Questo Tempo

Questo Tempo was de naam van het roemruchte orkest, dat tussen 1987 en 1993 mijn muziek vertolkte. Muziek die speciaal door mij gecomponeerd werd voor dit orkest, maar waar ook altijd voldoende ruimte was voor improvisatie. Muziek met raakvlakken met zowel jazz, klassiek en wereldmuziek; of zoals Willem Breuker het noemde: 'mensen-muziek'.






Erg veel concerten waren er niet, naast een aantal in thuis-stad Breda, nog in 'de Teerkamer' in Bergen op Zoom, in 'de 3 weesgegroetjes' in Roosendaal en in 'Theater a/d Markt' in Enschede, maar ze werden wel gewaardeerd, getuige de onderstaande recensie uit 'Dagblad De Stem' van 20-11-1989.


Questo Tempo anders dan anderen
Zomaar een zondagmiddag met zo maar wat muzikanten. Deze toevallige combinatie leverde het drukbezochte, frisse eerste optreden van de uit vele blazers, contrabas en piano bestaande groep 'Questo Tempo' op.
Deze nu zo'n 2 jaar bestaande, geleidelijk groeiende groep muzikanten, trad op veler verzoek eens uit de anonimiteit van het alleen maar voor eigen plezier musiceren. Doordat Questo Tempo uitsluitend muziek speelt van pianist Martin Cornelissen heeft het klankbeeld een duidelijk eigen gezicht. De nummers, die zich qua sfeer tussen een wat geladen 30'er jaren-achtige melancholie en tragi-komische circusvrolijkheid bewegen, toonden duidelijk invloeden van Kurt Weill, terwijl ook de desolate, soms wat decadente, louche sfeer van Fellini's vaste filmcomponist Nino Rota te proeven was. Het met veel enthousiasme geproduceerde klankbeeld is zeker niet altijd gepolijst, maar de aard van de muziek vraagt daar ook niet om. Het voortijdige applaus in 'de held die komt en gaat' toonde het soms onvoorspelbare karakter van de composities van Martin Cornelissen aan. In 'Spring String' klonk een circusorkest oude-stijl, terwijl in 'From nothing to one' de Satie-achtige mineur-akkoord-opeenvolgingen de sfeer bepaalden.
In toekomstige optredens zal Questo Tempo een publiek aanspreken, dat graag eens luistert naar iets anders dan de geijkte paden, zonder gelijk iets shockerends experimenteels te verwachten.

Verder kijken?
Martin Cornelissen
contact