we drie dagen bijna non-stop liggen dobberen en snorkelen boven het schitterende Ningalo Reef. Zoals gezegd het is in het westen nogal leeg. Vanaf het het lege strand loop je daar het knalbauwe water van de Indische Oceaan in en na een stap of vijf ben je omringd door de meest exotische vissen en koralen. Wauw!! Als ik af en toe mijn kop weer boven water stak, zag ik soms in de verte nog anderen snorkelen, maar dan was het ook wel spitsuur; over het algemeen was er geen mens te bekennen daar op het strand. Onvoorstelbaar zoveel moois, en die rust en ruimte. Denham (een dorp met 560 inwoners) was een drukte van belang na dat uitgestorven Coral Bay.
Denham was het enige echte plaatsje in de Shark Bay Worldheritage Area. Dat laatste is een hele mond vol voor een uren durende vlakte met niet meer dan dorre, doodsuitziende struikjes, die in de zinderende hitte op een onzettend verzilte grond groeien. Ik had bij een Worldheritage Area en Nationaal Park een wat interessantere voorstelling, maar goed, het gaat in Shark Bay geloof ik ook niet om de begroeiing maar meer om de supergiftige slangen, de vele zeekoeien, dolfijnen, haaien, de emu's en de bizar uitziende rat- en muisachtige wezens. Van al die beesten hebben we voornamelijk zeekoeien, emu's en natuurlijk dolfijnen gezien.
Dat van die dolfijnen, daar komen de toeristen met bakken tegelijk voor uit Japan, Duitsland, Zwitserland en Australië. Voor de kust van Monkey Mia komen namelijk dagelijks een stel wilde dolfijnen mensen kijken. Of eigenlijk komen ze daar om eten te halen, maar die indruk wekten ze niet op mij.
Het was echt een absurde vertoning: een rij toeristen met camera's in de aanslag, een ranger met microfoon op het hoofd, allen tot de knieën in het water en de dolfijnen die met hun neus tegen de knieën van de ranger aanzwommen. Ik moet toegeven, die beesten zijn niet getraind en toch kwamen ze inderdaad achterlijk dichtbij, maar zolang die rangers daar ze, weliswaar onder stricte voorwaarden, eten geven, blijf ik het toch een soort dolfinarium act vinden. Geef mij maar die zeekoeien, die zijn echt wild en hebben het in Shark Bay een stuk beter voor elkaar dan in dat smerige aquarium in Artis.

Voor de historici onder u, Shark Bay is ook de plaats waar voor het eerst blanken voet aan de Australische wal hebben gezet. Op Dirk Hartogeiland wel te verstaan, driemaal raden waar die vandaan kwam.

Nadat we vanaf Broome dagen achtereen zoute grond en dorre vlakte vanuit ons busraam hadden kunnen aanschouwen, werd het landschap naarmate we Perth naderden weer wat menselijker.
In Cervantes, zo'n drie uur ten noorden van Perth, hebben we de Pinnacles bekeken. Dat is gaaf! Het zijn lemen rotsen die eruit zien als een soort menhirs op de maan. Het leek net of we door een Star Wars decor wandelden.
Bij deze een zeer beknopte updeet van wat ik de afgelopen dagen gezien heb.

Hier in Perth en omgeving blijf ik een week rondhangen. Ik heb zojuist een ticket gekocht voor de treinreis van Perth naar Sydney. De rit gaat zo'n zestig uur duren en schijnt heel bijzonder te zijn. Dat mag ook wel; het was dan wel een speciale aanbieding, het blijft een stevige bom duiten die ik ervoor heb moeten neertellen.

Eenmaal in Sydney heb ik nog een week voor ik naar Bali cq Lombok vertrek. Ik heb dan maar een fractie van dit immense land gezien, maar ik vind altijd dat je wat moet bewaren voor de volgende keer dat je in een land op bezoek gaat, en dat is in dit land niet zo moeilijk.
Wie weet ga ik hier wel eens als een flying nurse de bush in. Ik denk namelijk dat ik dit land veel leuker vind als ik er ook nog wat te doen heb. Ik ben een ongelooflijk calvinistische trien en alleen als toerist op stap zijn vind ik toch minder boeiend dan in een land ook nog wat om handen te hebben (al is het maar stenen sjouwen of aardbeien plukken.)
Hoe het ook zij, de komende dagen duik ik hier in de het bruisende (...) culturele(?) leven van de bewoonde wereld van Perth en omgeving.
U hoort nog van mij.

Hallo allemaal,

Na een week van de omgeving van Perth te hebben genoten, stapte ik afgelopen vrijdagochtend op de Great Indian Pacific voor een treinreis van VIJFENZESTIG uur. De Australiërs zijn er nogal trots op geloof ik en ze weten het te brengen alsof het een zeer indrukwekkende en historische treinreis is.
Ik had het kunnen weten. In gehuchten als Denham en Broome zeiden ze ons ook steeds dat er 'heaps to do' was.
Ze weten de zaken hier bijzonder goed te verkopen. Zo ook dus deze Great Indian Pacific. Heel historisch rijdt ie al wel dertig jaar tussen de beide kusten heen en weer. Op de reclameposters zie je van die vorige-eeuw-plaatjes, maar ja, dat ziet er nou eenmaal wat beter uit dan die jaren-zeventig mode.
Hoe het ook zij, ik had dus een ticket gekocht voor de holiday class, die 1e klas was wel heel erg aan de prijs. De holiday class hield in dat je een werkelijk miniscule cabine met zijn tweeën bewoonde.
Ik moet toegeven, de bedden waren uiterst comfortabel en het had ook wel wat knus, zo'n gangpad waar je je adem moest inhouden om er nog enigszins in te passen; ik moest echter heel hard niet denken aan wat er bij brand of andere noodgevallen zou gebeuren. De gewone uitgang was al nauwelijks te bereiken.
Overigens was de lounge -jawel we hadden de beschikking over een heuse lounge- dus erg geschikt: gratis thee en koffie, lekkere doorzit hangbanken en een video voor als het landschap je teveel werd.

Vijfenzestig uur duurde de reis, maar dat had sneller gekund als we niet zo'n ongelooflijk traag tempo hadden aangehouden. Dat 'no worries, mate' dat iedere Australiër om de haverklap zegt, kunnen ze net zo goed veranderen in 'no hurries'. Ik ben nog geen Australiër tegengekomen die de indruk wekt ook maar enige vorm van haast en stress te hebben. In dit geval dus ook. Daar waar ze in Europa zo hard mogelijk over de rails proberen te jakkeren, gaan de Aussies in de trein zitten om zo traag mogelijk door de woestijn te boemelen. Nog langzamer en je kunt iedere woestijngrasspriet per stuk tellen. Ik vond het prima, daar niet van. Om het toeristische aspect van de reis nog wat aan te dikken kregen we ook nog de kans om de plaatsen Kalgoorlie, Cook (midden in de woestijn wonen wel drie mensen, dus da's een dorp), Adelaide en Broken Hill een uur of twee rond te banjeren.

Wat het landschap betreft, één woord: BUSH!
Uren lang, heel veel uren lang vlak, dor en kurkdroog woestijnlandschap. Het schijnt dat Queensland tropische regenwouden heeft, maar mijn beeld van Australië is nu toch dat het op zijn minst 90% woestijngras in rode aarde is, met hier en daar een rond hupsende kangaroo.
Zoals te verwachten viel waren de overige passagiers in de holiday class van het gepensioneerde Australische soort en tot mijn verassing reageerden zij net zo enthousiast op al de wilde dieren langs de rails als ik en de twee overige rugzaksters. Maar ja, wat wil je na al die uren doodse bush, dan is ieder levend wezen al een aangename verrassing.

Goed, na drie dagen en nachten treinen kwam ik dus aan in Sydney. Ik dacht, laat ik die stad een tweede kans geven, maar na gisteren had ik er al weer genoeg van. Ik kan heel goed begrijpen dat mensen er dol op zijn, maar geef mij toch maar de countryside.
Jawel, ik ga binnenkort nog eens naar Oost-Groningen emigreren geloof ik, die rust en ruimte bevallen me wel erg goed. De stad dus minder en vandaar dat ik zo snel mogelijk de Blue Mountains ben in gegaan.
Nu logeer ik in Katoomba, omgeven door schitterende bergen die vol staan met Eucalyptus en andere bomen. Wauw, wat is het hier schitterend groen. Ik denk dat ik het hier voorlopig wel volhoud.
Tot later, o ja en met terugwerkende kracht nog een gezellige Sinterklaasavond toegewenst.

Ha die Paps,

Na vier dagen intens genieten van de blauwe bergen, ben ik vanmiddag noodgedwongen weer naar Sydney teruggekomen. Morgen vlieg ik weer weg vandaar.

Ik weet niet wat jij van de Blue Mountains nog weet, maar ik ben er in elk geval helemaal weg van, in tegenstelling tot Sydney; het wil maar niet lukken om die stad zo geweldig te vinden.
Hoe het ook zij, ik dacht, kom laat ik even wat berichtjes lezen. Tot veel meer dan naar een schermpje staren ben ik niet in staat op het moment. Ik weet niet of het door het abseilen en canyonen van gisteren komt, maar ik ben gebroken, heb net al op het strand geslapen en wil nu ook niets liever dan linea recta mijn bed in. Die extreme buitensporten zijn voor mij dus blijkbaar niet geschikt. Ik zal vanuit Bali nog wel een algemeen berichtje voor een ieder schrijven, waarin ik mijn zenuwslopende tocht door de cañon beschrijf. Als ik had geweten dat het zo spectaculair zou zijn had ik het nooit gedaan.

(...)

Hoewel ik nog geen moment in Sinterklaas, Kerst of oud en nieuw stemming ben, vind ik het wel weer leuk om voor een oliebollenfeestje naar Nederland terug te gaan. Ik vind het een goed vooruitzicht om jullie allemaal weer te zien en te spreken en ik heb allerlei plannen voor wat ik eenmaal terug in Nederland wil gaan doen. Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat die plannen dan weer in het teken staan van weggaan uit Nederland, of liever terug naar Cambodja en omstreken, maar dat zijn plannen voor de lange termijn, dus wees gerust. Ik ga in elk geval eerst nog even flink genieten van de laatste drie weken in de tropen.

O ja, ik heb het al eerder gezegd geloof ik, maar de complimenten over / voor je website met mijn reisverslagen vliegen mij (en op die manier dus jou) om de oren. Ik heb er net even de foto's op bekeken en ik vind het wel stoer zeg.
Eenmaal terug in de lage landen kan ik je wat meer Australië-foto's geven voor de updeet. Ik heb er een paar mooie bij dankzij mijn nieuwe camera.

Zeg doe alsjeblieft heel voorzichtig, heel veel liefs aan allen en zoals gezegd ik stuur wel weer wat algemene reisimpressies van de tropen.
Tot dan.

Hallo allemaal,

Met de handen nog ontveld van een angstaanjagende abseil- en canyontocht in de Blue Mountains is het nu weer zover: zweten in de tropen. Na een paar supergave dagen in de blauwe bergen vertrok ik zonder enige spijt uit Australië. Ik heb er genoten en vond het er erg mooi en leeg, maar om nou te zeggen dat ik bevangen ben door een enorme liefde voor dat grote land, nou nee. Misschien waren de verwachtingen wat hoog gespannen na al die verhalen van overige Australië-gangers. Ik kreeg de indruk dat het een land is waar je absoluut geweest MOET zijn. Mhwa, valt best mee. Ik vond het er geen straf, maar je hoeft echt niet naar het andere eind van de wereld om mooie landsschapjes te zien. Terschelling en Frankrijk zijn ook zeker de moeite waard.
Hoe het ook zij, wie weet dat ik nog eens Down Under een kijkje ga nemen, op dit moment ben ik in elk geval weer flink aan het zweten temidden van de rijstdampen en een overdosis toeristen.
Vandaag heb ik een prachtige fietstocht gemaakt door toeristloze dorpen en de beroemde rijstvelden. Een verademing na die enorme bak 'authentieke' ambachtswinkels hier in Ubud. Ik dacht, laat ik niet naar Kuta gaan waar al die Australiers zich klem zuipen alsof het Hollanders op Mallorca zijn. Het is hier in Ubud volgens mij al net zo toeristisch, maar dan quasi-cultureeel. Ik logeer in zo'n bamboehut met uitzicht op een paar rijstvelden. Erg pitoresk. Toch had ik na een dag al een gevoel van lichte wanhoop. Dit kon wel eens een eenzaam verblijf worden hier temidden van òf zuipende Aussies òf de meer beschaafde, maar ook ietwat saaie families die voor de geheel verzorgde vakantie hier logeren. Ik had er gisteren al goed genoeg van en bedacht dat ik maar zo snel mogelijk naar de noordkust of Lombok moest vertrekken.
Uit pure wanhoop ben ik naar een meditatiecursus gegaan, alwaar ik een Canadese ontmoette die er net zo over dacht als ik en samen hebben we nu het plan om uiterlijk donderdag hier te vertrekken.
Na de fietstocht van vandaag heb ik gezien dat er ook een erg mooi Bali zonder al te veel toerisme is. We zullen zien.
Tot later,

Hallo allemaal,

Voor de laatste keer een berichtje voor u allen in de lage landen en omstreken. Nog tien dagen te gaan en eigenlijk vind ik het onzin om zo kort voor ik iedereen weer zie te berichten over mijn vakantie; ik moet toch ook nog wat nieuws te melden hebben. Maar goed, zo vlak voor kerst, waarom ook niet.

Na een week tussen de toeristenwinkels in Ubud en de afvalbergen op Bali te hebben gelogeerd, ben ik nu op het buureiland Lombok, in Sengiggi om precies te zijn. Bali is schitterend en samen met Canadese Liz heb ik erg genoten van een beklimming van de Batur vulkaan, maar om nou dagen achtereen omgeven te zijn door de ene souvenierwinkel na de ander is niet helemaal mijn idee van vakantie, dan kan ik net zo goed op het Damrak gaan bivakkeren.
In Ubud heerste een enorme middenklasse-dagjesmensen-op-middelbare-leeftijd-sfeer. Wat het nog troostelozer maakte was het feit dat het aantal toeristische winkels en andere activiteiten niet in verhouding stond tot de hoeveelheid toeristen die er rondliep. Omdat een stel gekken elkaar de hersens inslaat een paar eilanden verderop durven een heleboel toeristen hier niet meer te komen, met als gevolg een eindeloze rij winkels vol soeveniers die men aan de straatstenen niet kwijt raakt, 'dure' restaurants waar je niemand ziet eten en een partij lege accomodatie waar je naar van wordt.

We besloten naar de kust te gaan en belandden in Padangbai, inmiddels in het gezelschap van Sven uit Amsterdam-west die we in de bus naar Padangbai hadden ontmoet. Het gezelschap breidde zich een dag later uit naar het getal vijf toen we tijdens een dagje snorkelen de Australiërs Jenny en Gary ontmoetten. Die twee hebben al honderd keer Azië en Europa doorgereisd en wisten een paradijselijk logeeradres op Lombok.
Met zijn vijven zijn we gisteren op Lombok aangekomen, een eiland dat mij geloof ik aanzienlijk meer aanspreekt dan Bali. Op Bali was het al een droeve bedoening met al die uitgestorven restaurants en hotels, hier in Lombok is het helemaal crisis. Amper een toerist te bekennen, maar het paradijselijke plekje waar Jenny en Gary ons naar toe wilde nemen bleek tot diep in volgend jaar volgeboekt. Geen nood, met al die lege kamers op het eiland proberen ze op alle mogelijke manieren gasten binnen te lokken, vandaar dat we nu in een superdeluxe! resort logeren: ' the Coconut Hotel', normaal gesproken ver boven ons budget maar nu aanzienlijk beter geprijsd. Hier zullen we denk ik wel een fijne kerst c.q. einde van de ramadan kunnen vieren.

Het is dat ik wel zin heb om onder het genot van een oliebol een ieder weer te spreken want anders zou ik mijn vakantie hier nog wel wat willen verlengen, zoveel eilanden die allemaal bloedmooi en interessant moeten zijn.....dat bewaren we dan maar voor de volgende keer.
Dus bij deze, nog even en ik ben weer terug in het land. Zet die oliebollen en Bertha's knalpakket maar vast klaar.
Tot ziens op 31 december of in 2001. Geniet van de kerstmaaltijden en tot gauw,

Hallo allemaal,

Keurig volgens plan ben ik afgelopen zondagmiddag gezond en wel terug op Nederlandse bodem gekeerd. De afgelopen dagen heb ik nog wat duf bij paps en mams doorgebracht, vanaf vandaag ben ik echter weer terug op mijn eigen adres aan de Pieter Vlamingstraat in Amsterdam.
Het dringt geloof ik nog niet helemaal tot mij door dat er een einde is gekomen aan werken cq hangen in de tropen, en uitgebreide mails schrijven aan familie en vrienden. Ik heb van beide bezigheden erg genoten en ben er van overtuigd dat ik dit in de, al dan niet verre, toekomst nog wel vaker zal gaan doen.
Bij deze beloof ik u allen dat ik bij eventuele nieuwe reizen u wederom verslag zal gaan doen van mijn bezigheden. Tot die tijd ben ik weer telefonisch en/of live te spreken en/of te zien, of voor diegenen onder u die zich vervelen: de reisverslagen inclusief de nodige foto's zijn de komende tijd nog eens te herlezen en te zien op deze plek.
Een vriendelijke groet en alle goeds.
Tot mails, schrijfs, horens en ziens,