Na een tijdje niks van me te hebben laten horen (ziek, druk, vakantiereisjeding, stress, druk) even een paar verhaaltjes in één keer. Dus Aldus. Lezen maar.
Zit ik vanochtend in een barstensvolle trein tegen een jongen aangedrukt op het trapje, begint die ransbak in zijn neus te peuteren! En dat was nog niet het ergste….Hij veegde het af aan zijn krantje en bracht toen dezelfde vinger naar zijn ooghoek om daar het ochtendviesje uit te vissen. Gad-ver-damme. Ik háát de ochtendspits!
Dat Sylvia Millecam dood is betekent niet dat alle alternatieve therapeuten kwakzalvers zijn, verdomme! Ik wordt zo moe van die discussies, waarin betweterige ?wetenschappers?(want ze hebben mij niet ?wetenschappelijk bewezen? dat te zijn) alleen maar roepen dat iets ?bewijsbaar? moet zijn. Ja, maar de wetenschap kan helemaal niet alles bewijzen. Is charisma meetbaar dan? De inhoud van gedachten? Nee. Maar toch bestaan ze. In de wetenschap heerst momenteel het positivisme: ?alleen dat wat bewezen is, is waar?. Daarmee wordt geheel geen aandacht besteedt aan het feit dat er sowieso niets te bewijzen valt (want wie zegt ons niet dat het een paar sterrenstelsels verder w?l zo is?ik noem maar een dwarsstraat, het is een theorie van een meneer die Popper heet, maar dit terzijde), dat je alleen maar dingen kunt ontkrachten. Hoewel dat op zichzelf natuurlijk ook weer een paradigma is.
Maargoed. Al dit gelul even achterwegen latend: Is het niet gewoon het belangrijkst dat iets resultaat heeft voor een individu? Als iemand zich prettig voelt bij een homeopaat, en overtuigd is van de positieve werking op zijn gezondheid, wat is daar dan mis mee? Voorwaarde is wel dat artsen en andersoortige genezers en helers een re?el beeld scheppen en zichzelf niet als enige reddende engel beschouwen. Of je nu gelooft in Jomanda?s kunsten of niet, dat maakt geen fuck uit. Als Sylvia Millecam haar geloofde, was dat haar goed recht. En het was Jomanda?s plicht om haar ook te wijzen op andere vormen van therapie.
Jomanda heeft gefaald, zegt een rapport. Betekent dat dan dat alle alternatieve therapie?n kwakzalverij zijn?
Via Gj kocht ik een nieuwe camera van zijn maatje Henki. Die kreeg ik twee dagen geleden binnen en vandaag ben ik druk aan het oefenen geweest. Het valt nog niet mee om de foto's zo te krijgen als ik ze wil hebben....Iedereen in mijn omgeving huivert bij de gedachte dat ze ieder moment van de dag kunnen worden vastgelegd door de nietsontziende lens van mijn nieuwe aanschaf. En de vraag is steeds hoe ze precies op de foto komen. Aangezien ik nog in de fase van het puzzelen ben kan het gebeuren dat een vinger toevallig net in de buurt is van een neus, dat ogen bewogen zijn of de persoon in zijn geheel onscherp is (en niet te vergeten onooglijk).
Oog voor compositie heb ik wel,....nu nog zorgen dat mijn hersens begrijpen wat de camera met het plaatje gaat doen.
Helemaal blij wordt ik ervan, al die prachtige liedjes. Een greep uit wat er speelt op de MP3 speler....
Kelis - Milkshake Beck - Where it's at Alice in Chains - Would? Blind Melon - No rain Pharrell feat. Jay-Z - Frontin' Urban Dance Squad - No Kid Michael Andrews - Mad World Stevie Wonder - Contusion Cake - The Distance No Doubt - It's my life D'angelo - Brown Sugar Air - Sexy Boy
Dat je dan allemaal dingen hebt afgerond en goed hebt gedaan en behaald. En dat je je dan eigenlijk heel blij zou moeten voelen. En dat dat dan eigenlijk niet echt het geval is. Dat.
Op weg naar een vriendin merkte ik het al: mijn broekspijp, die sowieso al te lang is, was een stuk opengescheurd. ‘Daar mag ik wel mee oppassen’, dacht ik nog toen ik bijna op m’n smoel ging. Op de terugweg was ik gezellig met oma aan het kletsen. Felicitaties voor het behalen van de tweede ronde van de toneelschoolauditie. Ik huppeld blij over straat. Véél te blij. Ik stap de verhoging bij mij in de straat op, waar de tramhaltes zijn, en spring er vreugdevol vanaf. Op mijn broekspijp. En klap met een noodvaart op de, niet op vallen berekende, stenen. Midden op de trambaan. Pijn. Pijn. Pijn. Lachende mensen. Pijn. Pijn. Pijn. Telefoon. ‘Auw, áúw! Oma ik ben gevallen!’ ‘Hè wat? Nou ik hang al op, doe-hoei!’ Lachende mensen. Ik probeer op mijn arm te leunen om op te staan en voel al het bloed uit m’n gezicht wegtrekken. Lachende mensen. Kut. Kút. Eikels. Ik strompel naar de overkant en voel dat het een kwestie van tijd is voordat ik opnieuw tegen de vlakte zal gaan. En inderdaad, ik zak tegen een muur in elkaar. Kom weer bij en wil weer opstaan. Val weer flauw. En dat vier keer achter elkaar, tot ik een man voor me zie hangen. ‘Jezus, meisje, wat is er met jou gebeurd? Weet je hoe je heet? Waar heb je pijn?’ Ik probeer hem aan te kijken maar zak weer weg. Ik raak de controle over mijn spieren kwijt, inclusief urinebuis. Ja, ik weet het, zeg maar niks. Ik had gelukkig een lange jas aan. Ik kon het niet helpen, ik was niet in de wakkere wereld. Ik kom weer bij. De meneer. ‘Ja, ze komt weer bij. Laat iemand een ambulance bellen! Hoi meis, ja goedzo, probeer me maar aan te kijken. Wat is er gebeurd?’ ‘…….gevallen…’ ‘Waar heb je pijn meisje? Kan je opstaan’ Ik zet mijn rechterarm voorzichtig op de grond om een poging te doen mezelf omhoog te krijgen. AUW! Fuck! Die arm! ‘Mijn arm….!’
Goed. Om een lang verhaal kort te dingessen: Lieve meneer heeft me naar huis gebracht, Beste vriendinnetje staat in de deuropening om me een bos tulpen te geven voor het behalen van de tweede ronde, schrikt zich de tyfus (‘Je hebt niet eens iets wat op kleur lijkt in je gezicht! Je bent gewoon grijs!’), wacht met mij op Sander, die zich ook de tyfus schrikt, samen naar de EHBO, wachten, wachten, wachten, auw, auw, auw, sander chaggo van het wachten, ik hem proberen op te vrolijken, naar behandelruimte, voelen aan mijn arm (ARG!), foto’s laten nemen (ARGGGH!), nog meer wachten, nee niks gebroken, wat dan doen, pijn lijden en wachten tot het overgaat, oké, en bedankt.
Oma bleek gedacht te hebben dat ik bekenden tegen kwam die me aanvielen omdat ik de tweede ronde had gehaald. Ja oma. Bijna.
Ik kan er niks over zeggen. Ik durf er niks over te zeggen. Donderdag is dag des oordeels No 2 waarop ik De Brief krijg. "Geachte mevrouw Magalles, Bij deze delen wij u mede dat ….." Het openmaken van die brief, het lezen van die boodschap. De rillingen lopen over mijn rug als ik er aan denk. Ik kan niet negatief zijn. Ik durf niet positief te zijn.
