Vertel me nou eens…. Wat doe jij om de kost te verdienen? Wat is het raarste kledingstuk dat je draagt of gedragen hebt? Aan wie heb je een vreselijke hekel? Wat is je favoriete boek?
Tering. Er zijn soms gewoon TE veel leuke feestjes! Vanavond is er keus tussen:
- Een gratis feest op het strand (Noorderstrand, Mekka. Zuipen=natuurlijk wel betalen. Veel betalen. Fake-hippies. Mooie-mensen-kijken-mooie-mensen) - Een feest in een bunker (Spannend, gezellig. Niet legaal. Veel bekenden. Lieve mensen. Maar als er brand uitbreekt hebben we een probleem) - Plein Open, een festival op het spuiplein in Den Haag (met bands als New groove habbits, Octave Pussy, Diceman etc. Wederom: veel bekenden. Dronken mensen. Buiten.)
Dat wordt nog een paar uur mijn hoofd breken. Wat een gecompliceerde kwestie! (bestond het leven enkel uit dit soort vraagstukken....wat zouden we het dan makkelijk hebben...*zucht*... En retesaai.) Als jij zou moeten kiezen, waar zou je dan naartoe gaan en waarom?
Bij boekhandel de Slegte kan ik niet vinden waar ik naar op zoek ben, dus ik vraag het de jongen achter de kassa. ‘Zeg, weet jij toevallig waar de Taschen boekjes staan? Jeweetwel, die mooie met het levenswerk en de biografie van een kunstenaar?’. Hij loopt met me mee om de stelling aan te wijzen waar ik een tijdlang met mijn rug naartoe had gestaan. ‘Giroblauw past échtwel goed bij jou!’, merkt de kassajongen op als hij terugloopt naar zijn plekje, doelend op mijn net-nieuw-gekochte-rete-blauwe-super-truitje. Kijk, dat zijn de betere kassajongens. En deze heeft me ook nog eens naar de mooiste stelling van de hele boekwinkel geleid. Naar De Stelling Van De TaschenBoeken! Ik ben volledig in de ban van die boekjes, eigenlijk al jaren. Ze vertellen de levensgeschiedenis van een kunstenaar, laten zien welk schilderij in welke periode is gemaakt en waarom juist toen. Wanneer ze succesvol werden, welke controversie ze opriepen, welke politieke overtuiging ze hadden. Wat hun filosofieën waren. Hoe vaak ze getrouwd zijn geweest, hoeveel buitenechtelijke kinderen ze hebben verwekt….Wat ze betekenden voor andere kunstenaars in hun tijd. Ik verslind de verhalen, vreet de boekjes achter elkaar op. Ik heb mezelf de regel moeten opleggen er niet meer dan twee per keer te mogen kopen. En dus sta ik drie keer per week in de boekhandel twee boekjes te kopen. Ze zijn geoorloofde soaps, intellectueel verantwoord drama. Misschien is het daarom dat ik ze zo graag lees.
Ja, daarom.
Maar stiekem weet ik best wat me meer dan wat dan ook boeit aan die boekjes. Tussen de regels door zoek ik steeds stilletjes de sleutel die tot succes leidt. Wat de factor is die al die kunstenaars bindt (buiten het vervaardigen van kunst natuurlijk). En Geloof me, ik heb het raadsel bijna opgelost. Bijna…. Nog Zestien boekjes maar!
Sinds vorige week ben ik terug op mijn oude stageplek, maar nu betaald. Een aangename verandering en fijn om terug te zijn op zo’n vertrouwde plek. Hoewel een aantal kamers ondertussen leeg zijn komen te staan (oude mensen doen nu eenmaal vaak aan doodgaan), zie ik bekende gezichten. En sommige van die gezichten herinneren zich mij ook. ‘Zeg, jij bent toch Kristel twee?’ Of: ‘Was jij niet het meisje van die kunstgedoetjes?’. Ik merk dat ik veel makkelijker kan werken nu de druk van de ketel is. Geen zielig grote verslagen om in te leveren, geen mensen waaraan ik ieder detail van wat ik doe hoef te verantwoorden.
En bovenal: ik hoef nu niet zo krampachtig met ze te wérken, ik mag eens lekker práten als ik daar zin in heb. Laat dat nou precies een van mijn grootste hobby’s en kunsten zijn! Gespreksvoering is meer voor me weggelegd dan het lezen van kunstzinnig werk, hoewel het werken op zich steeds een goede aanleiding blijkt tot een gesprek. Zou ik niet gewoon professioneel Luller kunnen worden? Dr. in de kletskouserie ofzo? Mijn Master halen in babbeleritis?
Lijkt me prachtig. Want echt, mensen vertellen zo makkelijk wat ze werkelijk bezighoudt. Als je maar de juiste vragen stelt. En op de één of andere manier lukt dat me steeds, het floept keer op keer mijn lippen over. Woeha. Soms ben ik bestwel trots op mezelf!
De meter telt 29-en-een-halve graden. En dat is een meevaller deze week. Callcentersupervisor zijn is leuk, maar niet in een omgeving zonder airco! Gelukkig verdient het retegoed en dus kan ik, mits het weer hetzelfde blijft, volgende week lekker gaan genieten. Nadat ik bij ben gekomen. Want 45 uur werken in een week is wel even wennen voor een student van mijn kaliber (kaliber kenmerk= lui:).....
Goed. That's it for now. Reporting to you Live from The Callcenter somewhere in The Hague, The Netherlands. This was and always is Kris Magalles.
‘Psst, hee…Pssst’, sist een jongen die met ongeveer zes vrienden uit de Burger King Den Haag komt lopen, ’Psssst!’. Kop op negeren en doorlopen. Ze lopen vlak langs me. ‘Hee, pssst. Vuile slettenbak’. Het wordt als een scherp mes mijn oor ingetorpedeerd. Ik dank u vriendelijk. En nodig je bij deze uit voor een ontmoeting a deux. Om dat lelijke porem van je eens verbaal te verneuken.
Gister zag ik ‘Reportage’ op SBS6. Drie crackjunks werden een tijd lang door de camera gevolgd. Alledrie woonden ze in Lowell, Massachusetts. Een plaatsje waar het vroeger economisch gezien fantastisch ging, maar dat inmiddels is veranderd in één groot drugshol. Crack, heroïne, speed, snuiven, spuiten, roken, chinezen. Maakt allemaal geen flikker uit, zolang je jezelf maar efficiënt naar de tering helpt. In sommige straten van het stadje staan alleen nog maar crackpanden, junkieverzamelpunten. Het grootste deel van de mensen heeft praktisch geen tand meer in z’n bek.
Al met al een gezellig beeld dus. Één van de drie junks die in beeld gebracht werd was een vrouw, en tijdens de reportage bleek ze zwanger te zijn. De vraag was van wie, en of ze het wilde houden. Ik zat voor mijn televisie op de driezitsbank naar de tv te staren terwijl mijn ogen begonnen te wateren. Ze had de ene high nog niet bereikt of daar kwam de volgende. Hit na hit spoot ze, inhaleerde ze. ‘Er zit godverdomme een kind in je buik, hoerenwijf!’, gilde ik tegen het scherm. Vuile kutjunk. En alle keren dat ze in detox ging om af te kicken wist je de uitkomst al. ‘I want to get that fucking abortion done so I can get high!’, lachte ze, ‘You think you’re looking at a junkie now? Just wait ‘till that fucking kid is gone!’. Wat zeg je? De volgende dag wilde ze het houden, dan weer had ze en afspraak voor abortus, kwam vervolgens niet opdagen, wilde het kind tóch maar houden, en maakte de week daarop toch maar weer een afspraak voor abortus. And so on. Tot het te laat was. Drie maanden zwanger. Geen mogelijkheid meer tot aborteren. Ethisch niet verantwoord. Hoewel ze er nog wel over nadacht de weeën (na 5 maanden, vijf maanden!) op te laten wekken, omdat de kans groot was dat het premature kindje dan dood geboren zou worden.
Uiteindelijk is ze weggelopen en heeft het kind in alle stilte gekregen. Wij kregen van meneer-de-lul-van-een-verslaggever te horen dat de waarschijnlijke vader van haar kindje HIV-positief was. En ik huilde. Kut. Wat zijn mensen toch een klootzakken.
Weet iemand wat je moet doen als je gebombardeerd wordt met virusmailtjes? Iedere keer dat ik mail wil ophalen krijg ik zo'n 35 mailtjes van dezelfde afzender. Twee virussen per mail. Het kan niet op met de pret.
Niet leuk. Wanneer je iets gemist hebt dat je stiekem helemaal niet had willen missen en een vriend van je, die het niet heeft gemist, voelt de behoefte je alle leuks steeds vol enthousiasme in te wrijven. I’m talking about Werchter 2003. “Oh, Kris, Bjork was zó vet! Ik weet zeker dat je had staan janken als je het had gezien.” “Serieus, álle bands die jij helemaal te gek vindt hebben daar gespeeld! Je had er bij willen zijn! Je hebt zóvéél gemist” “We hebben echt gelachen joh. Op een gegeven moment stonden we met een man of 300 bij een tent op het kampeerterrein zwaar te feesten. Die gasten hadden onwijs grote boxen neergepleurd. Kwam een partij partymuziek uit joh! Dus één van die meiden die we tegen waren gekomen was op een auto gaan dansen en ze vroeg na een tijdje aan me ‘Hee, kan je me een steuntje geven, ik wil op die bus dansen!’. Dus ik geef haar een steuntje, zij dansen, komen er twee man security aan. Die wilden natuurlijk dat ze onmiddellijk van dat dak af zou komen. ‘Je komt me maar halen’, zei ze. Klommen die gasten dus écht op die bus! En Kris, je raadt het nooit, i’m not bullshitting you, maar ze vraagt dus aan die gasten of ze niet effe gezellig mee gaan dansen. Staan die securitylui binnen no-time te strippen op dat dak! Aangemoedigd door 300 man! En ze gingen full monty! Dat was echt werelds….’”
Dankjewel Juri, zeer overtuigende informatie…. :o) Volgend jaar ben ik ZEKER WETEN van de partij! (en dan ga ik iemand die het heeft gemist eens vol enthousiasme alle leuks van roch werchter 2004 inwrijven. Haha. What goes around comes around enzo.)
De nieuwe Remia reclame windt er geen doekjes om. Vrouwenvlees verkoopt. De billen van een negroïde vrouw komen in beeld, salsamuziek begint te spelen. De vrouw schudt haar billen vol overgave op de muziek heen en weer. Drilbillen. En dan volgt de slogan. Iets in de trent van: ‘Remia Salsasaus, voor op vléés’. Ik dank u vriendelijk. Fijn dat de nadruk zo min mogelijk uitgaat naar het vleselijke lustaspect van de vrouw, mensen van Remia. Maar wat het allemaal nog een poepie-beetje erger maakt is dat er een vervólgreclame bestaat. Een gezette man in een te kleine zwembroek doet ook een poging tot het schudden van zijn billen, hetgeen een zeer onappetijtelijk plaatje oplevert. En dan de volgende slogan: ‘Remia salsasaus. Niet lekker bij ál het vlees’. Getverdemme. Remia, je kan de pot op met je reclame. We zijn dan misschien nog niet zó geëmancipeerd dat het boodschappen doen eerlijk is verdeeld. Dat komt in de meeste gezinnen nog steeds op de vrouw aan. In dit geval is dat een geluk bij een ongeluk. Want zouden die vrouwen naar aanleiding van deze reclame Remiasaus gaan kopen? Lijkt me niet. Ik hóóp het in elk geval niet.
‘Remia salsasaus. Voor op de schroothoop’ Of gewoon: ‘RemiaSalsasaus. ReteSmerig’.
