Dat zij deze kwalificatie nog altijd waard zijn, bleek andermaal uit de muzikale verrichtingen van het Haagse popkwartet op de planken van het Katwijkse zalencomplex. Geen 'unplugged' concert, zoals in de theaters , maar een bijna twee uur durend onvervalste rockshow. Voor de muziek werd een brede greep gedaan uit het repertoire, varierend van klassiekers als 'Back Home' en Änother 45 Miles' tot recentere hits als 'When The Lady Smiles'en 'Going To the Run'. Nostalgie dus voor de een en eigentijdse pop voor de ander. Perfectionisme, routine, spektakel, en sfeer. dat zouden de kernwoorden kunnen vormen voor een beschrijving van de Katwijkse concerten van de Earring. Dat geldt niet alleen voor de muziek, maar zeker ook voor de show die op beide avonden een hoogtepunt beleefde mer het nummer 'Radar Love'. Deze mega-hit, die werd gebracht in een extra lange versie, was aangekleed met veel lichtspektakel en dynamische, goed geoliede solo's van bassist Rinus Gerritsen en drummer Cesar Zuiderwijk. Het perfecte verloop van de twee concerten moet echter vooal worden toegeschreven aan zanger, 'podiumbeest' Barry Hay. Met de regelmaat van de klok wist hij de zwetende, swingende massa mee te voeren op de stampende drums eb het scheurende gitaarwerk van George Kooymans.

Stel je bent een oude rot in het popvak, de jaren negentig zijn aangebroken en je publiek komt vooral naar je optredens voor de hits van toen. Wat doe je dan? Je speelt een unplugged-cd bij elkaar en gaat de schouwburgen in om die plaat aan de man te brengen. Wedden dat je op die manier ook goed scoort in de hitlijsten? Golden Earring maakte, in de slipstream van Eric Clapton, van de nood een deugd en bracht eind vorig jaar The Naked Truth uit. Eeen ijzersterke plaat: krachtig, sober, geinspireerd. Zo geinspireerd dat de vraag zich opdrong wat het Haagse kwartet daar live nog aan toe te voegen zou hebben.

Veel, zo bleek maandag in een bijna volle Sittardse stadsschouwburg. Niet vanwege het 'decor', dat er al even kaal oogt als de muziek klinkt. Een podiumpje voor de spullen van bassist Rinus Gerritsen, een andere verhoging voor drummer Cesar Zuiderwijk, wat kleine monitors, daar blijft het bij. De muur achter de band wordt geheel in beslag genomen door een groot doek dat oplicht in felle kleuren. Tijdens Twilight Zone trekt een ware sneeuwstorm over het podium. De lichtman van de Earring - die luistert naar de naam van Marcus Janzee, zo lees ik in het programmaboekje - is een professional. Datzelfde geldt voor de heren op de buhne. Na dertig jaar weten de Earrings hoe je een concert op moet bouwen. Twee sets van bijna een uur, wat gevoelig werk in het begin van ieder blokje en naar het einde toe uitpakken met echte rock 'n roll songs als Long Blond Animal en de publieksfavoriet Radar Love. Veel van Naked Truth, aangevuld met opvallende afwezigen op dat album als When The Lady Smiles.

Golden Earring speelt Scheveningen plat. Zaterdag 12 Juni 1993 (Support-act: Screaming Jay Hawkins)

Voor de 2e keer organiseerde Veronica een groots opgezet strand-concert onder het motto: Veronica Music Beach Tour, 'n serie van zes concerten langs de Nederlandse stranden. Scheveningen mocht het spits afbijten, waarmee meteen wordt gevierd dat 175 jaar geleden de badplaats Scheveningen werd geboren. Zaterdagochtend 12 Juni schrok ik wakker van de regen die tegen de ramen tikte! Oh nee, het zal toch niet waar zijn? Het was vies, nat en winderig buiten! Er is zelfs nog serieus overwogen het concert te schrappen, alles is even glad en glibberig. Achter het podium zijn op 't laatste moment stalen vrachtcontainers geplaatst om de wind en regen enigszins tegen te houden, anders zou het weleens voor gevaarlijke situaties kunnen zorgen. Rond zes uur ( veel later dan gepland) waren Casper, Rob en ik in Scheveningen aangekomen.Voor het gigantische podium stonden nog maar 'n handjevol mensen, intussen hebben we even staan praten met Heleen, Hans, Kees en Arend van de merchandising. Aan weerszijden van het podium waren op grote schermen reklamebeelden en 'n promotiefilmpje te zien over Scheveningen. Veronica verzorgde vanaf een paviljoen de radio-uitzending. Om half acht zijn we richting het podium gelopen en gelukkig ging de wind liggen en klaarde het op! Screaming Jay Hawkins, 'n soort toverdokter van 63 jaar, verscheen op het podium met 'n grote tas en daar kwam uit: een bot, een stok met doodskopje, een hand waarvan de middelvinger bewoog. De muziek vond ik thuis horen op het North Sea Jazz Festival, niet echt mijn smaak.

Om half negen ging het inmense gordijn weer dicht en was het een heen en weer lopen van crew, journalisten en camera-mensen die instructies kregen. Roadies Arjan en Andrew liepen druk heen en weer, met tape werden de setlisten vastgeplakt. Een spandoek met Earring forever werd alvast uitgerold en boven de hoofden gehesen. Om tien over negen kondigt Gijs Staverman het beach-concert aan: het concert werd akoestisch geopend met 'n setlist om van te watertanden: Please Go, Sound Of The Screaming day, Murdock 9-6182, As Long As The Wind Blows, Twilight Zone, hierbij werd driftig geimproviseerd. Het publiek genoot, zong mee, klapte, danste enthousiast en de camera's filmden de lachende gezichten op de voorste rij. George zag er uit om rauw in te bijten in z'n witte overhemd, zwarte leren broek en lichtbruin haar! Cesar drumde alsof z'n leven er vanaf hing, Barry liep stoer heen en weer over het podium en Rinus genoot zichtbaar links en rechts met z'n hoofd bewegend tijdens de show. Er stond 'n kalende kerel naast me en brulde alle nummers uit volle borst mee. Ik volg die jongens al vanaf 1965 gilde hij in m'n oor op z'n plat Haags om boven het geweld uit te komen. Na het akoestische gedeelte ging de Earring zoals Barry zei : "echt ons best doen!"

Steenwijk - Zijn ze zelf inmiddels de evergreens van de Hollandse rock 'n roll geworden, de toppers van Golden Earring zijn dat zeker. Het concert dat de Haagse rockformatie zaterdag de evenementensporthal van De Meenthe insmeet, leek af en toe meer op een volkszangavond en kreeg aan het eind zelfs een stadionsfeer. Aanstekers en kerststerretjes gingen de lucht in, met de armen omhoog deinde het publiek mee met de overbekende toppers uit de glansrijke carriere van Barry, George, Rinus en Cesar.

De 1300 bezoekers in Steenwijk kregen niet de gelegenheid te proeven aan de akoestische concerttour, waarmee de Golden Earring momenteel door het land trekt. Het Meenthe-theater, door Barry Hay smadend bestempeld als 'het kolenhok hierboven' kan daarvoor te weinig publiek herbergen. De sporthal 'beneden' heeft teveel akoestische onvolkomenheden. Daarom kregen de fans en sympathisanten zaterdag een programma van toppers voorgeschoteld. Weinig nieuws onder de zon, maar daardoor een 'feest van herkenning'. 'Turning Round And Round' bewogen Barry Hay en George Kooymans zich over het podium en inspelend op het publiek. Ze weten als geen ander hoe je de beuk in de zaal moet gooien en de muzikale fans moet bespelen. Een act die ook nu weer liep als een geoliede machine. Bij 'Another 45 Miles' als derde nummer zat de sfeer er al geheid in. Bij Ding-Dong Di-ki Dingdong ging het publiek compleet solo. 'When The Lady Smiles' werd een waar feest. Rinus Gerritsen, de stille kracht van de Earring verraste zichzelf en het publiek met een wilde solo als intro tot 'Radar Love'. Ook Cesar Zuiderwijk kreeg hierin tussentijds alle ruimte voor zijn vermaarde drumsoli. "Hij vangt de stokjes toch niet meer zo goed op als voorheen" merkte aan de zijlijn een vaste fan op. Ook Twilight Zone werd aangegrepen voor improvisaties. Beide nummers groeiden uit tot rock-symfonieen van formaat. Zo ook de toegiften, waarbij I Cann't See Without You werd gebombardeerd tot welgevulde uitsmijter.