Voor één dag eigen ik mezelf een nieuw plekje toe. Net als een hond, op wacht, liggend op de deurmat onder de brievenbus. Waakzaam, alert. Rond 1 uur verwacht ik de post: bericht of ik door ben naar de derde ronde van de toneelschool Amsterdam. En die brief wil ik kunnen opvangen. Hem gelijk veilig stellen, koesteren, zodat 'ie in geen geval naar buiten waait of per ongeluk door de buurvrouw meegenomen wordt. Stel je voor. Rampenscenario. Mijn telefoon is de hele dag in rep en roer. Mensen die ook auditie hebben gedaan sturen me sms'jes over hoe zenuwachtig ze zijn, dat het niet opschiet met die brief. Succeswensdingetjes. Lief.
"Toen mijn tante hoorde dat jij auditie moest doen vroeg ze: 'Is dat lieve Kris?'....en toen heeft ze een kaarsje voor je gebrand", vertelde een vriendin me vandaag. Ik moest er van blozen. Het is te gek dat mensen aan me denken, ook hier, daar ben ik echt blij mee!
"Het is simpel mam," zei ik in de hoorn, "óf ik heb morgen een fantastische dag, óf ik heb een koleredag". "Ja,"sprak ze vol compassie," inderdaad. Óf het is goed, óf het is uitermate kut..." Lachen of huilen. It's as simple as that.
Gek zeg. Ik zie net iemand die ik ken in een Colgate reclame. Het is me nog nooit opgevallen dat ze zulke stralend witte tanden had. Zal er eens op letten de volgende keer...Say cheese! Had je vroeger niet zo'n heel verhaal bij de colgate tandpasta? iets met een konijn ofzo, en met verhalenboekjes?
Het is weer weekend en dus: auditie. In Amsterdam. Tot mijn spijt heb ik momenteel helemaal niks anders om over te schrijven, het neemt mijn hele leventje in beslag. Dit weekend is erg belangrijk…Gister is Bas langs geweest, met hem speel ik de scène waarmee we ons op zondag moeten presenteren. Bedoeling was om te gaan repeteren, maar het draaide er op uit dat we tot middernacht heel gezellig hebben zitten kletsen. Ook leuk, en we zijn zo snel heel vertrouwd geraakt met elkaar dat ik er alle vertrouwen in heb. En nu zit ik vers gedoucht achter mijn computer, eigenlijk even helemaal niet nerveus. Dat was vorige week wel anders! (ik heb vorige week van donderdag tot zaterdag diarree gehad van de zenuwen, niet normaal meer! Een dieet van niet-rijpe bananen was de enige remedie. Ben wel een paar kilo kwijt nu!:) Ik heb de mensen die ik vorig weekend heb leren kennen zelfs een beetje gemist deze week. Martine die op haar duim sabbelt, Arthur die stottert maar als hij speelt niet meer, Roland die alles maar zo-zo vindt, Kevin uit wassenaar die nu al de bijnaam ‘Wassie’! heeft, Maud die uit Belgie komt en ons Nederlanders zo fantastisch mondig vindt. Geweldige mensen.
Bedankt voor jullie tips naar aanleiding van mijn vraag om hulp bij het zoeken naar een mooi nederlandstalig liedje voor m'n auditie! Ennn....Ik heb er inmiddels één gevonden, 'Dag Spin', van Het Klein Orkest. Ik hoop dat het gaat lukken, willen jullie voor me duimen morgen? (en de rest van het weekend ook, als het je uitkomt:)
Soms is het echt genieten, in de horeca werken. Gisternacht bijvoorbeeld. Twee mannen, waarvan er één vaste klant is, voeren aan het kleine barretje een zeer intensief en boeiend gesprek. Uitlokkende beweringen worden niet geschuwd. Vanuit allerlei invalshoeken wordt over de wereld gefilosofeerd. Met een half oor luister ik mee (dat is helemaal leuk: dat je stiekem allerlei gesprekjes op kunt vangen) en aan het eind van de avond vraag ik aan de vaste klant wie zijn gesprekspartner was, omdat het voor mij geen bekend gezicht was. Misschien een vriend van hem? ‘Nee’, zegt hij zonder erbij na te denken, ‘dit is de eerste keer dat ik die gozer heb ontmoet. Ja, dat was leuk, het klikte wel!’. Waanzinnig. De eerste keer een gesprek met elkaar hebben en dan zo diep gaan, zo veel vertrouwen aan elkaar geven.
Daar moet ik van zuchten. Fijn zuchten.
En nu weer aan de slag! (dat is het nadeel van zuchtmomenten: ze duren altijd te kort…) (en het nadeel van mijn hele leven: ik ben altijd aan de slag) (hetgeen tegelijkertijd ook weer een voordeel is) (heb ik je wel eens verteld dat ik soms gek van mezelf word?) (Nee?) (Heb ik je ook niet verteld over mijn neiging tot het geven van (tussen haakjes informatie)?) (Nee? Gek zeg..) (BLAAT) I k z a l m a a r w e e r e e n s o p h o u d e n w a n t i k b e g i n v e r v e l e n d t e w o r d e n
Ineens zag ik het: een bloedbad. Één van mijn katten heeft een muisje echt belachelijk toegetakeld. Slagader door, oortje eraf. Bloedvlekken op de grond. Een kat met rode kousevoetjes in plaats van witte, en een nieuwe naam: "Dracula", in plaats van Gaya. Sander heeft alles dapper opgeruimd (bloedvlekken weggeveegd, overleden muis in een grafkist gedaan) terwijl ik bijna kokhalzend in de douche stond. "Gadver! Gad-Ver!", walgde ik alleen maar.
Al tijden zoek ik me helemaal debiel naar een liedje om te zingen tijdens de auditie in Maastricht. Honderden liedjes heb ik geluisterd en geprobeerd op een muzikale manier voort te jodelen, maar de dikke vette pech wil dat ik voor geen hoelahoep kan zingen. Weet één van jullie misschien een heel simpel Nederlandstalig liedje?? Gaarne!
Soms zou ik wel eens niemand willen zijn. Ik kan er naar verlangen om in een kroeg te zitten zonder aangesproken te worden, zonder mensen van gezicht te kennen, zonder dat zij mij van gezicht kennen. Gewoon ergens ongestoord te zitten, een dagje iemand anders zijn, niemand zijn. Geen vrienden hoeven te bellen, geen rekening houden met alles wat om me heen gebeurt, niet na te denken over de dingen die anderen bezighouden. Niet omdat ik mijn vrienden niet leuk vind, ik vind ze vreselijk geilmakend geweldig, maar omdat ik graag even niemand zou willen kennen. Het is geen kwestie van het zoeken naar een ander leven of een andere invulling. Het is geen eenzaamheid. Alleen die behoefte om ergens anoniem te zijn, incognito. Kris Magalles in het huis en niemand weet ervan, dat idee.
Misschien vinden jullie dat allemaal gelul. Misschien wel. Het is alleen, dat zoiets me momenteel geen zak uitmaakt. Ik ga lekker een kroeg opzoeken waar niemand me kent om bier te drinken en peuken te roken totdat ik mezelf heel zielig ga zitten vinden, of veel te gezellig wordt. Dan is mijn behoefte misschien wel bevredigd. Mocht ik in de kroeg zijn waar jij bent, lieve lezer, herken me niet. Herken me niet. Ik zal je naam eren. Gegroet.
De auditie in Utrecht afgelopen zaterdag ging prima, met als enige nadeel dat ik twee dagen niet normaal op mijn billen kon zitten van de spierpijn. We werden gedrild, het was gewoon krankzinnig. In een groep waar niemand toe wilde geven dat het pijn deed, of dat hij dan wel zij niet meer kón. We zuchten en zwoegden ons een weg naar het einde van de middag, terwijl een geitewollensokken-erig type bewegingsdocente liedjes zong alsof haar leven ervan afhing terwijl wij de zoute zweetdruppels van onze bovenlip veegden. Ze leek op zo’n pianolerares uit oude films, waarbij een zielig meisje met een vlecht verplicht haar nummers afwerkt terwijl de lerares gillerig klanken uitstoot in de overtuiging het spelplezier te bevorderen. Maar dit terzijde. Het eerste deel van de dag was gericht op spel, en ik moet zeggen dat het me op zich goed afging. Jammer alleen dat de oefeningen zo basaal waren dat ik weinig enthousiasme op kon brengen terwijl mijn medeauditanten haast klaarkwamen van enthousiasme (‘Oh! Ik heb zó-véél geléérd vandaag!’). Oefeningen die je voor de tienduizendste keer doet kunnen nog best leuk zijn, maar ik had niet dat groene-blaadjes-lente-alles-is-nieuw-gevoel. En dat zou best eens tegen me kunnen werken. In mijn groepje was ik de oudste, en oh, wat voelde ik me ervaren. Niet zo moeilijk wanneer je omringd wordt door mensen die nog moeten leren wat de basishouding is en wat de ‘regels’ bij een improvisatie zijn. Het niveau was naar mijn idee bedroevend laag, maar ik heb maar een klein deel van alle kandidaten gezien…..
In elk geval is voor mij duidelijk geworden dat mijn voorkeur op dit moment duidelijk uitgaat naar Amsterdam, daar voel ik me als mens een stuk meer op mijn plaats. Over anderhalve week heb ik auditie in Maastricht, dus wie weet wat dat weer oplevert.
Voor nu berust ik me in het feit dat ik lijd voor mijn vak, en sta voorzichtig op om te zorgen dat mijn kuiten niet in de kramp schieten. Wat is het leven van een actrice in spé toch zwáár…..
