Iedereen die vanavond naar de Nach gaat in Den Haag (doen, doen doen!), heel veel plezier. Ik kan helaas niet meefeesten vóór de podia, want ik sta erachter. Ik ben namelijk backstagemanager bij podium "De Plaats", waar hele vette acts komen. Dus aldus. Ik voel me zó The Man!
Vijf minuten later straalt zij weer want zelf het probleem verholpen! Het resultaat: Kris Magalles weer op Cam. Gewoon op cam klikken, dan zie je het plaatje. En voor nu, omdat het een speciaal moment is...Parkeer ik het eerste plaatje ook nog eens hier.
Best netjes voor een eerste plaatje uit den lossche handt en den lossche polsch. Maar Jezus Kristus, wat een lange nek.....!
Ik krijg die kolerewebcam niet aan de praat. En ik ben ziek. En nou heb ik het verkeerd gedaan. En nou baal ik. Want nou is het een zooitje hier. Maar wel een zooitje met overal en nergens nieuwe webcamplaatjes. Nou. Zo. dat u het even weet.
Gretig eet hij zijn bak kwark leeg. Hij geniet duidelijk. Te snel, te veel geluid, teveel morsen. Dat werk. Naast de kwark ligt een zakje met bruine broodjes, opengescheurd. Hij pakt één van de broodjes, scheurt er een stuk af, doopt het in de kwark en brengt het naar zijn mond. Lekker. Ik vind: “Etende zwervers zijn een genot voor het oog”.
Terwijl ik dit tafereel in ogenschouw neem bedenk ik me dat ik die kwark ken. Kwark in een emmertje, mijn vader zweert bij dat spul. Koopt’ie altijd bij de Albert Heijn, denk ik. Bij de Albert Heijn, ja. Natuurlijk, er zit ook een Albert Heijn in de buurt van de standplaats van de zwerver. De kwark van mijn vader, da’s duur spul.
En op zulke momenten ga ik me rottige dingen afvragen. Dat doe ik, ik ben een slecht mens. Ik denk dan: “Hij is toch zeker een zwerver, dan ga je toch niet de duurste kwark halen van de Albert Heijn?”. En ik denk zelfs ook: “Nou, dan moet ik er maar van uit gaan dat hij het gekregen heeft. Ik hoop dat’ie het gekregen heeft. Anders is het toch maar een zwerver van niks. Geen duppie meer van Kris dan, voor die grote jongen..”.
Twee minuten later zit ik met Sander op het terras. Mijn grote, zwarte celebrityzonnebril op. Hij een koffie verkeerd, ik een verse muntthee. Schade: 4 euro. Genieten van de zon en dan snel terug naar de auto omdat we maar tot 11 uur hebben betaald. Schade parkeermeter: tweeëneenhalve euro voor een uurtje. We rijden naar huis, ik plof op de bank.
Je weet toch? Alle bekende Nederlandse rappers zijn kneuzen, daar kan ik duidelijk over zijn. Baas B en Lange Frans, Brainpower, Extince. Clips kijken met plaatsvervangend schaamrood op je wangen. Dit is dan dus wat ze het beste kunnen, ze zijn tot niets anders of beters in staat. Of, goed, oké, misschien wel in staat tot iets, maar starpotential lijkt bij ze te ontbreken. Stuk voor stuk zijn het jongens waarvan ik denk dat ze het niet zo makkelijk hebben gehad op de middelbare school. Dat ze in de kneuzengroepjes zaten. Af en toe klappen kregen. Verplicht naar de kerk moesten. Verslaafd waren aan computerspelletjes. Het eerste meisje kusten op hun negentiende. En dan vroegen of ze wilde tongen of bekken. Dat soort types. En dat staat in schril contrast met het idee dat wij hebben van Amerikaanse Rappers. Stoere negers, straight from the hood. Rappers die vast heel hard hebben moeten werken en tientallen drive-by-shootings hebben overleefd om te komen waar ze nu zijn. Opgedirkte gangsta’s. Bling-bling. Hey, dat is wat ze verdienen, want ze zijn cool. Supafly en chill. Fo shizzle my nizzle.
Het gevoel bekruipt me dat we voor de gek worden gehouden. Weer die Amerikanen. They keep pulling it off. Eerst die oorlog, nu die rappers. Ik zweer je. Die Amerikanen willen ons doen geloven dat zelfs hun muzikanten heel heftig en gevaarlijk zijn. The Big Black Man Is Coming For Ya. Maar wie zegt me dat die jongens echt zo stoer zijn? Ik heb geen idee: ik ken noch Amerika, noch de scène. Vallen Snoop Dogg, JayZ, Nate Dog en Puff Daddy in precies dezelfde categorie als onze Nederlandse rapschatjes? Een kleine zielige snoop die wordt gepest, kansloos is. En een grote platenbaas die uit dezelfde situatie komt, zich er mee identificeert en het ukkie onder zijn hoede neemt. Ik zeg je, dit zou de waarheid kunnen zijn. Het zou zomaar kunnen zijn. Maar ik zal het niet hardop zeggen, nee. Ik moet uitkijken voor bully Eminem. He’s gonna call me names..
But it's only cuz you're Just really jealous of me Cuz I'm what you want to be So you just look like an idiot When you say these mean things Cuz it's too easy to see You're just a really big weenie, big weenie
Als het kop is Mag het Fluisterde ze tegen zichzelf terwijl ze Het muntje gooide en opving Munt Best out of two Fluisterde ze iets dwingender En gaf de munt een draai Weer munt.
Na 10 keer was haar lot beslecht Ze legde de XTC-pil Achterop haar tong En slikte.
Invalkracht noemen ze dat dan. Tegenwoordig sta ik in de coffeeshop waar ik eerder heb gewerkt zo af en toe een dienst in te valkrachten. Gezellig hoor, maar ik maak wel een ultimate teringzooi van de financiën iedere keer. Aan het einde van een dienst presteerde ik het een aantal keer op rij om flinke kasverschillen te hebben. Teveel wel, dus zo erg ook weer niet, maar toch. Had ik vroeger nooit. Maar nu: Drie keer opnieuw tellen, papiertje in een envelop, er weer uit, rekenmachientje aan, rekenmachientje uit. Geklooi van de bovenste plank. En eigenlijk was het redelijk stom dat ik er vandaag pas achterkwam: ik ben compleet en volledig rete-intolerant geworden voor de THC-lucht die daar hangt. Zo stoned als een kanariepiet, echtwaar. Zeker vandaag, want het was koud en dus bleven de deuren potdicht. Ik moest zo ongeveer op stemgeluid afgaan om te peilen wie ik tegenover me had staan, even wapperen met de handjes en –plop- daar kwam de klant tevoorschijn. Niet dat ik die nou zou graag wil zien hoor verder, maar die rook pakt me letterlijk en figuurlijk zodanig bij de strot dat ik dan toch de aanblik van het vaste-klanten-meubilair-setje verkies boven die stinkzooi. Afgelopen week heb ik gesolliciteerd bij de Hulpplus. Mensen helpen die vaak te maken hebben met psychische problematiek, verslavingsgebeuren. Best zwaar. Maar vast niet zo zwaar als de wolk die na iedere dag werken in de shop om mijn hoofd hangt.
De uitslag van die sollicitatie krijg ik dinsdag. Als het is gelukt ga ik keihard rondjes rijden op’t fietse, in het midden van de stad, en zijn Boudewijn en ik hele goede vrienden. (denk meisje op fiets luid schallend over straat:)“Lalala, Als de rook om je hoofd is verdwenen, als de rook om je hoofd is ver-dwéééé-neeeeen, la-láááá!!” Het leven begint bij het afscheid nemen van een coffeeshop.
Jaja, ik mag dan momenteel geen leven hebben, maar ik heb wél een uitgaans;leven, dat u het vene weet. Toevalligh. Ik ga hier morgen spijt van hebben, niet normaal meer. Maar for what it's worth: truste. En mijn vriendinnetje heeft met de lekkereste gast van de hele avond gekust. Dus. Truste. Kris.
Bij voorbaat: Sorry. Ik had me voorgenomen het er niet over te hebben. Er wordt al zoveel aandacht aan besteed, niet geheel terecht naar mijn idee. Meestal houd ik me dan verre van commentaar....maar er viel me toch iets op. Jezus, wat lijkt die opgebaarde paus veel op Sinterklaas! Ik vind de gelijkenis schokkend en denk eraan van mijn geloof te vallen. Daar gaat de vreugde van 5 december...
In het stadhuis moest ik 18 minuten wachten om vervolgens te horen dat ik een formuliertje van niks mee naar huis moest nemen om het door Sander te laten tekenen, en daarna weer terug moest komen. 'K ben er dol op, het stadhuis. Gelukkig viel er toch nog iets te genieten. Naast mij waren twee in prachtige gewaden gehulde vrouwen komen zitten, met een kindje. Het ieniemini-indogrietje vond het wel gezellig bij mij. Lachend hing ze aan mijn been, werd teruggetrokken naar haar moeder, maar kwam keer op keer terug naar mijn been (Sja, wat wil je met zulke benen). Ze murmelde wat, ik had de neiging terug te murmelen maar hield me in. Ik pakte haar handje vast, haar mollige armpje. Teringjezusallah en al dat soort zaken meer, wat een schattig popje was dit! Pikzwart plukkerig kort haar, hazelnootkleurige huid, ravenzwarte ogen, en een roze jurkje. Ik wil er ook zo één! Hebbuh! Ik ga trouwen met een mannetje-met-een-kleurtje (die natuurlijk ook nog filosoof en natuurkundige is)! Want Sander en ik zijn allebei zo enorm uitgesproken blank en hebben geen van beiden van die grote zwarte kraalogen. Sorry, San...Spermadonor anders??
Hoewel ik gisterochtend mijn bestanden weer terug vond, is nu de hele D-schijf weg. Onzichtbaar in elk geval voor de computer. Iets kan dus gedeeltelijk weg zijn, dan weer verschijnen, en dan in zijn geheel weg zijn.
Godzijdank heb ik gisteren snel mijn twee belangrijkste mappen op mijn lap-top gezet. Pffffttt....
Gister was de nood ineens hoog. Ik kwam terug van een nachtje logeren bij mijn ouders, ging direct achter de pc zitten om e-mail en site te checken….Rare foutmelding. Iets met het schrijven naar de D-schijf, en dat het niet lukte, maar dan in moeilijke computertaal. Ik klikte het venster weg. Mijn computer doet wel vaker rare dingen. Maar een minuut later, –plop-, verscheen hetzelfde venster weer. Gevoel van nattigheid. Klik-klik, richting mijn verbinding. 1 dag, 10 uur en 56 minuten. Anderhalve dag online, damn, en dan ook nog eens rare foutmeldingen. Direct haastte ik me naar mijn belangrijkste map. Weg! Bijna alles, weg. Op de eerste drie mappen van het alfabet na waren al mijn belangrijke zaken verdwenen. Al mijn werk van de afgelopen tijd, alles waar ik me nog een beetje mee had kunnen verbinden: pleitos, foetsie.
Geen back-up….
Dat werd dus janken, schelden, vloeken, schoppen en tieren tegen iedere kolerehacker van de wereld, en in het bijzonder degene die het had gewaagd aan mijn spullen te komen. “Als ik ooit van iemand hoor dat hij hackt of iemand kent die hackt, oeh, nou, dan mogen ze wel uitkijken want ik sla ze helemaal de tering!”. Een harde schop tegen mijn bureaustoel moest de ernst van de zaak bevestigen. Ik had nergens meer zin in. Schijtlijsters. Al vloekend viel ik in slaap.
En al vloekend stond ik weer op. Computer aan, klaar om weer te gaan janken om alles dat me af was gepakt. Maar daar stond alles weer, alles was terug! En de bestanden doen het ook nog eens een keer! Geen beschadigingen, geen rare dingen. Ik ben nu dus druk bezig om van mijn belangrijkste mappen een back-up te maken door ze over te zetten op mijn laptop. Een mens leert snel. Leert een hacker ook snel? Heeft diegene ineens spijt gekregen, was het een 'waarschuwing', was hij nog niet klaar en moet eerst alles weg voordat het definitief wordt? Of was het geen hacker en ben ik gewoon een doos? (mogelijke) antwoorden graag in het reactieding dingesen.
Toevoegingding: Mijn moeder kwam ineens met een briljante vergelijking: "misschien is hacken net als vissen: als je iets vangt dat van waarde is hou je het, en anders gooi je het terug.."
