Ontspannen mannenmuziek
Is het leuk om meer dan veertig jaar in een rockband te zitten, zonder hele extravagante uitstapjes naar andere muzieksoorten? Om deel uit te maken van een geoliede machine? Jawel, dat is heel leuk, vooral als die rockband Golden Earring heet en het succes toch elke keer weer bevochten moet worden. Dan kan er, na diepe dalen, ineens weer het oude vertrouwde bandgevoel ontstaan. Een gevoel dat door alle nummers op de nieuwe cd Millbrook U.S.A. doorklinkt.
Het bandgevoel is deze keer definitief ontstaan tijdens de opnames voor het nieuwe album. Hiervoor togen de vier heren naar de Verenigde Staten om in twee weken tijd een studioalbum te maken met ontspannen mannenmuziek. "Arenarock" zoals ze in de V.S. zeggen, Nederlanders houden het bij stadionrock. Stevig, beukend en met weinig ruimte voor rust en bezinning. Alleen het nummer dat is opgedragen aan Herman Brood (Colour blind) is nagenoeg akoestisch opgenomen. Alle andere nummers scheuren met veel gitaar en beuken met veel drum. Zoals het openingsnummer The hammer of love (de titel geeft het al aan).
Geen dag ouder. De muziek van Golden Earring vloeit ook opvallend goed samen met gospel, want op The last frontier hotel doen ze hun paar jaar oude hit Paradise in distress nog eens dunnetjes over en worden The Birgit Lewis Singers weer bij de muziek betrokken. Een andere uitschieter op de cd is On a night like you waarop Barry Hay intenser dan ooit zingt. De stemmen van Barry Hay en George Kooymans klinken trouwens geen dag ouder dan op hun grootste hit uit de jaren '70 Radar love.
Coherent. De songs zijn opgenomen zonder al te veel knip- en plakwerk. Die werkwijze was er de afgelopen jaren ingesleten, en dat beviel de heren niet. De producer was feitelijk de man die alle korte fragmenten in elkaar schoof en de groep hoorde bij wijze van spreken na het beluisteren van de cd pas iets terug van hun bijdrage. Deze keer was er een lange repetitietijd en daarna een korte reis naar de VS. De terugreis was al geboekt, de studio ook, dus er moest hoe dan ook samengespeeld worden. Met als resultaat een Golden Earring die opvallend coherent klinkt.
Verkneukeling. In het cd-boekje foto's van gegroefde koppen die verraden dat de jongens geen twintig meer zijn. Toch stralen ze stuk voor stuk enthousiasme uit en een soort verkneukeling over het feit dat het maar weer mooi gelukt is. Verder foto's van een huiskamerstudio, met diepe sofa's en versleten kleedjes. Foto's van de bandleden rond de studio in Millbrook. Inderdaad, een plaatsje in Amerika waar een bevriende producer zijn nering heeft. Een plaatsje ook waar de Golden Earring een Hollands gevoel bij kreeg, getuige de hoes van de cd. Daarop een delftsblauw molentje met vaag op de achtergrond engeltjes en de Amerikaanse vlag. In een gelimiteerde oplage zijn er zelfs cd's met échte delftsblauwe tegeltjes uitgegeven. Loodzwaar, maar een hebbeding voor de echte fans.
Phone home. Millbrook U.S.A., maar toch ook weer thuis in Den Haag, Nederland. Niet voor niets zijn The Earring nooit naar de VS verhuisd, ook niet toen dat met hun grote hits daar zeer voor de hand lag. Niet voor niets wordt een telecommunicatiebedrijf bedankt in het boekje "for making it possible to phone home". We zullen ze hier nooit hoeven missen.
