Mijn pc doet raar. Plotseling uitvallen, zwart beeld.....Ik hoop van harte dat 'ie alleen even kuren heeft, en dat er geen virus aan is komen waaien waardoor hij écht ziek is geworden :/
update Het lijkt gelukkig allemaal 'mee te vallen'. Iemand gaf in het reactieding aan dat er wel ergere dingen gebeuren, natuurlijk, maar dit kwam dichtbij en daarr schrok ik best van. Je kunt niet altijd alles relativeren ('eet je bord nou maar leeg, een kindje in Afrika zou blij zijn met eten dat jij niet eens op wilt eten!'), en dat zou ook niet goed zijn. Iedereen zijn eigen leed, iedereen zijn eigen egocentrisme. Als het bij jou in de buurt komt voelt het vaak pas als eng of erg...Zo hypocriet zijn we nu eenmaal. Maargoed. Dat terzijde. Ik hoop dat het jongetje dat met de helicopter naar het ziekenhuis is gebracht het redt.
Mochten jullie me nou een keertje in het echt willen zien en hebben jullie zin in een geweldig festival, kom dan zondag naar parkpop! Ik werk dan bij de Meneer Jansen stand, waar ik Smoking spullen sta te verkopen. Van half twaalf tot een uur of vijf verdien ik daarmee het geld om 's avonds los te gaan. Parkpop is voor mij dit jaar dus echt gratis! En dat heerscht, schopt kont en roeleert! Jottem enzo! Aldus! Ik zie u daar! Uitroepteken! Uitroepteken!
- Fietsen (als ik een fiets zou hebben) - In de tuin zitten (als ik een tuin zou hebben) - Met de hond wandelen (als ik een hond zou hebben)
Hmmm….., herstel:
Dingen die zuigen nu het zomer is:
- Dat ik geen fiets heb - Dat ik geen tuin heb - Dat ik geen hond heb
Gelukkig heb ik een boel vrienden die me helpen de dingen die ik mis aan te vullen. De één heeft een tuin, de ander een oude fiets, en weer een ander is zijn hond soms wel eens zat. Tadaaaaa. Heb ik toch nog een goede zomer ;o)
Ik attendeer jullie er bij deze op dat het camarchief er een stuk beter uit is komen te zien. Ik heb de plaatjes op groter formaat neergezet, dus alle oneffenheden zijn nu retestrak in beeld gebracht ;o)
Je komt bij het archief door naar mijn camplaatje te gaan, daaronder staat history. (of je doet nu gewoon *klik*)
Laatst heb ik bij de Xenos een woonspray gekocht. Zo’n spray die onaangename geurtjes uit je huis dient te verbannen. Dus, nadat ik net de twee weken niet weggebrachte, ruftende, darmbraaksel opwekkende, vuilniszakken weg had gezet, spray ik een 15 minuten geleden m’n huisje helemaal plat om wat frisheid te bekomen. Dacht ik. Maar ik zal wel weer eens iets verkeerd geïnterpreteerd hebben. In mijn beleving spray je onaangename geurtjes namelijk weg met een aangenaam luchtje. Maar de productontwikkelaar bij de Xenos moet hebben gedacht: 'Fight fire with Fire! We stinken de stank hoepsakee het huis uit! Net goed!' Een verfrissend idee.
Bij deze dus: Bedankt meneer/mevrouw productontwikkelaar bij de Xenos. Uw principe werkt prima, ik ruik alleen nog maar de geur van uw fantastische woonspray. De stinklucht van de vuilniszakken is helemaal verdwenen! (Oh my God Jim, It’s amáááázing!) Maar beste meneer/mevrouw productontwikkelaar bij de Xenos, mag die spray de volgende keer misschien écht naar vanille ruiken, en niet naar kakkerlakkenvergif? Mijn dank is u bij voorbaat zeer erkentelijk.
Ps.: Ik hoop niet dat dit schadelijk is voor mijn katten want dan krijgt die productontwikkelaar echt een kraan in z’n anus geschoven. Aldus.
Zoekend naar een cadeautje voor een vriendin nies ik de hele Hema bij elkaar. Haaaa-TSJIE! Haaaaa-TSJIE! Het snot heeft zich in alle holtes van mijn hoofd gevestigd, mijn ogen tranen en ik kuch en nies al dagen alsof mijn leven er van afhangt. Als ik dan eindelijk een cadeautje heb gevonden en bij de kassa sta wordt ik direct met mijn luidruchtigheid geconfronteerd. ‘Jij bent zeker héél verkouden hè?’, vraagt het meisje achter de kassa. Ja, zoveel leek me wel duidelijk. ‘Hmmmm, als ik zo eens naar je kijk….rode ogen, niezen, snotterig. Jij hebt zeker hooikoorts?’. Hooikoorts? Nee, nooit last van gehad….’Maar zoiets kan je spontaan ontwikkelen hoor, dat kan echt uit het niets ontstaan.’, leert ze me. ‘Ja, weet ik wel, maar ik ben in de ontkenningsfase. Ik heb geen hooikoorts. Dus.’. ‘Haha, ik mag dan wel een stomme Hemadoos zijn, maar ik weet echtwel wanneer iemand hooikoorts heeft hoor!’. Ze lacht terwijl ik het bonnetje en mijn tas aanneem om weg te lopen. ‘Nou da-hag’, roept ze me na, ‘meisje met ECHT GEEN HOOIKOORTS!’. ‘Nou da-hag’, gil ik grinnikend, ‘stomme, gekke HEMADOOS!’. Ze kan haar volgende klant bijna niet meer helpen van de lach, en ik rol bijkant de roltrap af. Boodschappen doen in de Hema is soms echtwel leuk!
Een bitch-ass, maar links verantwoorde, les aan een zestienjarige
Met z’n vieren zitten we in de woonkamer. Juri, Merijn, ik en een mini uitvoering van een Ado Den Haag hooligan. God mag weten wat zijn naam ook alweer is. Hij heeft het symbool van Ado, de ooievaar, in zijn oren en om zijn nek. Matje. Spreekt slecht Nederlands, maar des te beter Haags. Tijdens het zappen kom ik een leuk nummer tegen op MTV. De MiniHoolie begint iets van geluid voor te brengen wat bij benadering voor zingen door zou kunnen gaan. ‘Beswel een goed nummâh, dit’ ‘Ja inderdaad’ ‘Jammâh alleen dat ut dohr so’n fiese negâh is gemaakt’ (lacht hard om zichzelf) ‘Sorry?’ ‘Nâh, so’n fiese negâh, juweetwehl…al die negâhs’ ‘Oh, dat is nieuws. Geven ze af dan als je aan ze zit?’ ‘Hè??’ ‘Of ze afgeven als je aan hun huid zit’ ‘Nâh nee, ‘k denk’ut niet’ ‘Ik ook niet. Maar weet je wanneer ze wel afgeven mannetje?’ ‘Uhhhh…nee?’ (pretoogjes, dit wordt vast een goede grap!) ‘Als ze jou toestaan hun reet af te vegen, dan pas geven ze af.’ -stilte-
En nou maar hopen dat het tot z’n kleine, ooievaarsachtige, matterige jongenshoofd doordringt na alle jaren indoctrinatie van pa. Zó jong, en dan al zulke uitspraken. Tering, laten we met z’n allen (de snuggere mensen) beginnen de jeugd een collectieve heropvoeding te geven, wie weet maken we dan nog een kans.
Jullie dachten dat ik NOOIT meer terug zou komen hè?!? MISPOES! Ik ben er lekker weer, want daar had ik toevallig zin in. Dus. Na een “pauze” van een week of twee die ik hard nodig heb gehad om wat vervelende dingen op te lossen, of om ze in ieder geval aan te pakken. Ik heb me zo fucked up gevoeld dat ik geen moment zin had om hier wat te schrijven. Één of ander vrolijk kloteverhaaltje proberen te schrijven terwijl ik me moeilijk kut voelde. Dat zou hypocriet zijn. Maar om nu altijd the whole truth and nothing but the truth uit de doeken te doen zodat iedereen (en dan met name bekenden) in mijn leven kan kijken? Nèh…. Er zijn grenzen aan alles, en ik probeer ze steeds af te tasten, te voelen wanneer ik de volgende tegen ben gekomen of er misschien al wel overheen ben gegaan. De afgelopen tijd heb ik ervaren wat mijn grenzen zijn en hoe het voelt wanneer iemand ze niet respecteert. Maar ook hoe het voelt wanneer je een ander duidelijk kunt maken waar de grens ligt zodat hij die onzichtbare lijn wél kan respecteren en je verder kunt.
Het schooljaar is bijna afgelopen, Sander en ik gaan weer goed samen, mijn vrienden maken het prima, de zon schijnt vaak, ik ben blut en het kan me geen reet schelen…. Ik steek mijn hoofd uit het raam en zie de hoerenlopers gaan richting geleenstraat, alle kleuren kinderen huppelen omdat de school uit is, verlopen gezichten, lekkere wijven in te korte rokjes, patserige mannen in veel te grote auto’s (Go get a car the size of your dick! It’ll be way cheaper! A mini would do….), en dan zijn er de gelukkige mensen die stralen…. En bij die laatste groep ga ik me zo voegen om de stad in te gaan, Haha! Later!
ps.: tnx voor de reacties op het vorige postje...:o)
