Drie keer raden wie me vanmorgen probeerde te versieren....
(donkere man op lesmotor) 'Hee jij, wil je een stukje met me meerijden?' (ernstig slaperig doch redelijk frips uitziend meisje alias Kris) 'Ehmm, nee. Ik ben op weg naar m'n werk.' (Kris perst er een lachje uit om niet al te ochtendhumeurderig over te komen en denkt onderwijl: 'Ik ken die kop! Verdomd! Ik ken die kop! Dat is die...eh..die van dat..erm..') (de donkere man op de lesmotor zet een donkere stem op) 'Maar ik wil je best even naar je werk brengen hoor. Geen probleem...' (Helder moment : 'KUTKOLERE! Dat is Regilio Tuur! Is die al vrij dan! Arg! Ik wil niet in de buurt zijn van een mepper! En zeker niet van een motormepper! ') 'Nee dankje.....'
Bij navraag blijkt hij inderdaad les te krijgen bij desbetreffende rijschool (ik heb zo mijn bronnen) en werd ik vannochtend om half 9 dus SERIEUS VERSIERD DOOR REGILIO TUUR!
Of althans, hij deed een poging. Ziek! Altijd gedacht dat god mij een 'please-hit-me-face' had bespaard. Weer een geknapte luchtbel...
Twee weken geleden had ik een afspraak met Sander Spies, omdat ik een webcam van hem mocht hebben. Onwijs aardig en ik moet zeggen dat het erg gezellig was om op de grote markt in den haag een drankje met hem te doen. En die cam. Een Philips Vesta pro. Tering, wat een geil ding.
Alleen jammer dat ik hem niet aan de praat krijg....
Ben jij een whizzkid die zich geroepen voelt te helpen? Graag! En anders...Bob, HELP! ;)
Deze week is het dan eindelijk zover: de therapeute in mij mag los komen! Nu ik een tijdje bezig ben met mijn stage en de eerste sessies met kinderen heb gehad (voor degenen die dat niet weten: ik studeer kunstzinnige therapie) kan ik met behandelplannen aan de slag gaan. Er is een enorm verschil te merken met de stage van vorig jaar, waarin ik soms onzeker was. Het vak brengt met zich mee dat je op je intuïtie moet kunnen vertrouwen, een raar fenomeen omdat het niet direct toetsbaar is aan feiten. (je gaat als het ware achteraf onderbouwen wat je gedaan hebt en dat vond ik een merkwaardige volgorde) Dat gaat me nu veel makkelijker af. Kris' intuïtie is oké! (blegh...)
In ieder geval krijg ik het retedruk. In vier dagen geef ik 10 kunstzinnige sessie die ik allemaal zorgvuldig moet voorbereiden en moet 'nawerken'. Maar ik heb zin in die drukte.
Het voelt lekker me weer écht nuttig te kunnen maken. En dat 'juffrouw' klinkt eigenlijk helemaal zo gek nog niet! (Om met cartman te spreken: 'Respect my authoritèèèèè!':)
Op nederland 3, de achtste dag, zag ik zojuist een prachtig mooie documentaire. Shame on you als je hem niet hebt gezien: In de Haagse Spoorwijk zijn buurtbewoners al jarenlang ooggetuige van de gesprekken die twee Marokkaanse buurvrouwen ieder dag via de balkons met elkaar voeren. Maar waar hebben ze het over?
Een onderzoek van een aantal jonge vrouwen naar het uitzicht vanuit het raam van één van hun moeders. Twee Marokkaans uitziende buurvrouwen spreken vanaf hun balkon úren met elkaar. Een uitzicht dat me raakte. Daar stonden ze dan, in de kou, in vol ornaat, op hun afgeragte balkonnetjes. Maar waar praten ze dan over? En wat denkt de buurt van deze mensen? Valt het ze überhaupt op dat de vrouwen úren met elkaar spreken vanaf hun balkon? Vinden de omwonenden dat deze dames geïntegreerd zijn? Hebben ze zélf wel eens een poging gedaan om contact te maken? Vinden de buurvrouwen dat ze zich hebben aangepast? Uiteindelijk bleek iedereen een mening te hebben over deze vrouwen, en zelf konden ze hun mening niet geven. Ze spraken geen Nederlands.
Van stereotype autochtonen, tot stereotype allochtonen. En van heel bijzondere, in het oog springende, types. Ik heb genoten. U ook? Of is er iets dat ík in de tussentijd gemist heb?
Nb.: Jezus. Ik ben wel behóórlijk politiek (in)correct bezig de laatste tijd. Ik sta versteld...Straks ga ik Balkenende nog een 'geschikte kerel' vinden. Tijd voor nieuwe onderwerpen!
De Téring. Lekker zeg... En dan het laatste stuk: Volgens hem hebben de ouders geen macht meer over hun kinderen. "Dat is geen Marokkaans probleem. Die kinderen hebben een Amsterdamse mentaliteit."
Ik bedoel maar. Het zijn inmiddels geen Kutmarokkanen meer, maar Kutamsterdammers....*zucht*...Laten we gelijk heel Amsterdam van de kaart vegen. Dát lost vast alle problemen op. Waarom hebben mensen uit één groep altijd de neiging om een andere groep of cultuur aaan te wijzen als boosdoener? Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder ooit naar een leraar toe is gestapt met iets als: 'Ja, maar meester, moet u horen! Kris is dan misschien wel héél vervelend geweest.....Nee, inderdaad, u heeft gelijk: iemand slaan is nóóit goed te praten nee.....Ja....Maar ik kan u vertellen dat de buurvrouw zó'n náre mentaliteit heeft! Ja, werkelijk! Wordt ze compléét door beinvloed....Wat wij zeggen heeft geen zin meer...Hm-hm...Ze is haast niet meer een kind van ons....Nee....Ze líjkt zelfs een beetje op de buurvrouw! Het is dus eigenlijk niet helemaal ons probleem...'
"These boots are made for walkin and that's just what they'll do One of these days these boots are gonna walk over you....too-doo-too-doo-too..."
Van Ramon kreeg ik een raar gevormd stokje toegeworpen, dat hij weer had gevangen van www.megadikkevrouw.web-log.nl. Er werd uit het niks een nieuwe filmkast in mijn huisje gezet (met dank! die kon ik wel gebruiken!) De opdracht is een film van de kast naar de vuilnisbak te verhuizen om vervolgens je eigen favoriet op het lege plekje te pleuren. Het weggooien kostte me meer moeite dan me te bedenken welke film er absoluut in de filmkast moest. Dat was natuurlijk Natural Born Killers. Ik geloof dat iedereen weet hoe idolaat ik ben van die film. De thematiek, filmtechnieken, acteurs...de verschillende facetten van film heb ik nog nooit zo prachtig verenigd gezien als in Natural Born Kilers. En Mickey en Mallory schoppen natuurlijk gewoon zwaar kont. Dan de exit uit de bestaande lijst. Een film waar ik werkelijk he-le-maal niks mee heb: Back 2 the future. Dus: Bye, bye future, hello killers!
Een mens zit vol tegenstrijdigheden. Zo ook ik. Vaak wisselt mijn stemming zo’n driehonderd keer per dag, met dank aan mezelf én mijn omgeving. Soms neem ik dat die omgeving zeer kwalijk. En ik zou het hier dan met liefde en overgave willen uitschreeuwen. Interactief Gal Spuwen. (Ai, Djie, Ès) Lul! Kootzak! Onwijze Trut! Homo! Lesbo! JE HEBT M’N HUMEUR VERZIEKT! Sterf! Maar dan realiseer ik me weer dat mijn hele omgeving óók meeleest wat er op deze site gebeurt. Alles wat ik schrijf kan tegen me gebruikt worden.
Misschien moet ik maar eens gaan loggen onder een pseudoniem. Een paar bezoekertjes per dag die het lekker vinden om mee te kankeren op het leven. Op mannen, vrouwen en de wereld in het algemeen. (www.dewereldiseenhond.nl is misschien een goede domeinnaam)
Zodat ik er met die paar mensen na een tijdje weer heel hard om kan lachen. Tot de realisatie kom dat het eigenlijk allemaal geen reet voorstelt, die probleempjes met anderen. Dat je het uiteindelijk toch met jezelf zal moeten doen. Dat een ander het natuurlijk helemaal niet zo bedoeld heeft, maar dat je het zelf verkeerd hebt geïnterpreteerd. Het is logisch om te wisselen van blijdschap naar verdriet op één dag, omdat die emoties eigenlijk best dicht bij elkaar liggen. Tot de conclusie komen dat de wereld nu eenmaal écht een hond is, maar dat honden ook bést leuke beestjes kunnen zijn zo nu en dan.
Het is nu tijd om naar de Janssen te gaan (coffeeshop, red.) om wat gelijkgestemde zielen te ontmoeten. Om een stom spelletje te spelen en over onzinnige dingen te praten (kunst bijvoorbeeld). Ik durf te wedden dat ik mij dan over een aantal uurtjes een ander mens waan. Voor de mensen die dit gelezen hebben, (met name voor hen die naar www.dewereldiseenhond.nl zijn gegaan om aldaar tot de ontdekking te komen dat er niets te kankeren valt, behalve dan over het feit dat die hele kutsite nog niet eens bestáát! ), en die ineens een plotseling sterker en sterker wordende behoefte voelen om te Ai, Djie, Ès-sen....Het reactieding is geheel de uwe.
Steeds vroeger op de avond wordt mijn site er door wanadoo afgeknald: Access denied, this homepage has exceeded the amount of traffic for one day. This page will be available again after the traffic counters have been reset bladie-bla-bla-blaat-blaat-blaat-blaat . Met andere woorden: ik heb dan te veel dataverkeer gehad. En dat is raar, aangezien ik niet echt meer in de 'hoogtijdagen' van kris.magalles.nl zit. Ik heb veel meer bezoekers gehad dan nu, maar toen was er niks aan het handje. En om nou te zeggen dat je veel van mijn site kan downloaden....Neh. Ook het laatst genoemde stukje is raar ( This page will be available again after the traffic counters have been reset), omdat ze schijnbaar zonder tellertje helemaal niks weten.
Ik heb wanadoo inmiddels twee keer bericht gestuurd en gevraagd of ze zo spoedig mogelijk willen reageren, maar voorlopig hoor ik helemaal niks van ze. Dus tot de tijd dat ze het voor me op gaan lossen (en geloof me, dat kan nog wel even duren) weten jullie in elk geval wat er aan de hand is. Oplossingen graag in het reactiepleursel.
Ik ben aan het spitten geweest in mijn archieven, heb een deel van de vele verhaaltjes gelezen die uit mijn vingers zijn gekomen (en een deeltje uit mijn hersens. Jaja.).
En ik kan u vertellen dat ik trots ben. Trots op mezelf, dat ik al zo'n lange tijd bezig ben. Dat ik soms best hele goede verhalen schrijf. Dat ik me zelfs niet schaam voor de minder leuke en on-interessante stukjes. Want dat het uit mijn hart is gekomen. Allemaal. En dat ik blij ben met mijn site. Dat er best veel mensen dagelijks komen kijken en zich schijnbaar prima vermaken. Dat mijn lay-out eigenlijk wel mooi is. Dat ik schrijf.
‘Een gemiddelde journaalaflevering is momenteel al verworden tot een aflevering van ‘Faces of Death’ en blasé neem ik een slokje van m’n wijn als er wéér een of ander oorlogsslachtoffer op m’n tv-scherm verschijnt.’, aldus Luna. En ze heeft gelijk. Weinig mensen zijn nog werkelijk te shockeren, omdat het zien van dood en verderf tot een dagelijkse volkssport verworden is. Goed. Da’s dus gewoon een feit. En sommige feiten zal ik moeten accepteren.
Maar wat me dan wél mateloos irriteert is dat heel Nederland staat te springen van geshockeerdheid als één of ander royal sletje zich 10 jaar geleden misschien hard heeft laten nemen door een inmiddels dode crimineel! Wee je gebeente als er iemand aan het koninklijk huis komt. Als het over rondneukende prinsesjes en hun foute vriendjes gaat, dán gaan we pas los. Sensatie! Schandaal! Met ogen als schoteltjes staart Nederland naar het televisiescherm. Mensen. Ik zal ze nóóit snappen.
En jij? Heb jij wel eens een fout vriendje gehad waardoor je je hard hebt laten nemen op, laten we zeggen, de Neeltje Jacoba?
De kleine lettertjes: Bij voorbaat dien ik u te melden dat ik goede contacten onderhoud met de heer Peter ér de Vries. Ik kan u niet verzekeren dat ik gevoelige informatie voor mij zal houden. Ik moet ook mijn brood verdienen, ziet u? Het onderhouden van deze pagina kost namelijk tijd. En ik verdien er geen zak mee. Dus nu is het uw tijd een wederdienst te doen. Kom op met die smeuige details!
‘He took a souvenir…..Her underwear’ Met een ontstelde blik kijkt de politiedoos schuin langs de camera naar haar harde, doch rechtvaardige, rechercheur. Voor haar ligt een goed (of slecht, het is maar hoe je het zien wilt) opgemaakt meisje dood te spelen. En het lukt haar goed. Tearjerker in vol ornaat. Arm, schattig, dood meisje. Zonder ondergoed.
En als ik daar dan langszap kan ik niet anders dan een beetje nijdig worden. Wat is het toch met ons mensen dat we naar dat soort dingen willen kijken? Dat we dat opvreten? Het liefst moet de verkrachting een kind betreffen en het moet ook liefst hard en smerig gebeurd zijn. Want daar schijnen wij op te geilen. Minimaal vijf keer per week ‘verkrachtertje ik pak je’ spelen op teevee. Met een miljoen tegelijkertijd roepen we ‘Oeh!’ en ‘Oh!’ tegen het tv-scherm. Of rukken ons af.
Ja, rukken ons af, ja. We komen namelijk tegemoet aan de wens van de kinderverkrachter. Hij wordt gepsychologiseerd, clownesk gemaakt, tot mysterieus wezen verheven en gedemoniseerd. Hij staat in de belangstelling en zorgt voor opschudding. Alle reden om verkrachtertje te blijven spelen of er toch maar eens aan te gaan beginnen. En dat is nog niet het belangrijkste. Laten we vooral de volgende zaken niet over het hoofd zien: a) Op TV wordt de verkrachter altijd gepakt door een steek te laten vallen b) We verbinden een educatieve waarde aan de verkrachter of verkrachting (politiedoos gaat naar aanleiding van moord en verkrachting van een klein meisje toch maar eens een gesprek met haar oogappeltjes houden over ‘Bad man’. ‘And they do very, very bad things! So stay away and never accept candy from a stranger!’) Met andere woorden: televisiekijkend verkrachtingsvolk, heren en dames aanranders en kinderpornoliefhebbers: Zorg dat u geen steek laat vallen! Wees Educatief! (voordat u uw…och, vult u dat zelf maar in. Word docent ofzo!). U kan niks gebeuren!
Echtwaar. Soms word ik kotsmisselijk van de producten die onze maatschappij voortbrengt. Televisieprogramma’s, internetsites, reclames, mensen. KutMensen. Blegh. Soms heb ik werkelijk De Téring aan mensen.
Óóóh ja! Die heb ik gezien! Van die optredens die je bijna vergeten bent. Toen ik net op de w.c. zat hoorde ik dat de benedenbuurvrouw een hele oude cd van Bush op had staan. Ik herinnerde me dat ik ze live had gezien doordat ik gratis meekon met een vriendinnetje. Ik mocht ze eigenlijk niet leuk vinden (te commercieel natuurlijk), maar vond een aantal liedjes stiekem best heel mooi. Zo is er een aardig zooitje bands waarvan ik al bijna vergeten was dat ik ze live heb gezien. Hier volgen er een aantal:
The Gathering Van dik hout The Prodigy Matchbox 20 G.Love & Special Sauce (hoe kon ik dát nou vergeten?!?) Nada Surf Dimmu Borgir Bloodhound Gang Fun Lovin’ Criminals Guano Apes Immortal Heather Nova (hoe kon ik dát nou vergeten?!?) Tricky Placebo Kosheen
Eindelijk, de dag is aangebroken. Lang hebben wij moeten wachten en treuren, schmachten en schmeken, maar nu... Ach, het is wat, is terug! (voor de mensen die onder de spreekwoordelijke weblogsteen vandaan zijn komen kruipen: Ach, het is wat! is één van de betere nederlandsche weblogs ooit gemaakt. Maar ze hadden even (als in: veel te lang) geen zin meer. En nu dus weer wel. Aldus.) Hij's fijn!
Na een maand wachten eindelijk (door eigen initiatief, doorzettingsvermogen en boosheid) een stage! Op een school voor zeer moeilijk lerende kinderen in Rotterdam. Tussen de autisten, ADHD’tjes, fragile x syndromen etc. Héérlijk. Eindelijk een stage naar mijn hart, waar ik me als persoon nuttig en op mijn plek voel. En waar ik verrijkt wordt. Want wie denkt dat deze bijzondere kinderen je niets kunnen leren…..die heeft het niet helemaal goed begrepen. Het is fantastisch om te zien hoe ze elkaar helpen, in de gaten houden en beschermen. Hoe ze hun eigen werelden creëren, vechten tegen hun valkuilen, proberen een plekje te veroveren in de maatschappij. Speciale mensen moeten soms harder vechten om gehoord te worden, ze stuitten vaker op weerstand. Maar als ze samenzijn, allemaal uniek en eigenzinnig, dan zie je ze in hun waarde. De gekste dingen zijn natuurlijk gebeurd. Een autistische jongen had het voorzien op mijn neuspiercing en ring (ARG!), een andere jongen zong heel hard en zuiver een prachtig liedje van marco borsato (nooit gedacht dat een liedje van die man me zo zou raken), ik word iedere ochtend vol enthousiasme begroet door zo’n 40 kinderen, op de derde dag kreeg ik een prachtige tekening van een jongetje met het Downsyndroom. Kortom: te veel om op te noemen.
Ik merk dat ik direct veel beter in mijn vel zit nu er weer actie in mijn leven komt. Ik ben energieker, vrolijker, ondernemender. En dat heeft zijn uitwerking op alles wat ik doe. Bijvoorbeeld op mijn prestaties in de toneelgroep waarin ik speel. Die groep is nog niet zo lang geleden van start gegaan en ik merkte dat ik erg bezig was de sociale verhoudingen op orde te krijgen. Ik was onzeker over mijn positie in de groep, of ik goed genoeg presteerde, of men me ‘wel aardig vond’. Maar na een gesprek vorige week waarin ik me kwetsbaar opstelde en juist daarop werd afgerekend heb ik besloten dat die houding vanaf vandaag voorbij is. Vanavond heb ik een repetitie en ik ga SocialKris thuislaten. Die mag zich op de bank zorgen blijven maken, terwijl EgoKris zich puur gaat richten op haar spel. De rest doet maar waar zij respectievelijk hij zin in heeft. Mij kan het niet meer schelen. De enige op wie ik kan bouwen en met wie ik een toekomst heb ben ik zelf. Dus ik laat mijn gevoel over de repetities niet meer afhangen van de onderlinge contacten. Maar van mezelf. EgoKris. Dus. Haha! I laugh in the face of danger….:)
