(Het schijnt zo te zijn dat je belangrijke dingen niet meent als je er een andere taal voor gebruikt. Dat je het dan niet helemaal moet vertrouwen. Hoorde ik laatst nadat iemand me zijn excuses had aangeboden door te zeggen: Mea culpa, mea maxima culpa. Het klonk inderdaad niet geloofwaardig. Of kwam dat door de over de top armgebaren die hij bezigde?)
Kris Mag alles Maar weet niet wat de juiste keuze is...
Ik kom net terug uit Maastricht, waar ik gister een gesprek had met mijn twee mentoren om een aantal zaken op te helderen. Blijkt dus ineens dat ze me de laatste periode, van zes weken, wél af willen laten maken! Terwijl ze vorige week dingen hebben gezegd als: 'We zien je hier op school niet tot ontwikkeling komen in één van de richtingen', en: 'Misschien kun je de eer beter aan jezelf houden'. Dat lijkt me weinig keuzemogelijkheden open houden. Ik vraag aan die man, mijn mentor, waarom hij dat dan zo definitief heeft gezegd allemaal. Nou, met 'de eer aan jezelf houden' wilde hij eigenlijk zeggen: 'Het heft in eigen handen nemen'. Oh ja, nee, juist. Precies. Cursus Ken Je Gezegdes zou hier op zijn plaats zijn. Ik heb verdomme mijn hele omgeving in rep en roer gebracht, iedereen heeft meegeleefd, gedag gezegd op school...en dan vertellen ze me ineens dat ze ervan geschrokken zijn dat ik weg ben gegaan! Verdomme. De beslissing die ik nu moet maken, of ik dus wel of niet de laatste weken af zal maken, valt me eigenlijk moeilijker dan die van vorige week. Ik voel me superlullig tegenover al die mensen. En als ze me toch niet willen hebben, uiteindelijk, waarom zou ik dan voor spek en bonen meedoen? Aan de andere kant hebben ze me vriendelijk doch dwingend uitgenodigd om op deze school nog wat dingen uit te zoeken. Om met een dikke-lul-drie-bier-houding mijn eigen ding te gaan doen. Omdat ze mijn ballen hebben zien verdwijnen na de audities, dat ik die weer moet vinden. Misschien krijg ik spijt van die vijf weken, maar dan weet ik in elk geval waarván ik spijt heb. Als ik ze niet afmaak blijf ik me misschien afvragen wat dat nog op had kunnen leveren. Ik wil hun kont schoppen. Dát wil ik. Héél hard, en geen korte-, maar lange termijn schoppen. Blauw voor een maandje of twee. Want ik ben boos dat ze me in deze positie hebben gebracht. Bestwel heel erg fucking boos. En misschien is dat wel precies wat ik nodig heb...
Want ik ben terug thuis! Maastricht is geen succes geworden, sinds afgelopen weekend ben ik daarom terug. Auw en pijn en naar, maar ook heerlijk om hier te zijn. De afgelopen dagen heb ik veel geslapen en met mensen gepraat (niet tegelijkertijd), om te begrijpen wat er de afgelopen tijd is gebeurd en daar flink van bij te komen. De kabel was afgesloten, maar leeft vanaf vandaag weer, dus: schrijven! Ik had voordat ik vertrok een eigen domein aangevraagd en was bezig een heel nieuwe site te maken, dus daar kan ik nu eindelijk mee verder...terug zijn heeft ook zo zijn voordelen. (behalve dat ik me ook heel erg klote voel zo nu en dan, maar dat is maar op momenten en die momenten worden elke dag korter en minder intens)
Ik ga nog wel eens uitleggen waarom het niet heeft gewerkt op de toneelacademie. Dat komt nog wel. Nu eerst even ogen op de toekomst richten en een nieuw pad uitstippelen. Een pad waar ik jullie weer eens deelgenoot van ga maken!!
