Klein Kneusje Magalles N.a.v. een vraag van Nootje: Wat...is het nut van zijbenen?
Ik neem u mee terug naar 1988. Kleine Kris Magalles, een pienter meisje van zeven jaar met blonde krullen en een bleek gezichtje, rent bedaard door de gymzaal, bang om op te vallen. Ze probeert mee te doen aan de lessen die haar mama, de altijd strenge doch rechtvaardige gymjuf, geeft, maar faalt keer op keer onherroepelijk. Kleine Kris Magalles is niet lenig en heeft bovenal weinig lef. De evenwichtsbalk, ringen en rekstok zijn staatsvijand nummer één in haar universum. Er is angst om het niet goed te doen, want dat levert vernedering en pijn op, en wanneer ze bok moeten springen voelt ze waterlanders opkomen. Tranen zijn dodelijk, dat weet ze. Vurig wenst ze dat niemand het vocht kan zien achter haar dikke brillenglazen, en ze slaat haar ogen neer. Ze zal het toch weer moeten proberen. Al haar moed bij elkaar gesprokkeld neemt ze een aanloop. Zij zou dit toch, net als alle andere kinderen, moeten kunnen? Ze weet dat het deze keer moet lukken. De druk is enorm. Zo hard en zeker als ze kan rent ze richting de bok terwijl 30 paar ogen in haar rug priemen. Oogjes van kinderen die hopen dat ze zal falen, omdat er dan wat te lachen valt. ‘Haha, de gymjuf is haar mama maar ze kan zelf lekker helemaal niks, hahaha!’. Ze rent sneller dan ze kan, is vlakbij de bok, en dan: ‘Kaboem!’. Kleine Kris Magalles knalt bovenop het apparaat. Buik tegen de bok, ze hapt naar adem. Haar bril wordt gelanceerd en belandt op het matje waar haar benen vanuit de sprong op hadden moeten landen. Ze hoort haar moeder de lachende kinderen tot de orde roepen. De vernedering is enorm.
Kris Magalles had in die tijd best behoefte gehad aan een beetje hulp. Neem bijvoorbeeld: twee zijbenen. Dat had het kleine meisje een hoop zorgen bespaard! Want met twee zijbenen had ze vast en zeker de andere kinderen naar de kroon kunnen steken wat trucs en lenigheid betreft!
De moraal van het verhaal: het is zeer nuttig om zijbenen te hebben, om anderen te kunnen verslaan bij fysieke uitdagingen. Jawel. (en wie weet wat deze zijbenen, natuurlijk wel in een andere leeftijdsfase neemt u mij niet kwalijk, bij seksueel contact voor extra leukigheden te bieden hebben!! Dit gaat de fantasie te boven! Ongeëvenaard!)
Die schat. N.a.v. een vraag van Femke: In welk theaterstuk, film of tv-serie zou/ had je willen spelen, als je zou mogen kiezen en waarom?
“Olga, met al die vreemde, gekke, lastige, lieve en wilde dingen. Wat ben ik als een gek van haar blijven houden. Ik zie ons weer staan in de deuropening wachtend op de regen op zo’n benauwde stikkend warme augustusdag dat de vliegen van ellende op je huid bleven vastplakken. En toen kwam het. Grote druppels die de straat in een paar seconden natmaakten. Alleen de bomen bleven in een grijze cirkel staan alsof er stof van ze was afgevallen. Toen werden er ineens dreigend blauwgrijze flarden langs de hemel voortgedreven en even later, met een onweersgeluid alsof er met latten geslagen werd, hoosde de wolkbreuk neer. Ze schopte haar schoenen uit en ging met haar armen wijd in de zondvloed lopen. Tot ze doorweekt was en haar vel door haar jurk zichtbaar was toen kwam ze naar binnen, kleedde zich uit en trok haar bikini aan. Zo ging ze in de goot tussen de geparkeerde auto’s in die dertig centimeter grijs regenwater liggen die vol luchtbellen sloeg en liet zich geselen door de striemende stralen (maar ze riep er niet bij zoals ze onder de douche aan een stuk door deed als ze hem op koud zette voor stevige borsten: ‘Wat gemeen… wat gemeen… wat gemeen!’) Ik schonk twee glazen wijn in –ik had toen zeker weer een opdracht- zette ze op een presenteerblad, nam dat mee naar buiten en ging op de stoeprand naast haar in de poel zitten. Voordat de wijn kon verwateren dronken we hem op en lieten het presenteerblad met de lege glazen ronddobberen. Tot het zonk door de regen die nog steeds met bakken uit de hemel viel. En ze dacht dat de automobilisten zo langzaam voorbijreden om haar niet nat te spetteren. Die schat.” (Jan Wolkers, Turks Fruit, 1e druk 1969)
De meest fantastische vrouwenrol die ik ken. Een prachtig psychologisch verloop, een romantisch drama zonder zoetsappig te zijn, gebaseerd op één van de mooiste boeken ooit geschreven. Één van de mooiste vrouwen die ik ken. Olga. Een heldin, een lekker wijf, een fata morgana, een feeks, een schat. Een droomrol.
Damn. Werken op Parkpop is leuk (en zeker in de enige coffeeshop daar), maar TERING, wat ben ik MOE NU!
Mijn ideeen over de verzoekjes naar aanleiding van het vorige stukje zijn ten dele bedacht en ten dele uitgewerkt, dus dat zit er aan te komen. Nu eerst: naar bed!
De Plek N.a.v een vraag van Coert: wat is de beste plek op aarde en waarom?
Stresskip als ik ben ren ik van hot naar her. Regelen is het belangrijkste op deze wereld op dit moment. Ik doe mijn best om iedere instantie op de hoogte te brengen van mijn aankomende verhuizing. De bureaucratie van hun systemen werkt me zoals gebruikelijk tegen wanneer hij kan (en ja, bureaucratie is een mannelijk woord ja, verdomme). Dodelijk vermoeid en toe aan ontspanning bel ik een vriendin op: ‘Terrasje?’.
Een paar biertjes later gaat de vraag van de vriendin in het geheel langs me heen. Ik hoor mijn gedachten die de menigte overstemmen. Ik lijk wel een schizo af en toe. Dirigerende gedachten. Bel je baas. Nu. ‘Sorry meis, wat zei je?’ Heb je nou al naar de academie gebeld? ‘Nee hoor, ik val niet echt in een gat na het afstuderen, ik heb genoeg te doen…’ Is je cijferlijst in orde? Bel het even na anders… ‘Ja, gewoon…een hoop. Maar eigenlijk zou ik eerst wel eens een keertje écht willen ontspannen, want daar kom ik dus helemáál nog niet aan toe. Misschien iets leuks doen, vakantie ofzo’ Had je vanavond Mariska niet moeten bellen??
Dodelijk vermoeid besluit ik om half 11 naar huis te gaan. Belachelijk vroeg voor mijn doen. ‘Is er wat?’, probeert de vriendin nog voorzichtig. ‘Nee’, antwoord ik bits, ‘Ik heb gewoon even geen zin, oké?!’. Kut. Ongezellig zijn op een terrasje en dan ook nog eens de bitch uithangen tegen je vriendinnen. Go Kristel…
Als ik thuiskom ga ik sacherijnig mokkend (dat is inderdaad DUBBELOP) ‘televisiehangen’ (alsof je daar minder gedeprimeerd en overspannen van raakt. Voetbal en kapotgeschoten lichamen, nee mensen, het gaat lekker zo. Waanzinnig en te kikke.). Maar dan. Dan komt De Prins Op Het Zwarte Paard Binnen (ja echt, die van mij berijd een zwart paard, da’s veel mooier), die de bui, specifieker: mijn bui, voelt hangen. Hij zet een kop thee met lekker veel melk erin en komt tegen me aanhangen. Ik hang vol overtuiging terug en zorg dat mijn nek in een aantrekkelijke, dat wil zeggen: duidelijk zichtbare, positie terecht komt. Hoofd wat overstrekt naar één kant. Arm met de binnenkant naar buiten, duidelijk op het been geëxposeerd. Zijn vingers glijden over mijn handpalm, langs onderarm richting schouder. En dan: De Nek. Ik smelt tot het allerontspannenste plasje ontspannenheid dat de mensch ooit heeft mogen aanschouwen. Kriebelende vingers in mijn nek. Op mijn bank. In mijn huis. Met mijn Sander.
Vakantie kan wat mij betreft worden afgeschaft. Om te ontspannen neme men in het vervolg: een bank waarop men zich thuis voelt (de zogeheten ‘hangbank’), een kledingstuk waarbij de nek (die natuurlijk is ontdaan van sieraden en andere opsmuk zoals parfum en dergelijke) ontbloot is, en gezelschap dat niet te beroerd is om aan deze ontblote nek te frummelen.
De beste plek Oh wat gek, oh wat gek, Zit in mijn nek!
De laatste tijd heb ik regelmatig aanvallen van overpeinzingen over de vrouw en vrouw zijn in het bijzonder. Deze keten van overpeinzingen werd aangezwengeld door het boek ‘Heldinnen’ van Giphart en Eric van den Elsen, waarin 12 ‘bekende’ Nederlandse vrouwen hartstikke nakend (de meeste dan) voor de lens van Van Elsen hebben geposeerd. ‘Handig om onder het mom van De Allerheiligste Literatuur wat lekkere wijven uit de kleren te laten gaan’, zei Sander nadat ik mijn betoog véúr het boek had afgerond. En ik had nog zo mijn best gedaan hem te overtuigen van de schoonheid en goede intenties van de foto’s. Ik had verteld dat de vrouwen zelf hadden gekozen hoe ze op de foto wilden. Dat ze echt echt echt voor iedere foto toestemming hadden gegeven. Om hun ware schoonheid te laten zien, in alle onschuld. Want die schoonheid en dat hele heldinnen-gedoe spreken mij natuurlijk enorm aan. De naakte vrouw als kunstvorm in plaats van lustobject. Of wel als lustobject maar dan met de vrouw aan het roer. Ja. Welke vrouw wil er nu geen heldin zijn, en dan ook nog eens een mooie?
Al deze intelligente, weldenkende vrouwwezens deden iets waar ik best jaloers op kan zijn. Zich geven zonder bang te zijn. De muze te zijn van de fotograaf en de schrijver. Maar waarom dan precies naakt? En waarom dwingt dat respect bij mij af terwijl Sander het heeft over ‘banale foto’s’, ‘zonde van hun carriere’, en ‘dat hebben die vrouwen toch juist niet nodig!’.
Op De Mooiste Foto (en tegelijkertijd De Mooiste Vrouw Uit Het Boek) stond Carice van Houten afgebeeld, op een balkonnetje, vers uit bed. Dikke wallen, haar door de war, flink gezopen de vorige nacht. Ze wilde er eerst geen toestemming voor geven omdat ze de foto zo lelijk vond tegenover al die mooie plaatjes van de andere vrouwen. Maar juist die foto, zonder opsmuk, vond ik het mooist van allemaal.
Schoonheid is niet belangrijk! Het gaat om de vrouw in haar puurste vorm! Niks naakt, gewoon vers-uit-bed-en-genieten-maar! Dat was het credo dat ik ontwikkelde in de afgelopen weken. Ik loop in afgetrapte spijkerbroek, ongevormd shirtje en warrig haar over straat.
Maar vandaag werd ik gebeld dat ik aanstaande vrijdagochtend voor een modeshow verwacht wordt zónder enige vorm van make-up of andere mooimakerij. Weg credo, weg nieuwe inzichten en ‘fuck you’ houding. Ik trek mijn mooiste kleren aan en zweet peentjes. Terug bij af.
It’s a tree! It’s a coffin! It’s the dead kris magalles!!
Kris.magalles.nl komt nu al een tijdje redelijk dood over. Ik heb er zelf in tijden niet naar op of om gekeken, met als resultaat: een scriptiecijfer 9 en een goedkoop huisje in Maastricht! Een dode website blijkt zo zijn voordelen te hebben.
Tot ik net weer eens ging kijken en in mijn reacties de door sander opgestelde Ik mis Kris-site zag. Ik voel me vereerd man! En ik moest er ook nog eens erg om lachen…
De verhalen in mijn hoofd hebben een tijdje stilgestaan. Of misschien wel: er was een overvloed aan. Geen duidelijke ideeën voor stukjes, teveel brei, het idee dat de persoonlijke verhaaltjes uitgeput begonnen te raken. De vraag of ik straks in Maastricht nog tijd heb om verder te gaan. Of ik moet investeren in een nieuw plekje op het net, om af te zijn van datalimieten van Wanadoo. Is it worth all the effort?
Daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar er beginnen langzaam weer duidelijke verhalen boven te drijven. En die wil ik toch best graag kwijt.
Voorlopig is Kris.magalles.nl daarom “back from the dead”.
Bedankt aan alle mensen die de moeite nemen om steeds terug te komen!
