Er bestaat niets anders meer dan de academie. Alleen het gemis van thuis kriebelt af en toe in mijn buik en strijkt langs mijn haren. Ik mis jullie, en de waanzin bereikt af en toe mijn kop. Ik reageer zoals het een actrice betaamt: dramatisch.
Mijn dagen duren van half 10 's morgens tot gemiddeld 8 uur 's avonds. 'Kris, trek niet zo'n moeilijk hoofd!', schreeuwt Ricardo, de bewegingsdocent. En: 'Kris, je lijkt wel een potvis!'. Vorige week kon ik hem wel wurgen, maar ik ben binnen een week toch al zo ver gevorderd dat ik er een lach uitpers. For your own good, girl. De spierpijn was vorige week niet te harden (ter illustratie: het kostte mij zo'n vier minuten om 's ochtends vanuit het bed op te staan om te gaan douchen), terwijl ik nu niets voel in de kuiten. Hij heeft een oefening die 'De Blauwe Kut' heet, ik bedoel maar. Als je dát doorstaat, dan heb je wat. De Blauwe Kut. Dan vráág ik je toch...
En, lieve mensen, hoe staat het met jullie? (ik weet, een flauw einde, echter wel belangrijk om wat andere input te krijgen dan alleen: 'Hoe gaat het met jouw shakespearestuk?' of 'Wat vond jij van die opmerking van die en die? Stom, niet!?'. Geblaat allemaal...)
