Eindelijk ga ik dan eens op vakantie. De laatste keer was jaren geleden (gezien mijn permanente verblijfplaats in de regionen van de minima), maar nu is het dan weer zo ver. Samen met mijn moeder ga ik naar Duitsland om te wandelen. U vraagt zich af waarom. Terecht. En nee, wandelen is op zich niet mijn favoriete vakantiebesteding, maar met je moeder samen is dat volgens mij best heel intiem en gezellig. Lekker rustig, op ons eigen tempo de paden op de lanen in zegmaar. Dat werk. Jammer alleen dat ik me gister ineens zo ziek als een hond voelde, en vandaag zo ziek als een complete roedel. Hoofdpijn, belachelijk veel snot, pijn in mijn lijf en verhoging (denk ik, kan ook koorts zijn maar ik heb geen thermoreter). Ik heb de Kruidvat geplunderd voor keelsnoepjes, rhino crème (stoombad en borstcrème), vitamine bruistabletten, weerstandverhogende thee en kattenklauw (ook iets van weerstand verhogend). Ik zou inmiddels strak moeten staan van Gezondheid, terwijl ik me in werkelijkheid alleen maar rotter ga voelen. Het typen van dit stukje is een lijdensweg. Mijn vingers glijden uit over de door mij bevuilde toetsen. Zelfs nadenken over welke spullen mee moeten op reis is teveel gevraagd.
Kortom: Te-Ring wat ben ik zíelig. Nounou en poepoe wat een ellende. Ik denk dat ik maar een kaarsje voor mezelf ga branden. Doet u mee? (En dat u dan ook even duimt voor mij dat ik me morgen beter voel en dat ik een uitermate onderhoudende vakantie tegemoet ga? Bedankt hoor!)
Vroeger was ik er dol op: achterop de fiets bij Sander. We leken op Olga en Erik tijdens de fietsscène uit Turks Fruit. Twee volmaakt gelukkige mensen op een wankele oude fiets. De man trapt stevig door tegen de wind terwijl zijn meisje haar armen om hem heen gevouwen heeft en haar hoofd af en toe naast zijn lichaam steekt om mee te kunnen kijken naar de weg. Het meisje roept soms iets of zwaait naar een voorbijganger. Ze stralen. Zucht u allen even mee?
Dat is nu zo’n jaar of zes geleden. Er is in principe niet veel veranderd sinds die tijd. Het waait nog steeds en ik heb nog steeds een oude fiets. En Sander, Sander heeft een auto. Sinds hij dat ding onder z’n reet heeft vertikt hij het om nog op een zadel te gaan zitten. Het is niet stoer, niet man-like om op zo’n ding te rijden, vindt hij. De hierboven beschreven ervaring leek daarom alleen nog maar een verre herinnering te zijn….. Tot gisteravond. Ik stelde voor om (‘alsjeblieft?’) op de fiets te gaan, want we waren al zo laat. En hij zei Ja. Dus ik achterop, met als verschil ten opzichte van vroeger: Een Kleinere Bagagedrager en Grotere Billen. Één plus één is zoals u weet twee. Mijn heerlijke billen (1) pasten niet goed op de kleine bagagedrager (+1), waardoor ik me op uitermate oncharmante wijze aan Sander vast moest klampen om niet van het ding af te glijden (=2). Uit volle macht probeerde ik te blijven zitten, maar moest me regelmatig in rare bochten wringen om weer in een acceptabele positie terecht te komen (= ook 2). Sander was blij dat hij voor we weggingen naar de wc was gegaan, want zijn blaas stond onder enorme druk (hoort nog steeds bij 2). Mijn mondhoeken zakten per gefietste meter omlaag (jawel, 2), maar we kwamen waar we moesten zijn (uiteindelijk). Op de terugweg was de gemoedstoestand echter veranderd. Allebei behoorlijk lam, en Sander wilde ineens persé met de fiets. Ik zag het niet zo zitten. Hij drong aan, ik zei Ja.
En vandaag blijf ik bij mijn mening. Ik zie het nog steeds niet zo zitten. Ik kán ook niet echt meer zitten, zo zou je het ook kunnen zeggen. Mijn billen zijn gebutst en beurs. Soms kun je herinneringen beter laten voor wat ze zijn. En oh ja:
Turks Fruit is een Kutfilm!!
(Heb ik je ook al eens verteld over die imitatie van de ‘Buiten-in-de-regenscène’? Of van die scène met die bloem en die billen? Of van die scène met dat Deurtje in je Hoofd?)
Ik zat eens naar mijn camplaatje te kijken, en toen naar het cartoonmeisje, en toen weer naar het camplaatje, en weer naar het cartoonmeisje. En verdomd, het vertoont nog gelijkenis ook... Behalve dan dat mijn lippen niet zwart zijn en mijn tepel niet door mijn bh heen schijnt..(dat heb ik al zó lang geleden weggewerkt, maar hij pakt steeds het oude plaatje terug. Raar.)
Een kat in het nauw maakt rare sprongen. En vrouwen, die doen dat sowieso. Rare sprongen maken, jawel. De laatste tijd zie ik allerlei vrouwen zich vreselijk (oftewel vleselijk) misdragen. Vreemdgaan, lesbische acties, drugs, drank, seks in het algemeen, en vooral: seks in het bijzonder. Mannen worden genaaid waar ze bij staan.
De ene vriendin heeft haar vriend nog niet verlaten of de volgende vertelt me over een spannend trio achter de rug van haar vriend om. Ik vind dat smeuïge informatie. Ik vind dat informatie die gedeeld moet worden. Ik vind natuurlijk ook dat zulke gevoelige informatie niet mag uitlekken. Dus deel ik het, waarom ook niet, met vriend Sander. En niet alleen dat, ik deel het uitgebreid met Sander. Ik lach om de acties van vriendinnen, ik ben scherp, maak er een leuk verhaal van, geef het een nog smeuïger draai.
Jammer dat je soms vergeet dat je vriendje niet alleen een praatpaal is, maar ook nog eens je geliefde. En dat die zich wel eens zorgen kan gaan maken als je vrolijk alle misstappen van je vriendinnen uit de doeken doet…..
Ga ik verdomme uit een blijk van volledige, absolute, totale en onbaatzuchtige liefde samen met vader en moeder diep de polder in om te kijken naar een voetbalwedstrijd van Broerlief, besluit een stelletje boeren dat het wel leuk is om wat knallers mee te nemen. Gezellig. Schijnt erbij te horen. Na 10 minuten tweede helft ontstond er vuurwerk. Maar niet vanwege het fantastische spel van de spelers op het veld. Nee, er ontstond vuurwerk op de tribune. Die overdekt is. En waar gerookt wordt. En waar ze een 1000klapper mee naartoe hadden genomen. Die geen 1000klapper had moeten heten, maar een 498klapper. Want zoveel rotjes zaten er eigenlijk in. Vierhonderdachtennegentig rotjes in een klapper die nog geen meter achter me plotseling tot ontploffing kwam. Paniek op de tribune, harde klappen en een rookontwikkeling waar je U tegen zegt. Vonken in mijn broek. Geschrokken ouders. Kinderen overstuur. Agressieve voetbalspelers. En drie lijkbleke, vuurwerkgeile boeren met pijn in hun oren en benen.…
Zo gebeurt er nog eens wat op de voetbalzaterdag….
Wat zullen mijn kinderen later blij zijn met zo'n camerageile moeder! (Hebben jullie dat niet dan? Dat je baalt dat er zo weinig foto's zijn van je pap en mam in de jonge, jeugdige hoogtijdagen?)
Want het was wat, dat hele backstagemanager gedoe. In de loop van de avond kwam ik erachter dat de functie beter ‘Pispaal’ had kunnen heten, in verband met constant tussen twee vuren staan. Artiest zegt A, organisatie zegt B. En ik mag het oplossen. Pispaal, de lul, piemelhoofd, pruttrut, het zaadje. Allemaal doeltreffender dan ‘backstagemanager’. “I need six redbull within thirty minutes, or you’ll get a fucked up show”, vertelde een tourmanager terwijl hij vriendelijk doch dwingend een arm om mijn nek sloeg en zijn hoofd gevaarlijk dichtbij het mijne bracht. “I’ll see what I can do”, zei ik rustig. “You won’t see, you’ll do”, was het simpele antwoord. Oké gast, rustig maar, I’ll do what I’ll freakin’can. De stroom viel vier keer uit, ik werd beschuldigd van drankdiefstal en de crew had niets te eten, maar verder ging het allemaal prima. Één voordeel: De artiesten en de crew liepen met me weg (of beter gezegd: de artiesten wilden me bestwel neuken) (sorry pap en mam, maar lees deze site dan ook niet.)(maar hé, je dochter is wel een gewild ‘lustobject’)(of is dat geen geruststelling?)(einde bericht.). De sfeer in de backstage was geweldig, en daar was ik best voor een deel verantwoordelijk voor. Ik kreeg shirtjes, cd’s en omhelzingen toegeworpen. Ik stond heel stoer op foto’s. Ik dronk een biertje mee. Zorgde dat in alle behoeften van de artiesten werd voorzien. Had een headset op en een dikke portofoon. Lachte met de mensen van de beveiliging, roddelde met de stagemanager, omhelsde de TechniekHagenees. We eindigden in Hoter Mercure met de White Cowbell Oklahoma, een negen man sterke rockgroep met harten van goud en een show om van te soppen. Geweldige lui, stuk voor stuk prachtmensen. Ik leerde veel van ze (“If George Bush would jerk off more he wouldn’t have started the war on Iraq, no, serious!”) (en verder in het educatieve programma: strakke cowboybroeken zijn best geil, zo ook snorren en baarden!), en werd bijna ge-‘cheeseslapped’, een hobby die één van de vier gitaristen van de band zojuist had uitgevonden met behulp van voorgesneden Albert Heijn kaas. Zorgen dat de kaas al een tijdje uit de koelkast is, één van de uiteinden stevig vastpakken, en met het zweterige uiteinde mensen in het gezicht slaan. Werelds. Uiteindelijk lagen hij, ik, de kaas, en ons bier verspreid over de lobby van het hotel. Graag gedaan.
Wat de mensen van de organisatie van me vonden kan me eigenlijk bijster weinig schelen. Ik heb een topavond gehad, veel nieuwe en nuttige contacten opgedaan, en ben gevraagd om bij festivals in Rotterdam te gaan werken. Toen ik thuis kwam lagen er zeven mensen wasted op mijn bank en stoelen, inclusief vriendje Sander. Zij hadden ook een topavond gehad. En dat was dus stiekem een beetje, indirect maar toch…
