Mannen laten sporen na. Ze remmen alsof hun leven er van af hangt en lopen dan snel weg. Vrouwen kijken tenminste nog even achterom om te zien of er aan schadebeperking gedaan moet worden.
‘Nog maar een week!’, riep ze, ‘dan krijg ik m’n nieuwe piercing!’. Het was geen kreet van zenuwen, maar een uitroep van enthousiasme. Tammy is niet bang om zich te laten doorboren, nee, ze vindt het lekker. Begrijp jij het, begrijp ik het. Een naald van hier tot Tokio door je bek jassen en dat nog heerlijk vinden ook. En sinds gister zit hij er dan, een knopje door haar snotgootje (een knopje door haar snotgootje? Ja, een knopje door haar snotgootje..), waar ze vol trots mee pronkt. Het zou de vierde piercing in haar gezicht zijn, ware het niet dat ze die door haar kin net heeft uitgehaald op advies van de tandarts. Het ringetje in haar neus is nu ook een knopje geworden, omwille van het evenwicht. En ik moet toegeven, het staat allemaal hartstikke mooi bij haar. Gister vroeg ik of het pijn deed. ‘Nee man, het was echt lekker….wat een kick!’. Gek wijf....
Zou iedereen die mij nog in een linklijstje heeft staan als 'Kristels Kamer', dit misschien kunnen veranderen in Kris Magalles. Jezus Mina. Jullie lopen werkelijk hopeloos achter....
'Leonard Cohen?', zei mijn vader gister, 'maar die is toch al lang dood?'
Nee pa, die's nie dood! Die's briljant! Lees maar....
Baby, I've been waiting, I've been waiting night and day. I didn't see the time, I waited half my life away. There were lots of invitations and I know you sent me some, but I was waiting for the miracle, for the miracle to come.
I know you really loved me. but, you see, my hands were tied. I know it must have hurt you, it must have hurt your pride to have to stand beneath my window with your bugle and your drum, and me I'm up there waiting for the miracle, for the miracle to come.
Ah I don't believe you'd like it, You wouldn't like it here. There ain't no entertainment and the judgements are severe. The Maestro says it's Mozart but it sounds like bubble gum when you're waiting for the miracle, for the miracle to come.
Waiting for the miracle There's nothing left to do. I haven't been this happy since the end of World War II.
Nothing left to do when you know that you've been taken. Nothing left to do when you're begging for a crumb Nothing left to do when you've got to go on waiting waiting for the miracle to come.
I dreamed about you, baby. It was just the other night. Most of you was naked Ah but some of you was light. The sands of time were falling from your fingers and your thumb, and you were waiting for the miracle, for the miracle to come.
Ah baby, let's get married, we've been alone too long. Let's be alone together. Let's see if we're that strong. Yeah let's do something crazy, something absolutely wrong while we're waiting for the miracle, for the miracle to come.
Nothing left to do ...
When you've fallen on the highway and you're lying in the rain, and they ask you how you're doing of course you'll say you can't complain -- If you're squeezed for information, that's when you've got to play it dumb: You just say you're out there waiting for the miracle, for the miracle to come. 'The miracle', album 'The future', 1992
En de volgende keer moet je het maar een keertje écht luisteren met me. Laat ik het je écht horen...Die shit lééft pap! :)
Gister weer een man in de metro die met een joekel van een mes liep te zwaaien. Idiots are everywhere! Vooral in het openbaar vervoer waar Kris Magalles gebruik van maakt...
Treinen met van die afgesloten coupés zijn nooit grappig. En al helemaal niet tegen middernacht. Afgelopen week zit ik in m’n eentje in zo’n afgesloten lege, op mijzelf na dan, coupé op weg naar huis. De Spits had weer een hoop rottigheid te melden, maar ik grinnikte toch. Stomme koppen staan er altijd in. Berichtjes die leuk op elkaar aansluiten. (neem nou: ’peuter wordt gebeten door klasgenootjes’ en ’Nieuwe ‘oude’ ziekte ontdekt…kan gelukkig alleen worden overgedragen door bijten’, maargoed, ik was een ander verhaal aan het vertellen.). Goed. Terwijl ik dus met mijn neus in de Spits zit komt een donkere vrouw haastig ‘mijn’ coupé binnen. Ze blijft staan, steekt haar hoofd door de deur en kijkt van links naar rechts de gang door. Gaat zitten, trekt de deur met een harde ruk dicht. Ze ziet er zenuwachtig uit en blijft naar de gang staren. Ik ben natuurlijk helemaal niet nieuwsgierig maar wil wél alles weten en daarom kijk ik haar, denk ik, enigszins vragend aan. Ze glimlacht en begint te praten. ‘There’s this man on the train….you know…I was sitting in another room….and this guy came in….he touched my bag and my leg…Than he sat down and..it was gross! He started jerking off in front of me!’ Ze schiet in een zenuwachtig lachje. ‘Hehe…can you believe that? He was so neat looking….a businessman…really!’. ‘What? That dirty motherf*cker! Are you okay? I mean, he didn’t hurt ya, did he?’ Nee, hij had haar geen pijn gedaan en ze kon er nu wel om lachen. Maar ik zag de grap er niet van in. Rukkende mannen in van die afgesloten coupés tegen middernacht zijn nóóit grappig. ‘Is he still in there?’, vraag ik bezorgd. Ja jezus, weet ik veel waar die idioot toe in staat is. Er zitten vast nog wel meer meisjes in hun eentje in een coupé. Yeah, hij was still in the train maar he walked somewhere else. Oké. Toen we samen uitstapten op Den Haag HS vroeg ik haar of we niet beter een conducteur konden waarschuwen, en dat leek haar ook een plan. Onderweg inspecteerden we de trein. Helmaal aan het eind gaf ze een gilletje. ‘That’s him!’. Vol ongeloof staarde ik naar een jonge zakenman van rond de 30 met een laptop op zijn schoot. ‘What? This guy?’. Ja dus. We grepen een conducteur bij zijn knijper en die zou er direct achteraan gaan. Het meisje en ik lachten wat en namen afscheid. Wat een verhaal.
Ze kon thuis in ieder geval in alle kleuren en (oh jawel:) geuren vertellen hoe een échte zakenpik er nu eigenlijk uitziet….
Omdat die webcam het werkelijk écht niet gaat doen dan maar een paar plaatjes van de oude doos. (ik begin die eigengeilerij ondertussen toch wel te missen ...jemig.)
Ik ben verliefd. Ja. Dat leest u goed. Hart-stik-ke-ver-liefd. Op alle mooie kindjes die ik observeer. Die speciale pubers die bij me komen om te schilderen en te tekenen, die me hun grootste geheimen vertellen, die soms niet in staat zijn tot het maken van contact, die moeilijk zijn en ongenaakbaar en ondoordringbaar. En open en spontaan en lief. Die schaterlachen om mijn grapjes (gek joh, dat doen volwassenen nou nooit…) en mij laten giechelen alsof ik even oud ben als zij.
Jezus, de European Music Awards van MTV gaat er niet bepaald op vooruit... Slechte presentatie, geen geweldige acts, matige shots en shows. Ligt dat nou echt aan MTV of is de hele muziekindustrie zijn ballen aan het verliezen?
