Aangezien ik momenteel erg veel tijd in de trein spendeer, vang ik aldaar nogal wat gesprekken op. Waarvan vele, ik verzeker u, zeer nutteloze informatie opleveren. Mensen zitten vol loze opmerkingen (toegegeven: ik ben gelukkig ook maar mens). Vrijdagavond bijvoorbeeld, ik zat in een coupé met vijf krijsende kippen van rond de vijfendertig/veertig die een gezellig bedrijfsuitje achter de rug hadden. Een fietstocht hadden ze gemaakt, in de plenzende regen, (waarvoor mijn hartelijke dank aan hun baas!) en ze raakten niet uitgetokt over de gebeurtenissen van die dag en wat hen ’s avonds nog te wachten stond. Ik noem een aantal voorbeelden:
“Dat weer hè, daar kan niemand wat aan doen” (Is het werkelijk?) “Dat meisje moest vroeger een heel end fietsen naar school, dus zegt ze tegen me: ik heb een fietstrauma. Ik vond het zó zielig voor dat meisje!” (Zo kende ik een meisje dat vroeger altijd naar school moest lopen. Die heeft nu een looptrauma. Zó zielig! Het arme wicht…) “Ik zeg tegen hem: ik ben zo thuis schat, en dan kook ik wat lekkers voor je! Maar eigenlijk ga ik gewoon een pizzaatje uit de diepvries pakken! Haha! Die van dokter Oetker zijn zo lekker, vinden jullie ook niet?” (Nou, inderdaad! En wat vind je van die opwarmbami van Mora?!)
Ik raak weer dodelijk vermoeid terwijl ik dit opschrijf. Hun gelach vormde één orgastische kanonnade van geluid, die van voor naar achter de trein doorzoemde. En dat terwijl ik Shakespeare’s Cymbeline probeerde te lezen, te bevatten en ook nog eens samen te vatten. Hun chef kwam even langs, afgaande op het geluid was het niet moeilijk hen te vinden. Vol meelij keek hij naar mij en het andere onschuldige meisje in de coupé. “Redden jullie het nog?”, vroeg hij begripvol. Het meisje keek naar mij, ik keek terug, we keken samen naar de chef. “Nee!”, klonken wij in koor.
De krijsende kippen hadden nog nooit zó’n goede grap gehoord. Ze lachten alsof ze in opperste staat van bevrediging waren. Zuchtend draaiden het meisje en ik onze hoofden richting raam en staarden de verdere reis nietszeggend naar buiten. Ik had beter kunnen gaan fietsen.
Morgen is het dan zover: ik verhuis naar Maastricht. Vuilniszakken vol jassen, schoenen, sokken, ondergoed en andere prullaria staan klaar in de gang. Met moeite heb ik ze gevuld. Mijn spullen, uit mijn huis, verhuizen naar een vreemde stad en een vreemd huis (in een overigens ook zeer vreemde buurt, maar dit geheel terzijde). En ik ga naar een vreemde school vol vreemde mensen.
Alles Nieuw! Alles Frisch!
Ja. Leuk. Nu maar hopen dat ik niet gillend van heimwee terugren naar huis...
Het schilderij begint vorm te krijgen. Zij zitten op de bank en ik vang het gesprek op. ‘Word ik vanochtend wakker in m’n strandtent, ik denk “Er is iets aan de hand…”. Ik kijk op m’n telefoon om te zien hoe laat het is. Half 9. Geen probleem. Dus ik draai me vrolijk nog een keer om. Maar het voelt toch niet lekker. Hoor ik ineens een klap! Blijkt het buiten windkracht 9 te waaien! Geloof je toch niet?! Raam eruit. Ja, dat is kut hoor, als je zo’n tent hebt. Het weer. Kan je nóóit op rekenen. Gelukkig dat ik die dope nog verkoop, kijk, ik heb altijd klanten. Die andere gasten gooien stuk voor stuk hun tent dicht. En gelijk hebben ze natuurlijk. Maar fijn voor mij, want ik krijg die doperokers plús de mensen die eigenlijk naar die andere saaie shittenten hadden willen gaan. Mooi natuurlijk.’ ‘Ja, zeker.’ ‘Nou, er zat dus ook zo’n groepje vandaag, jonge gasten. En lekkere wijven erbij. Tering man, niet te geloven. Zestien jaar ofzo. En gewillig. Haha. Er gaat toch niets boven jong vlees. Van mijn leeftijd jongen, echt, daar zitten geen lekkere tussen. Ik bedoel, geen échte lekkere. Wel leuke natuurlijk, op zich. Met een snuif erbij best te doen. Jammer dat die jonkies niet op mij vallen. Haha. Nouja, de meeste dan hè.’
Herman Brood is dood, maar zijn ras is nog niet uitgestorven. Het bewijs zit op mijn bamboestoel de heftige doped-out rocker uit te hangen. Mijn huis zuigt zijn geur op, de katten worden krols van al het leer dat zijn lichaam tooit. Leren jas, slangenleren broek, slangenleren laarzen. Hij vertelt en vertelt en vertelt nog meer. Anekdotes die steeds op het randje balanceren. Ze zijn vies en fout en toch te smeuïg en spannend om principieel over te gaan doen. Mijn oudste vriend. Mijn foutste vriend. Inmiddels is hij bijna een half jaar (redelijk) clean, en dat is één van zijn recordtijden. Het liefst zou’ie eeuwig willen gebruiken, denk ik. “Maar dan ga ik eraan kapot”, hoor ik hem zeggen. “Weetje, ik kan die teringzooi gewoon niet met mate gebruiken. Ik ben een grootverbruiker. Gelijk van je hoppeta: bordje met wit, bordje met bruin. Achter mekaar door. En ik word er zo para van hè, dan. Vertrouw ik niemand meer. Maar ik ga er wél gaaf van schilderen”
Mijn schilderij is inmiddels af. Het heet: Nou, Waarom? Zeg Ik zal eens vragen wat zijn oordeel is. Als 'ie hem mooi vindt mag hij hem hebben.
Ik was jarig eergister en heb de respectabele leeftijd bereikt van 23. Ik voel me plotsklaps 10 jaar ouder. Mijn pc is ziek en ligt op de IC bij de computerdokter. Ik kan dus niet zoveel verhaaltjes produceren (alsof ik dat de afgelopen tijd wel deed..). Er is een domeinnaam aangekocht en ik ben al een tijd aan de slag met een nieuwe lay-out, dus als mijn geliefde computertje goed en wel thuis is wil ik zo snel mogelijk met www.krismagalles.nl online, inlc. nieuwe superrrrvette lay-out!
