Een plaats in de geschiedenis, dat lijkt me wel wat. Mensen die het over 500 jaar nog steeds hebben over Kris Magalles, die leefde van 1981 tot 2056, en wat zij wel niet voor betekenis heeft gehad. Of het geheim dat zij met zich meedroeg dat zij pas op latere leeftijd heeft kunnen onthullen. Maar zoiets kan ik wel vergeten. Ik ben geen grote geest, geen filosoof, geen wiskundige, geen aanvoerder, geen natuurkundige, geen royalty, geen man. Eigenlijk ben ik niets bijzonders, net zoals jij dat ook niet bent. Rationeel gezien. Maar mijn gevoel zegt toch iets anders. Mijn gevoel zegt: Jij gaat groot worden, groot zijn en groot blijven. Net zoals mijn gevoel zegt: je gaat veel geld verdienen. Zoveel dat je mensen kunt helpen en zelf ook nog eens in luxe kan leven. Kijken naar MTV Cribs is niet goed voor mijn gezondheid. Ik zie de kolossale huizen en denk: ‘Niet waar, niet waar, niet eerlijk, ik ben daar nog niet! Jullie mogen dit pas uitzenden als ik ook zover ben!’. Ik ben ziek van eigendunk met betrekking tot de toekomst. Ziek ja, misschien wel, want de grap is dat ik helemaal niet weet hoe ik daar ga komen waar ik wil zijn. Ik weet alleen dat ik gezien wil worden. En één leven lang is te kort.
Misschien wordt het tijd om een nieuwe relatie aan te knopen. Ik ga op zoek naar een man, een filosoof, een wiskundige, een aanvoerder, een natuurkundige, een prins. Wie weet werkt dat kansverhogend…
Ik ken een kunstje: Ik kan drie boeken tegelijkertijd lezen en ze dan ook alledrie helemaal volgen. Jawel. Geen applaus, dankuwel. Liever geld.
Nb: Met 'tegelijkertijd' bedoel ik natuurlijk niet dat er drie boeken naast of boven elkaar op een tafel liggen en dat ik ze dan lees, maar ik bedoel dat ik drie verschillende boeken heb voor verschillende momenten. Zoals daar bijvoorbeeld zijn: Het w.c. boek, Het Onderwegboek en Het Zittenmettheeboek. Jaja. Dat is natuurlijk moeilijk te overtreffen. Of ken jij ook een intelligent kunstje soms?
En eindelijk zijn daar weer de stralende glimlachen, de zomaar groeten, de aangename vlinders in de buik, de gesprekken uit de lucht, de knoppen uit de aarde en de bomen. Het is weer lente. Godzijdank. Wat zijn mensen toch een stuk leuker vanaf het moment dat de eerste zonnestralen doorkomen. Vanochtend had ik een afspraak met de zonnebank. Maar de meneer van de zonnebank was te laat, zodat ik eerst 10 minuten voor de deur stond. Gedwongen te praten met een half gare Hagenees. Maar het gaf niets. Laat mij maar wachten. En die halve gare kan er ook wel bij. De meneer van de zonnebank excuseerde zich, lachte me breed toe en wees me de weg. Liet me vervolgens 10 minuten te lang liggen (“Ik was je vergeten”), en ik hoefde niet te betalen. Voor mijn gevoel al heel bruin (en voor het gevoel van de rest van de wereld nog spierwit, maar dat kan me niet schelen) en met roodgloeiende wangen stapte ik op de fiets, richting grote markt. Een kop thee en een dik boek. Over mijn boek heen naar de eerste terrasgasten gluren. Lachen om een kindje dat verstoppertje speelt met z’n moeder en steeds de raarste plekken uitzoekt, gesprekken afluisteren van hippe semi-jongeren (alias dertigers), genieten van het bloot dat langzaam tevoorschijn komt.
Getverdemme. Wat is de lente toch vies geweldig en smerig fijn.
Edit: Alleen jammer dat direct na het neerzetten van dit stukje de zon achter de wolken verdween. Grmmmbl...
In de trein praat ik met twee vriendinnen over onze tijd op de hogeschool Leiden. Ze zijn allebei wel eens een beetje verliefd geweest op een docent omdat hij zoveel wist. Jeweetwel: kennis is (kortstondige en bedrieglijke) liefde. Jonge leergierige meisjes geilen soms gewoon op kennis. No matter how ugly the man is. Maar er zijn toch echt uitzonderingen. Sommige mannen zijn gewoon te lelijk om verliefd op te worden, al zijn ze nog zo slim. Daar kwamen we gister al treinend achter. Een oud-klasgenoot van ons was namelijk zo slim geweest om kortstondig verliefd te worden op de meest lelijke leraar ooit. Een indruk uit het gesprek dat we voerden: K: Heb je de tanden van die man wel eens gezien? S: Inderdaad. En die geitenwollen sokken van hem. In open sandalen nota bene. Hoe verzin je het. K2: Maar hij is wel héél slim. K: Daar koop je natuurlijk niks voor met zo’n hoofd. S: Misschien zou ik verliefd op hem kunnen worden als ik zijn gezicht weg zou kunnen denken K: Alleen zijn gezicht? No way. Echt hoor, no way. S: Nou ja, ik bedoel echt zijn hele hoofd hè. Dus ook dat haar en die oren. K: Lachen met jou. En dat lijf is wel te pruimen zeker. S: Nee, je hebt gelijk K2: Hij is eigenlijk alleen maar leuk als je zijn stem hoort. En niks ziet. Dus dat je niet ziet waar al dat zinnigs vandaan komt. K: Neeneenee! Die stem is misschien nog wel het allerverschrikkelijkst! Hij moet gewoon een boek schrijven en dat ik dat dan lees en dan, misschien dan, zou ik eventueel iets van verliefde gevoelens kunnen gaan koesteren. S: Ja, precies. Of dat iemand anders dat boek dan inspreekt. Iemand met een hele mooie zwoele stem. K: Ja. Maar wie? K2: Geen idee K: Thijs Römer ofzo K2: Ja, dat zou kunnen. Daar zou ik vrede mee kunnen hebben. S: Ik moet nog even iemand anders bedenken. K: Wacht! S: Ja? K: Dus dit betekent, even samenvattend, kort door de bocht en dat soort zaken meer, dat wij, dat wij, in principe, verliefd op hem zouden kunnen worden? S+K2+K: Nèh!!
Vandaag belde mijn Vlaamse toneelmaatje me via de telefoon dat een jongen uit het tweede jaar is overleden, Maurice. Ik heb behoorlijk wat contact met hem gehad gedurende de zes maanden dat ik in Maastricht was, en dat was geweldig. Eindelijk kwam ik iemand tegen waarover ik niet hoefde te twijfelen. Zijn oprechtheid en humor hebben me getroffen. We zaten in hetzelfde schuitje: een lange relatie, Den Haag, ver weg van huis, de ouderen uit het jaar waarin we zaten. We hadden het over toneelzoenen en dat hij dat voor de eerste keer moest doen. Hij vond het lastig tegenover z’n meisje thuis. Ik was zo gerustgesteld toen hij me vertelde dat het eigenlijk wel meeviel. Alleen maar wat technisch gedoe…Ik fluisterde zachtjes tegen het vlaamse toneelmaatje dat hij een van de weinige mensen was die ik graag ooit ‘vriend’ zou kunnen noemen. Ik was graag een vriendin van hem geweest. Zo’n getalenteerd toneelmens, en dan ook nog eens sympathiek en betrouwbaar! En grappig!
Bedankt voor de gesprekken Maurice, ik heb er veel aan gehad. Ik hoop dat je op een mooi plekje bent nu. Het liefst met een podium en mensen die om je kunnen lachen, zoals ik vandaag hardop moest lachen toen ik een foto van je zag. Ik denk aan jou en de mensen die zo’n geweldig mens moeten missen.
