Die stomme kuttoneelacademie heeft er gewoon mooi voor gezorgd dat ik het vertrouwen in mezelf een beetje kwijt ben. Het herstelt langzaam. Het gaat steeds beter. Maar de wond is behoorlijk etterig geworden, dat duurt langer. En dat stinkt. Doe het maar eens: minimaal 12 uur per dag aan je opleiding werken. Een tandje harder lopen dan ieder ander, meeste input, laagste rendement, keer op keer afgebrand worden. “We zien jou als gelijke en dat is de reden waarom jij je kritiek wat meer ongezouten op je bordje krijgt dan een ander”. Ik ben het echt gaan haten daar. Het aller-aller-aller-leukste dat ik ooit heb gedaan is op een podium staan. Mensen vermaken, dat kan ik en dat doe ik. Na een half jaar toneelacademie Maastricht durfde ik het podium niet meer op. Ik poepte m’n broek vol, echtwaar. Zeventien kleuren. Omdat ik wist dat we alwéér te weinig tijd hadden gehad om een opdracht tot een goed einde te brengen. Omdat ik wist dat ik door de hoge werkdruk geen ideeën meer had. Ik verloor mijn verhalen. Ze glipten me steeds door de vingers, en vergaten op een gegeven moment helemaal om op te komen dagen. En als ik dan eens één klein ideetje had, klampte ik me daar aan vast. Maar ik wist dat het alweer niet goed genoeg zou zijn. Langzaam maar zeker had ik het gevoel dat ze me alles afnamen waarvan ik ooit gedroomd had. Een magnifieke opleiding, een glansrijke carrière, een dijk van een wijf. “Je kwam binnen en ik dacht: een groot rood wijf met een grote bek, héérlijk! Maar ik heb je weg zien zakken..”. Dat deed ik ook, ik zakte erin weg. Maar hield de schijn op. Ik heb geen hulp geaccepteerd en lik mijn eigen wonden. Ik vind mezelf een beetje zielig, terwijl ik een hekel heb aan zieligheid. Maar de wond ruft rustig door.
“Mag ik even grof zijn?”, vroeg vriendin Femke me gisteravond in de kroeg. Natuurlijk meis, tegen mij altijd. Hoe grover hoe beter. Dus daar ging ze: “Ik lees je site best vaak, dat weet je, en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik aan je afgelopen stukjes wel heel goed merk dat je je dood verveelt. Veel tijd hebben zorgt bij jou niet echt een voor een kwaliteitsverbetering.”. Nounou. Dat is even slikken natuurlijk, zo’n eerlijke vriendin. Poehee. Tering. Maar ze heeft gelijk, daar kan ik niet omheen. Wat een kutstukjes op rij zeg, werkelijk niet te geloven. Dat jullie het lézen! (woehahaha) Ik kan toch moeilijk een stukje schrijven over hoe het eigenlijk allemaal echt gaat, toch? Daar zit niemand op te wachten, lijkt me. Misschien kan ik gewoon beter mijn toetsenbord houden als ik niet zoveel meemaak. Of stukjes herpubliceren, noem ik het retroweek. Themaweken doen het altijd goed. Leuk. De waarheid. Wil ook nog wel eens werken. Dan ga ik stukjes schrijven als:
Nee.
Nee, eigenlijk gaat het niet heel goed met mij, nee, fijn dat je het even vraagt! Geen idee wat ik met mezelf aan moet. Niet het idee dat iemand in de gaten heeft hoe het met me gaat. Dus nogmaals, fijn dat je het vraagt.
Ik ben een goede schijnophouder. Daar prikken mensen niet zo snel doorheen. Want Kris is namelijk een open, spontaan en sterk meisje. Een open boek, zogezegd. En met open boeken gaat het goed, want dat zie je allemaal zo lekker duidelijk. Daar krijg je inzicht in. Je weet waar het op staat. En mensen waar het goed mee gaat, open boeken, sterke mensen, daar kan je altijd fijn mee praten. Je sores aan vertellen. Want sterke mensen weten hoe om te gaan met lastige situaties. Sterke mensen, van die mensen die goed kunnen luisteren en recht-voor-z’n-raap reageren. Analytisch zijn, overzicht en inzicht bieden. Dat je weet waar je aan toe bent. Dat je toch weer een beter gevoel hebt na zo’n gesprek. Fijn. Bedankt!
Nee. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben het zat. Nee-nee-nee. Jullie gaan maar eens naar mij luisteren. Ik zal jullie eens overladen met ellende. Omdat je het hebt verdiend na alle ellende die ik heb aangehoord. Ga zitten. En luister.
Maar zoals ik al zei: dáár zit niemand op te wachten. Melodramatisch gezeik. Ik moet jullie teleurstellen: voorlopig wordt het luisteren naar de stilte.
Laatst liet ik in de keuken een cashewnootje vallen. Ik heb hem nooit meer teruggezien.
Hier volgt een reconstructie: Ik laat dus een cashewnoot uit mijn handen vallen, plok-plok-plok, op de grond, ik buig voorover, kijk naar beneden, links-rechts, achter me, voor me. Achter de vuilnisbak, tussen de kattenbakken, tussen de afwasmachine en de koelkast, naast het fornuis. Niks. Twee dagen later ruim ik mijn hele keuken op. Geen cashewnoot. Einde reconstructie.
Dat gebeurt vaker. Met pennen, dopjes, aanstekers. Volgens mij bestaan kabouters. Echt. Verdwijnkabouters. Want waar blijven anders al die spullen die je laat vallen en nooit meer terug vindt?
Ik wou dat ik een verrekijker had om naar de overkant te gluren En zij dan niet naar mij Ik wou dat ik een verrekijker had Een verrekijker had Om te proeven van het echte leven Een verrekijker om te kijken naar hoe een ander op zijn bankje zat Hoe zijn vinger in zijn broek gaat even En hoe hij en zij en zij dan aan de overkant verbleven Ik wou dat ik gewoon een verrekijker had Gewoon een kijker om te kijken Ik wou dat ik een verrekijker had om naar de overkant te gluren
Een cv schrijven is nog best moeilijk. Ik heb veel baantjes gehad, maar wat ook alweer precies, en wanneer? Hmm..catering als jong meisje tussen ouwe taarten. Onkruid wieden op mijn elfde. In de natte-voeten-bar van een zwembad werken, telefoniste tussen vieze mannen die geilden op jonge grietjes, heftige thuiszorg gezinshulp, jaartje coffeeshop (niet zo handig voor in je cv)…
Wat is het vreemdste/leukste/meest bijzondere baantje dat jij ooit hebt gehad?
"TE" is het kledingmerk van een goede vriendin van me, Tammy Eggelte. Gisteren heb ik foto's genomen voor haar flyer die we vandaag hebben gebouwd. Haar kleding is fantastisch mooi, puur en vooral van de superrelaxt-om-te-dragen! Eerder heb ik al eens voor haar in een modeshow gelopen, met een jurk aan van een kilootje of 10 (nog bedankt..), die allerlei kunstjes begon te doen zodra ik bewoog. Tammy's kleding is speciaal en uniek. Vandaar dat ik het nodig vind jullie
Na het K1 vechten kijken is er sinds gisternacht alweer een leuke, kekke, spannende, gekke en vooral nieuwe hobby bijgekomen. Ik heb Sander kunnen verleiden tot het samen kijken naar “Wie is de mol?”. Het zat er al een tijdje aan te komen, en nu ik dan toch zeeën van tijd heb leek het me wel een idee om aan mijn fascinatie toe te geven. En “Wie is de mol” ís fascinerend. Sander en ik zijn nog steeds aan de lopende band aan het discussiëren over wie het nou echt niet…. en wie het nou echt wél kan zijn. Of laat ik Sanders woorden gebruiken: Wie het niet zijn en wie het is, hij is namelijk uitermate zeker van zijn zaak. We zullen wel eens zien…Hij laat zich te makkelijk om de tuin leiden. Ik natuurlijk niet, nee, ik zoek grondig, bekijk alle factoren, tik lijstjes, puzzel, maak screenshots. Want als deze mol duikt, duikt ze diep. Voorlopig is Kris weer van de straat.
Kijken jullie ook? Kijken jullie ook? Wie denk je? Wie niet?
Getver-de-getver-de-getver-de-getverDEMME! Er zat Z O ’ N grote spin in de keuken! Dus ik bang en Sander roepen en die komt naar de keuken en hij toch ook wel onder de indruk van dat beest en hij een glas erover en op internet zoeken en erachter komen dat het toch geen zwarte weduwe is en hij een papiertje eronder en ik van je maak hem dood en hij van je of zal ik hem buiten zetten en ik van je maakt niet uit als ‘ie maar weg is en hij van je oké dus hij weer naar de keuken en ik een verhaaltje schrijven en hij weer terug en ik issie dood en hij van je nee hij staat nog op de plank ik weet niet wat ik ermee moet doen en ik van je maak hem nou godverdomme dood of breng hem naar buiten en hij van je is toch leuk zo’n dikke spin in huis en ik van je eikel en rot op naar de keuken doe er wat aan en hij naar de keuken en in de keuken en langer en langer en langer en langer in de keuken.
Daar ging ik dan, gewapend met Michiel, camera en microfoon de straat op. Ik ben bezig een promofilmpje te maken voor een televisiezender, om te kijken of ze me misschien eventueel willen hebben. Plan was om op straat mensen allerlei vragen te laten beantwoorden. De vraag die in beeld werd gebracht was: ‘Als je naar mij kijkt, welk woord schiet je dan te binnen?’. Stiekem vroeg ik andere vragen om de antwoorden te krijgen die ik wilde. Vragen als: Wat vind je in één woord van hondenpoep? Of van Katja Schuurman? In één woord de belangrijkste eigenschap van je ideale liefdespartner? Duidelijk wat daar de antwoorden op zullen zijn, dacht ik zo. De eerste zenuwen waren snel verdwenen. Heerlijk, wat een macht je hebt met zo’n camera. Wat mensen je ineens allemaal vertellen…en hoe vreemd ze soms reageren. Hoe anders de antwoorden waren dan ik had bedacht. Ik stelde een klein jongetje de vraag: ‘Wat vind jij in één woord van snoep?’, in de hoop ‘Lekker’, ‘Zoet’ of ‘Jammie!’ als antwoord te krijgen. Maar nee, het jongetje dacht daar anders over. ‘Chocolá’, riep hij enthousiast. Ik keek behoorlijk verbaasd, het niveau van het kind lag lager dan geschat. ‘Ja, chocola, dat begrijp ik. En als je dan in één woord moet zeggen wat je van chocola vindt?’, vroeg ik hoopvol. Hij dacht hard na, de camera zoomde in. Daar komt het. ‘Ik denk…’, stamelde hij. ‘Ja?’. ‘Ik denk…Witte chocolá!’, riep hij toen met even groot enthousiasme. Ik bedoel maar. Je hebt er geen reet aan, maar lachen is het wel. En mensen praten veel te graag om zich te beperken tot één woord, dat heb ik ook gemerkt. ‘Wat vindt u in één woord van hondenpoep?’. ‘Ja, nou, het is dus zo dat het bij mij in de straat een echte ramp is hoor, met dat spul. Je hebt natuurlijk wel van die “honden in de goot” stoeptegels, maarja, daar houden die honden zich natuurlijk niet aan. Nee, haha, die beesten kunnen niet lezen natuurlijk’. Mensen zijn vermoeiend, maar ook verdomde leuk. Het was leuk vandaag. In één woord: It’s a wrap. Eindelijk tijd om toe te geven aan de koorts en snottebellen….
Dit is waanzinnig! Even zappen naar Fightclub op Eurosport...wreed...
Updeet: Het is alweer afgelopen. Heeft iemand het gezien? Ik hou helemaal niet zo van vechtsport, maar 'Fightclub' is wel even wat anders dan een gewoon potje boksen, worstelen of karate(n?). Het is alles en iedereen door elkaar, van de grootste monsters tot de kleinste vlugger-dan-vluggers. Tegen elkaar. Waanzinnig, wat een festijn...
Omdat ik altijd dol was op bananenprak, die smurrie die je moeder voor je maakte toen je klein was, had ik het superoriginele idee om mijn ochtendbanaan in mijn Coolbest sinaasappelsap te dopen en een hap te nemen. Ik ben geboren voor slechte ideeën. Getver.
Ben ik de enige die een banaan in z'n broekzak stopt om hem er in een snelle beweging van de elleboog en hand uit te trekken, naar voren te steken, en te richten op mijn spiegelbeeld? Paf!
Nieuwe lay-out, nieuw plaatje! Om ook mijn ouders niet verstoken te laten zijn van het nieuwste nieuws stuurde ik hen een kopie van de lay-out. Zij hadden hun twijfels over het plaatje. Dat onderwater foto’s op dit moment wat wrang zijn. Dat de kleuren wat zwaarmoedig zijn. Dat ik er niet op mijn mooist opsta. En nu ben ik dus benieuwd wat jullie vinden…Klik!
Mannen die vrouwen tijdens het uitgaan bij hun billen grijpen en vervolgens lafhartig en halsstarrig achterom gaan staan te staren, mogen voor mijn part door de wc gespoeld worden.
Mensen die de hoedenplank van hun auto vol hebben staan met knikkebollende hondjes, tazmanian devils en daffy ducks, mogen voor mijn part door de wc gespoeld worden
Ik ben vanaf vandaag definitief terug in Den Haag. Afgelopen week hebben we de eindpresentaties gehad. Ik ben niet door. Kloteschool.
(behalve natuurlijk dat ik wel allemaal veren in mijn reet gestoken heb gekregen.... Dat ik televisie moet gaan doen. Dat ik een personality ben, dat ik een room uplight, dat het naar is iemand met zoveel talent te moeten wegsturen omdat ze geen plek hebben waar ze mij kunnen handelen...whoehaha:) (ik zou haast naast mijn schoenen gaan lopen terwijl ik af ben gewezen...een raar contrast)
