Ik was van plan het er niet over willen hebben, maar...
Het weer is natuurlijk plain kut. Al tijden verlangt heel nederland naar een sprankeltje zon. Gister was het dan eindelijk zover. Massaal staken wij onze badhanddoekken in de badtas en gingen naar het strand. Of ploften tevreden neer op een terrasje. Genieten maar, en zeker vandaag. Strakblauwe lucht, het belooft een waanzinnig mooie dag te worden. En ik zou daar op zich blij om kunnen zijn. Ware het niet dat ik de hele dag moet werken...
Ik zet mijn geld in op morgen: dan wordt het vast nog beter.
Helemaal vergeten, ik had nog wat verzoekjes onbeantwoord gelaten.
Nou, daar gaat 'ie dan. Eentje van Kurai: Wat zou je jezelf verzoeken?
Ik verzoek mezelf bij deze (dit klinkt op de een of andere manier alsof ik ga bidden ofzoeits, heel raar..)(misschien moet ik er al tikkende een mantra bij opzoemen. Jeweetwel, ter karmische ondersteuning en dat soort zaken meer)om me aankomend jaar wat meer op mijn gemak te voelen, en niet steeds vooraan te willen staan, schuimbekkend omdat ik niets kan en mag missen. Ik verzoek mezelf verder om eens wat vaker een teringwijf te zijn.
Here dank u voor deze spijze, amen. Omanipadnehummmmmmmmm.
Vandaag lag er een brief op de mat, afkomstig van de toneelschool. Gevuld met de indeling van de eerstejaars klassen met naam, toenaam en FOTO. Damn, wat zijn gekopieerde pasfoto's toch altijd dramatisch triestig. De één ziet er nog verrotter uit dan de ander, en ik val in de categorie één. Gelukkig kan mijn nieuwe Belgische vriendinnetje Anka, waar ik mee ga samenwonen daar, er ook wat van: met een schattig pijpmondje staart ze vol overgave in de lens. Maar dat is niet het enige. Ik nam de lijst met gegevens door en mijn oog viel op de geboortejaren van mijn klas- en jaargenoten. geboren: 1986 te amersfoort geboren: 1984 te roelofarendsveen geboren: 1985 te luik(b)
Ik heb me nog nooit oud gevoeld. Eens moet de eerste keer zijn. It hurts man, it hurts.
Na een fukking klotereis in een fukking kuttrein en een fukking kuttaxi eindelijk thuis. Dat was me het weekend wel. Vrijdag: surpriseparty ivm mijn diplomauitreiking, zaterdag goede vriend jarig, vanavond feestje in amsterdam ivm diplomauiteiking.
Natgeregend, lam en fukking moe. Ik ga slapen. Laterssssss.
En dat jullie het even weten: Ik ben druk bezig met research over het onderwerp 'spontane zelfontbranding'. Met dank aan een reactie van Wim. Bedankt Wim. Bedankt...
‘De verloren romantiek’ in beeld gebracht door een meisje. N.a.v. een vraag van Theo Ploeg
Drie ideeën.
1. Een meisje zit in een donkere kamer, alleen. De kamer is praktisch leeg, op een kleine tafel en twee simpele stoelen na. Het meisje zit op één van de stoelen en staart naar een hoopje kaarsvet waar in het midden een klein vlammetje zijn best doet te overleven. (Mijn god, de pathetiek!)
2. Een hopeloze bruine kroeg. Tussen de vatsige, lamme, verloren zielen der vaste klanten bevindt zich één nieuweling. Tussen twee 'regulars' ingepropt zit een meisje met trieste blik in haar ogen even hard mee te zuipen als de kerels. Een pakje sigaretten, aansteker en een dozijntje lege glazen staan voor haar op de bar.
3. Op de stoep zit ze daar. Haar benen ontbloot, voeten in het stromende water. Het regent pijpenstelen maar het lijkt haar niets te deren. Haar rode haren hangen in flarden langs haar gezicht, plakken aan haar wangen. De regen striemt op haar neer maar ze lijkt niets te voelen. Een dienblad met een enkel wijnglas waarin de regen zich mengt met het rode vocht drijft van haar weg.
Het toppunt van verloren romantiek, dunkt mij. Dat laatste gebaseerd op Turks Fruit natuurlijk. Maarre, Theo, wat is nou de bedoeling? Moet ik dit in beeld gaan brengen of doe jij dat of iemand anders….Ik hoor het wel (en de deadline begint ondertussen in mijn nek te hijgen. Dat had ik even niet in de gaten gehouden!). Oh, en even voor de duidelijkheid: ik ben erg slecht in kiezen: wie helpt even mee?
