Die gekke kabelmaatschappij is gewoon van plan om kindernet en nicelodeon van de kabel te halen in sommige steden! Tsssk! Eikels!! De enige zender waar een beetje normale kindertelevisie uit wordt gezonden (jaja, naast de vpro natuurlijk, maar die zenden de laatste tijd ook veel te veel programma's uit die naar mijn idee helemaal niet zo geschikt zijn voor jonge kinderen) moet weer lijden onder de geldzucht van de kabelmaatschappijen. Te gek voor woorden. Dus allemaal even naar http://www.reddekindertelevisie.nl om je naam e.d. in te vullen en ze te steunen. KinderrrrrPowerrrr! DanoontjePowerrrr! KriskijktgraagkinderrrnetPowerrr!!!
A life of fear is nothing to me A life is this game because love is rare to me
Uppressed by feelings, I've never felt before because all this love and all these doubts are making me insecure and I'm trying to be honest Truth burns in my heart but if I'd say, what I should say your world would fall apart
refrein Betrail to the heart I can't face reality taking / betraying my heart still i'm not free
love's on a crossroad I can't deside wich way to go to follow your heart ain't always smart These doubts are hurting so
and love has been an lie, you were already in the shade And I pretend to hate, but these feelings fade
Zodan. Het is vier uur 's nachts en ik kan vol trots zeggen dat ik de afgelopen drie dagen zes voorstellingen van 'a clockwork orange' te gek heb gespeeld (voor de hagenezen: zie haagsche courant van afgelopen dinsdag, ik word zelfs apart genoemd! Trots!). En dat ook nog eens lekker uitgebreid heb gevierd (*hips*).
Om met de woorden van het stuk te spreken: 'Wordt het geen tijd voor beddie-beddie?' Jááááááááááá!!!!! :o)
Ik ben stiekem bestwel bang voor spinnen.....en voor wespen....en voor veel mieren bij elkaar.....en voor horzels.... En als ik alleen thuis ben als het al donker is begin ik soms hardop te praten, zomaar in de lucht, of tegen mijn katten. Want in de stilte hoor ik allemaal geluiden die wijzen op onraad. Dan weet ik zeker dat op zolder de geest van een of andere engerd ronddwaalt. Of dat er een dief in de kast zit, een vieze man die zich aan me wil vergrijpen...
Daar zit je dan op je vrijdagavond. Alleen. Futloos. Moe. Terwijl het duiveltje in mij fluistert: ‘Hallo?!?? Het is wéékeind! Ga dan, je kunt nog best even uit, écht, je zakt heus niet door je hoeven! Kom op joh, lekker biertje!?!’, denkt mijn lijf daar heel anders over. Van een biertje sta ik op dit moment al direct op mijn kop (duiveltje: ‘Ja, maar dat is toch juist lekker goedkoop uitgaan kristel. Kijk, zo wordt uitgaan interessant voor een arme studente als jij! Des te meer reden om nú te gaan!’) en de halve avond met een open mond van het geeuwen rondlopen is ook niet dat je zegt ‘charming’. En morgen…*zucht*….morgen is er weer een werkdag. Getver.
Het is niet vaak gebeurd dat ik het volgende wenste. Was het maar weer: *….maandag….. * (Tering, het is wel heel erg met me gesteld vandaag. Ik wordt gewoon chagrijnig van mezelf!)
"Je moet altijd achter je eigen drankjes blijven staan!", mompel ik voor me uit als ik wakker schrik van de wekker. Achter je eigen drankjes blijven staan, hmmmm. Ik heb vast iets geks gedroomd....
Lijn 3, Den Haag. Ik stap in de tram waar al bij het opengaan van de deuren een luide stem te horen is. ‘Kijk eens aan!’, roept een man van middelbare leeftijd die ofwel psychische problemen heeft ofwel overvrolijk is, ‘Er komt zelfs nog een dame met ons mee. Een echte, met lang blond haar enzo!’. En uit het niks knalt mijn stem erachteraan: ‘Jazeker meneer, een héle echte.Echter dan dit zie je ze niet vaak hoor!’
Hè? Wie zei dat? Ik? Zei ík dat? Damn! Wat ben ik stoer soms! (en een tikkeltje arrogant op z’n tijd, maar dat mag best, vindt u niet?)
Ik was één van die vrouwen die nooit stil hoefde te staan bij haar lichaam. Alles op z’n plek, alles in verhouding. Geen grammetje vet te veel, eerder wat grammetjes te weinig. Snoep ging er met vrachtladingen in zonder enige consequentie (behalve zo nu en dan een misselijk gevoel..). Chips, gebak, patat, you name it. No problemo.
Tot ongeveer een half jaar geleden. Plots was daar ‘heup’, en tot mijn grote schrik ook echte ‘ billen’. Jezus, ik had nooit meer gehad dan twee schattige halve maantjes die altijd prima op hun plek bleven zitten. Maar die twee schatjes hadden zich binnen no-time verdubbeld tot een opeenhoping van vlees die rustig de benaming reet zouden kunnen krijgen. Drama, horror. Een klein buikje had zich ontwikkeld, maar die vond ik wel lief. Ik was blij dat mijn kippenborstje en ribben niet meer zichtbaar waren. Maar Die Kont! Mijn God!
Op zich ben ik nog steeds een redelijk slanke dame, en een hoop vrouwen (en mannen) zouden mijn wanhoopskreten afwimpelen met een simpel ‘Joh, zeik niet zo’. Maar ik vind het drie keer niks. Ik ben geschrokken van het feit dat ík, uitgerekend ík, het meisje dat altijd Olijfje werd genoemd vanwege haar lichaamsbouw, op zal moeten gaan letten bij wat ik eet en hoe (óf) ik me beweeg.
Het resultaat van dit alles: een zwarte dag in het leven van Kris. Vandaag was de dag dat ik naar google surfte en voelde hoe mijn vingers de woorden vormden: ‘Oefeningen voor strakke billen’.
‘Ik loop over straat, nabibberend vanuit kantoor omdat ik alleen af moest sluiten terwijl er onlangs is ingebroken, langs het stadswater. Je kent het wel. Industrie, beton, stinken, vies, bah. Staat er toch ineens vanuit het niets een REIGER voor mijn neus! Asjemenou! En dat in de Grote Stad! Dus ik, me totaal onbewust van de kenmerken van zulk een vreemd wezen, sta prompt stil. Vallen reigers aan? Kan hij bijten? Lust hij –brrrr- mensenvlees? De spanning loopt voelbaar op. Ik kijk naar de reiger, de reiger kijkt naar mij. Gedachten over hoe zelfverdediging toe te passen bij een aanval van een grote boze vogel schieten door mijn hoofd. Aansteker paraat. In de fik laten vliegen die hap, dat is mijn enige uitweg. De reiger kijkt naar mij. Ik kijk naar de reiger. Hij trekt zijn wapen. Of, ik bedoel, hij spreidt zijn vleugels. En vliegt rustig weg. Pfffffft. Eindelijk kan ik rustig beginnen met hyperventileren. ’
Fragment uit: Kris Magalles maakt kennis met de wonderen der natuur deel IV, Vogels en andersoortig fladderig gezelschap. (ISBN-achthonderdéénentachtigdubbelnulzeven) Zie ook: Kris Magalles maakt kennis met de wonderen der natuur deel I, Kriebelbeesten; deel II, Vreemde huisgenoten; en natuurlijk, onvergetelijk, deel III: Blaffende honden bijten wél.
Poolen is niet als fietsen. Getverdegetver! Ik dacht écht dat ik het niet verleerd was, dat ik nog van je hoppa-één-twee-drie alle ballen erin zou knallen. Maar nee hoor…ik bleek –flashback- een beginnend poolkneusje te zijn. Ik knalde nog net niet door het laken heen, maar daarmee is ook alles gezegd. Wel valt te vermelden dat het poolen uitermate geschikt is voor de professionele bierdrinkkunst, én voor het trainen van de lachspieren….Jammer dat de rest van het snookercentrum daar niet zo over dacht. Pffft. Stelletje amateurs!
Na bijna twee weken heerlijk relaxte vakantie werd ik direct weer in het diepe gesmeten: school kostte afgelopen week enorm veel tijd. Presentatie hier, paneldiscussie daar, dossiermappen overal….En dus geen tijd om weer eens uitgebreid achter mijn beeldscherm te kruipen om jullie te berichten over het wel en wee van mijn leven. Tot mijn vermaak, schrik en grote verbazing las ik in de reacties van mijn vorige bericht dat er mensen zijn die zich ongerust maakten. Er zou toch niets gebeurd zijn? (nee, ik lig niet opengereten aan de kant van de weg, ik ben niet in de straatprostitutie gegaan en heb evenzo geen plotselinge aanval van psychose) No worries anymore: I’m back!
Om eerlijk te zijn is de site afgelopen week wel een aantal keren door mijn hoofd geschoten. Normaliter zou ik, hoe druk ook, toch wel wat tijd inpassen om een kort verhaal te schrijven. Maar niet nu. Het was heerlijk om de druk niet te voelen, niet het idee te hebben dat ik moest schrijven. Kort schoot het door mijn hoofd dat ik dan misschien beter kon stoppen…..Maar daar ben ik nog niet aan toe. Ik zal jullie voorlopig blijven vervelen met af en toe een sufkutterig verhaaltje. Een paar weekjes clean is lekker, maar volgens mij gaat na die tijd mijn verslaving toch wel weer ernstige vormen aannemen…
Sorry dat ik jullie zo lang in het ongewisse heb gelaten. Vergeef het mij?? :o)
