Und gar nicht Toll! Het internet bij mij thuis lijkt een flink virus te hebben opgelopen (Aber Nein!). Ik kan het internet wel op, maar plaatjes worden niet ge-upload. Dat betekent onoverzichtelijkheid en irritatie tijdens het surfen....Dus dan gewoon lekker even niet (Und Ter Echt!). Eigenlijk zou vandaag om 10 uur mijn nieuwe pc worden geinstalleerd, maar volgens mij is het computermannetje onze afspraak helemaal vergeten (Ach so!). Toen hij er om 12 uur nog niet was ben ik, stiekem toch een beetje pissig, de deur uit gegaan. Nu maar hopen dat we z.s.m. een nieuwe afspraak kunnen prikken (Ja! schnell bitte!).
Damn. I am a slave to my computer.....
Verder wil ik nog even kwijt dat het motto uit het vorige stukje ('Schreeuw dat je kwetsbaar bent') van Tammy is (een zwaar tof wijf met enorm veel talent. Ubermensch Tammy. Ja, ganz geil.) en dat niemand het mag pikken. Copyright Tammy zegmaar. Dus. (Das ist schon richtig ja. Also.)
Enne, nog wat, (Sag mal bitte, toll!) ik vind jullie allemaal wat rustig de laatste tijd. Dus. Gimme some action. Sprecke Mal. Entertain me like I entertain you. Ich entertaine dich. Aber jetzt muße ich gehen. Wieder zu Arbeit. Achso? Achso. Schade Ja, Sehr Schade. (einde duitse periode. Dommage.)
Ik heb helemaal geen zin om me steeds af te vragen wie ik ben en waar ik heen wil. Wat mijn overtuigingen zijn en wat-ik-later-wil-worden-als-ik-groot-ben. Of ik wel leuk genoeg ben. Lief genoeg. Stoer genoeg. Niet steeds zitten Overpeinzen hoe makkelijk je een vriendschap kunt verliezen. Of ik wel een goede vriend ben. Waar mijn creativiteit de laatste tijd heen is gewaaid. In welke vicieuze cirkel ik steeds terechtkom. Telkens weer, en iedere keer niet snappen wat de aanleiding was om weer de mist in te gaan. Ik heb gewoon geen zin meer om me al die kloterige kutdingen af te vragen. Waarom ik niet goed genoeg ben in veels te veel dingen. Waarom ik altijd zo streng ben voor mezelf. Waarom een ander het beter kan. Hoe kan ík het beter doen? Beter, beter, beter. Intelligenter. Sneller. Spiritueler. Spitsvondiger. Sensationeler. Grappiger. Sexier. Stoerder. Genialer. Vertrouwenswaardiger. Beter, beter, beter. Twijfellozer. Toffer. Evenwichtiger. Zen-ner. Wereldwijzer. Wezenlijker. Beter dan mezelf.
Een vriendin vertelde me haar motto voor het nieuwe schooljaar: ‘Schreeuw dat je kwetsbaar bent’. Precies. Dát is het. Laat varen al die onzin, kwetsbaar en open zijn: dat is pas stoer.
Het is alleen jammer dat ik daar zélf niet op gekomen ben.
'Auw!', roepen mijn billen als ik ga zitten. 'Nou-hou!', foeteren mijn knieholtes als ik moet bukken om iets te pakken. 'Niet doen!', beveelt mijn borstkas als ik er aan krabbel.
Laat de boodschap van mijn lichaam duidelijk zijn: ik heb weer eens veel langer in de zon gezeten dan mijn blanke, poezelige huidje me eigenlijk toe had willen staan. Daar moet ik voor boeten, ik ben totaal verbrand. Bij iedere beweging voel ik dat ik de elasticiteit van mijn huid danig op de proef stel. Mijn billen zijn er het ergst aan toe. Die arme schatjes zien eruit alsof ik net heb mee gedaan aan een wereldrecordpoging 'aantal SM-sessies gericht op het mishandelen van de bips'. En aan mijn billen te oordelen zou ik best eens gewonnen kunnen hebben.
Maar wat wil ik daarmee nou bereiken? Wat heb jij daar aan? Wat denk je zelf. Helemaal niks natuurlijk. Ik heb gewoon zin om te zeiken. Mijn lijf doet pijn! Au-hau! Ik ben best een beetje zielig ook al heb ik dat zelf veroorzaakt! Medelijden a.u.b., pronto! En daarnaast is het feit dat ik verbrand ben voor vrienden en familie zeer nuttige informatie: Want wat jullie ook doen, blijf van mijn lijf af. Wees gewaarschuwd via deze webzijde. Ik belief geen vriendelijk bedoelde schouderklopjes. Geen semi-gezellig tikje op mijn achterwerk. Afblijven gewoon. Comprende? Want ik verzeker je: ik sla je net zo lang tot je even rood ziet als mijn billen....Met plezier. }-|
Hoe ging die voorlichtingscampagne van de politie nou ook alweer? 1) Bel 112 2) Onthoud de kenmerken van de dader 3) Laat het slachtoffer niet alleen
Gisteravond verliep dat allemaal een beetje anders. Toen Sander en ik uit het niks een oorverdovend lawaai hoorden, renden we als dwazen naar het raam. What the fuck? Wat gebeurt er? In een flits zag ik dat de stoep voor de winkel waar we boven wonen was bezaaid met glas, en twee jongens die op een scooter met een noodgang wegscheurden. Stap één moest nu in gang gezet worden: Bel 112. Sander rende al de trap af terwijl hij riep: ‘Ik pak je telefoon!’. Wat voor mij de aanleiding was om zonder op of om te kijken achter hem aan te sjezen. Buiten. Fuck. Ravage. ‘Godverdomme kut zeg. Kris, heb je 112 nou al gebeld?’. ‘Jij hebt m’n telefoon toch al gepakt?’. ‘Nee, ik zei: Pak je telefoon!’. Shit. Ik weer terug naar boven (twee trappen op, en zelfs om 1 uur ’s nachts is dat nog retewarm) om mijn telefoon te pakken en de politie te bellen. ‘Goedenavond alarmcentrale zegt u het maar’ ‘Hoi, ja, je spreekt met kris magalles. Ik wil graag een inbraak doorgeven.’ ‘Waar heeft die plaatsgevonden?’ ‘Waar ik woon, onder mijn huis, in de …….straat, ze hebben bij dat bedrijf zó het glas eruit gemieterd! ‘K schrok me kapot…’ Maar dat schrikken was nog niet voorbij. Binnen no-time stonden er drie politieauto’s en een motoragent voor mijn neus en mocht ik aan allerlei kanten vragen gaan beantwoorden. De vrouw van de centrale was inmiddels bij punt twee van de voorlichtingscampagne belandt. Onthoudt de kenmerken van de dader. ‘En hoe zagen de mannen op de scooter er uit?’, klonk haar getrainde stem. Ja, jézus. Ik had ze enkel van de achterkant gezien en het ging allemaal te snel voor woorden. Of in ieder geval te snel voor mijn zintuigen. Ik liet haar vraag tot me doordringen terwijl de politieagenten ter plaatste maar doorgingen met het stellen van allerlei andere vragen. Ik merkte op dat ik alles wat ik tegen de mevrouw van de centrale zei direct terughoorde door de mobilofoon van één van de agenten. ‘Één had een donkere trui aan en de andere een lichte. Zo oversized weetjewel? Die je van Fila hebt.’. ‘En in wat voor etnische groep zou u de daders kunnen plaatsen? Waren ze blank, Arabisch… Marokkaantjes?’. Ik zag in een flits die scooter weer wegrijden. Één van hen had zo’n matje. Zwart haar. Maar dan hoef je niet per definitie een Marokkaan te zijn, toch? ‘Ik geloof dat de achterste in ieder geval een kleurtje had meneer…Een donkere trui. Of misschien had hij juist wel die lichte aan…’ Op de vragen die volgden kon ik geen antwoord meer geven, ik wantrouwde mijn eigen waarneming omdat die zo kort was geweest. Punt twee had ik dus ook al niet netjes volbracht. En punt drie kwam niet eens ter sprake, geluksvogel die ik ben.
Ik heb na het hele incident in ieder geval lekker voor mezelf gezorgd (bij gebrek aan een slachtoffer dus…). Kop thee, peukie en hangen op de bank. Maar na vijf minuten geeuwde ik al zo hard dat de tranen ervan in mijn ogen sprongen. Een eervol burger zijn is echtwel vermoeiend moeilijk!
Ze kweekt sproeten op het dakterras. Zoals andere vrouwen viooltjes zaaien. Haar lichaam het tuintje dat we niet hebben. Uren zit ze in de zon. Haar diepst uitgesneden T-shirt aan. Ellesse zonnebrandolie factor 4. Net iets te weinig gebruiken. Dan groeien ze het mooist. En 's avonds Nivea apres soleil. En de laaste zon meepikken op een caféterras. Met een witte wijn. Maar met een Ricard bloeien ze ook heel mooi. "En veel liefde geven", heeft ze in een tuinboek gelezen. Dus vraagt ze elke avond of ik ze wil tellen. Bij nummer 93 -linkerborst, net naast tepel- raak ik elke nacht de tel kwijt.
Woorden: 106/Tekens: 500/ Ze: 7
Geen stuk van mij, zoals je zou kunnen denken. Nee, 'sproeten' is geschreven door hijx500 van boekblog. Boekblog wil op allerlei verschillende weblogs een stuk van precies 500 lettertekens gepubliceerd krijgen zodat dit bij elkaar een boek zal gaan vormen. Dat vond ik een tof plan, aan jong literair talent moet je de ruimte geven. Dus bij deze. Enjoy.
Ik was afgelopen dag lekker jarig! 22 jaar geworden...nog steeds een jong poppetje, maar ieder jaar met meer ballen! Hoewel ik me in eerste instantie niet echt jarig voelde (drie van mijn beste vrienden konden er niet zijn en daar was ik niet zo blij mee) is het toch een leuke dag geworden. En het mooiste van alles: IK HEB EEN NIEUWE PC GEHAD!! Het nieuwste van het nieuwste, het snelste van het snelste....Woehaaaa! (met dank aan pap en mam) Binnenkort wordt alle data overgepompt en kan ik eindelijk eens zonder irritaties gaan computeren, dat moet echt een verademing zijn.
En morgen moet ik gewoon weer om half acht mijn bed uit. Niet meer jarig, alleen maar brak. Maar wel een gezellig dagje rijker (en een jaar ouder, dat is dan weer jammer...)!
