Echt té vaag dit. Op mijn stage sterven binnen één maand vijf mensen. Tel uit je winst als je begon met zo’n 13 bewoners. Verder is er ingebroken op mijn ‘gewone’ werk. Alles weg. Alles. Godverdomme. Eikels. Lijers.
De Dood op de ene plaats en De Dief op de andere (die laatste is van plaats gewisseld, want voelde zich eerder helemaal thuis bij de oudjes op mijn stage). En ik moet me dan maar veilig zien te voelen in zo’n omgeving. Misschien, als ik het heel lief vraag aan god, of iemand anders in die contreien (Jezus, Boeddha, Allah, Krishna, you name it, ik vind het allemaal helmaal prima), mag ik in de namen van deze parasieten twee lettertjes veranderen.
‘s Nacht, thuis. Te laat om nog weg te gaan, maar te vroeg om te gaan slapen. Ingevingen, onweerstaanbare drang om iets te creëren (lang geleden…). Doped out gevoel zonder dope. Inspiratie die het verliest van een plotseling opzettende niet te zuinige buikkramp. Op bed liggen, lezen, roken, Jip en janneke appelsap drinken. In slaap vallen met het licht aan. Nare dromen. Een schim die me wakker maakt. ‘Hoi Liefje’. ‘Ga weg..’, mompel ik. En droom verder. ’s Ochtends, thuis. Een hoofd vol flarden van de nacht. Geen verhaal van te breien.
Na het dagenlang slikken van meerdere soorten weerstandverhogende, ontstekingsremmende, darmflora reinigende, natuurlijke, wanstaltig grote pillen ben ik eindelijk weer eens iets dat in de buurt komt van energiek. (om met deze megalange zin maar eens lekker met de deur in huis te vallen.) Dus. Nog tweeëneenhalf uur te spenderen voordat ik mijn huisje weer moet verlaten. Maar met die energie in mijn lijf kan ik nooit zo goed bepalen wat ik nou het beste kan doen. Ik pluk een leeg chipszakje van de tafel en gooi het weg, was twee borden af, kijk in een stencil van school, start de pc op, zet een cd aan, schiet een camplaatje, borstel een kat, trek een ander truitje aan en schrijf een stukje.
Prioriteiten stellen en keuzes maken zijn nooit mijn sterkste kanten geweest. Volgens mijn opleiding moet ik daar verandering in aanbrengen. Ritme! Regelmaat! Rem!
Maar ik vind het in principe reteprima om chaotisch te zijn. Ritme, regelmaat en rem klinken mij eerder als scheldwoorden in de oren. In ieder geval niet als begrippen waaraan ik me wil conformeren. Dus, if you don’t mind, ga ik nu even een sigaretje roken, wat watjes in de prullenmand smijten, een stukje lezen uit ‘gimmick’, die ene plant ergens anders zetten, een asbak legen, snel douchen, een stukje verslag schrijven, thee zetten, een leuke website kijken, mijn hoofd fatsoeneren, papier en krijt pakken voor een tekening, pilletje nummer vier slikken, water drinken, e-mail checken, toch besluiten houtskool te gebruiken, een doekje over de tafel halen, mijn haar anders doen, drie strepen op papier zetten, wierook aansteken vanwege de pislucht van de katten, MTV aanzetten, raam open, iemand bellen, even zitten….
Zeg nou zelf, dat is toch helemaal niet vermoeiend?!
1) Dit is echt een briljant nummer met een briljante tekst:
Tenacious D Fuck Her Gently
This is a song for the ladies But fellas listen closely You don't always have to fuck her hard In fact sometimes that's not right to do Sometimes you've got to make some love And fuckin give her some smoochies too Sometimes ya got to squeeze Sometimes you've got to say please Sometime you've got to say hey I'm gonna Fuck you softly I'm gonna screw you gently I'm gonna hump you sweetly I'm gonna ball you discreetly And then you say hey I bought you flowers And then you say wait a minute sally I think I got somethin in my teeth Could you get it out for me That's fuckin teamwork Whats your favorite posish? That's cool with me Its not my favorite But I'll do it for you Whats your favorite dish? Im not gonna cook it But ill order it from Zanzibar And then I'm gonna love you completely And then I'll fuckin fuck you discreetly And then I'll fucking bone you completely But then I'm gonna fuck you hard Hard
2) Als ik mezelf bij de avondwinkel ineens hoor zeggen: 'Oh, en doe me daar dan ook maar een flugel bij', is het écht bijna zomer. (*KLOK* Damn. Lekker....ghehe)
U heeft een tweetal dagen geen verhaaltje voorgeschoteld gekregen heer/mevrouw, en daarvoor mijn nederige excuses. Ik hoop dat u zich niet al te eenzaam voelt, zoals ik dat soms kan hebben. Misschien heeft u me alweer een beetje gemist, precies genoeg om toch weer terug te komen en een kijkje te nemen. Wanneer dit het geval is, dank ik u bij deze hartelijk. Tegenover twee verhaalloze dagen staat echter wel een mooie verrassing: Ik heb mijn vingers machinaal tekeer laten gaan op dit toetsenbord (CRTLC, CTRLV, ALT, TAB. En dat dan een keer of triljoen), hetgeen ertoe heeft geleid dat inmiddels AL de camarchieven online staan.
Dus ik hoop maar dat mijn kop u de neus nog niet uitkomt.
En mocht dat wel het geval zijn: Wat een rare snotjes heeft u!
Geloof het of geloof het niet: IK HEB HET GEFIKST!!!!
Vanaf heden te bezichtigen op deze webzijde: de camarchieven van Kris Magalles! (de eerste staan er nu op: juli '02 en augustus '02:) (En nu ook september....het schiet al op! Téring wat een werk. Pffft)
Net wakker, met een sigaret tussen mijn vingers en een kop thee in de aanslag, kan ik het jullie wel vertellen. Het is oorlog. En De Prinses is dood. Van die oorlog is iedereen zich bewust, daarover hoef, en wil, ik jullie niets vertellen. Niemand is zich bewust van de dood van een prachtig mens. En dat wilde ik dan dus maar eens even fijn met jullie delen. Drie dagen zat ik aan haar sterfbed, ik zag hoe ze tussen het leven en de dood zwierf. Hoe moeilijk het was de beslissing te maken tussen die twee. Ik zag dat ze dingen zag. Dat ze zwaaide naar dingen die ik niet kon zien. Dat ze maandag nog even lachte. Dat ze woensdag heel langzaam haar hand, die in de mijne lag, bewoog richting de pluk haar los van mijn staart, die haar zo irriteerde, en hem beetpakte. Samen brachten onze handen de pluk achter mijn oor. Zo, dat zat in ieder geval weer netjes. Het leek haar gerust te stellen. Ik kamde haar haren, vertelde haar dat ik trots op haar was, bedankte haar voor de tijd die ik met haar door kon brengen, vertelde haar dat ze vast een mooi plekje voor haar hadden gereserveerd daar. Dat ik achter haar zou staan, welke beslissing ze ook zou nemen. Vechten of rusten. Drie dagen zag ik haar vechten, en ik besloot op woensdagmiddag dat ik beter naar huis kon gaan, omdat ik me anders niet van haar los kon maken. Een uur nadat ik vertrok is ze overleden. Ik ben blij voor haar. De lieve schat. Het prinsesje is gevlogen, in haar eentje. Ze had een rustige uitdrukking op haar gezicht is me verteld. Het stelt me gerust. Ik wilde niet dat ze in haar eentje zou gaan, maar het was haar keus. Onbewust houden mensen aan je bed je misschien wel op aarde, ze geven je hoop, liefde, die je bang bent los te laten. Ze kon het best alleen.
Verdrietig ben ik niet, wees gerust, ik geloof écht dat het beter is voor haar, en dat ze het fijn heeft. Maar missen ga ik haar wel.
De hemel heeft er een engel bij. De aarde is er eentje kwijt. 1-0 voor de hemel.
Om nog even terug te komen op dat boekenweekgeschenk...
'Wat bedoel je? Hoe of het nu zit?' 'Met ons.' 'Aha, met ons. Jij wilt een mission statement voor onze relatie. Jij wilt een naam plakken op wat wij hebben.' 'Yep.' 'De relatie die wij hebben heet: I see ya when I see ya. Als je bij me bent is het voor eeuwig, als je er niet bent zie ik je later weer.'
Vandaag, mijn geld was koud gestort, heb ik een boek van boven de €11,11 gekocht (de wereld van sofie) om het boekenweekgeschenk van Giphart niet aan mijn neusje voorbij te laten gaan. Gala heet het, maar dat wisten jullie vast al. En ook al wilde ik het in één ruk uitlezen, ik moest toch even snel een patatje en een broodje kroket halen om niet te vergaan van de honger. Boek weer voor de neus: lezen en vreten maar. Totdat....*PATS*. Er een klodder kroketklatsderrie op mijn net nieuw verkregen nog lekker maagdelijke boekenweekgeschenk donderde. Kut.
De ontmaagding van mijn boeken wat betreft kristelchaotisme en kristelranzisme gaat me soms echt net even iets té rap. Maargoed, evenzo: boekenweekgeschenk, welcome to my crib!
Voor de visuals van het toneelstuk 'A clockwork orange' waarin ik speel, hebben Linda en ik net opnames gemaakt. En Hoe. 'Ja, ik heb zo'n idee van iemand met junkie-like zwart omringde ogen die dan helemaal weg zit te trippen. Freaked out. Ik gooi er wat filters overheen en klaar is Linda'. Fijn altijd dat ik vriendinnen heb met zulke fantastische ideeën;). Daar zat ik dan, mijn ogen (eigenhandig) helemaal zwart gemaakt, voor een plaat die met zwarte doeken was omhangen, helemaal ‘weg te trippen’. Mijn zwarte kolvest achterstevoren aan (Kriss Kross so make jump!) zodat het hoofd er lekker wit tegen afstak, zwarte lap om mijn haren gedrapeerd om het idee van een zwevend hoofd te accentueren. (u begrijpt nog wat ik bedoel?)
Dus. Ik was echt de drop dead junkie aan het uithangen. En Hoe. Damn! De beelden zijn in ieder geval vet geworden. Vet lelijk. Vet vaag. Vet doped out. En Vet Perfect voor dit toneelstuk!:)
Ik moet afleiding zoeken. Schrijven. Man tegenover me die zachtjes doch manisch in zichzelf praat. Geen Nederlands. Toch? Onverstaanbaar gewauwel. Liedjes? Hij zweet en kijkt naar me. Ongemak bekruipt me. Onder zijn ogen vandaan bekijkt hij en blijft doorfluisteren. Psychiatrisch ziekenhuis. Vaste klant waarschijnlijk. Maar wat? (Mag ik dat vragen? Ja. Beroepsmatige interesse. Een ander veroordeelt hem waarschijnlijk onmiddellijk. Stempel ‘freak’. Dat wil ik niet. Mijn interesse wordt juist gewekt. Ik wil begrijpen. Kristel, wat zie je?) Manisch? Kijk! Ik begin woorden te onderscheiden. ‘Kanker. Eikels.’. Gilles de la tourette? ‘En ik kan het allemaal persoonlijk op gaan lossen zeker’. Psychose. Schizofrenie. Kijk niet zo naar me. Verdomme. Ik word er zelf manisch van geloof ik. Blijf schrijven. Concentreer je op je boekje. Er is geen kwaad hier. Het is goed.
De formulieren die in mijn boekje geschoven zijn zitten me in de weg, vallen bijna op de grond. Ik pak ze bij elkaar en leg ze op het treintafeltje. Bovenaan, duidelijk zichtbaar, komt toevalligerwijs een kaartje terecht. Een ansichtkaart. Witte achtergrond, de zwarte contouren van een duif. ‘World peace is possible’. De man kijkt direct naar de kaart. En weer naar mij. En weer naar de kaart. En terug. De kaart. De kaart. Hij stopt met praten. Er verschijnt zelfs een kleine glimlach rond zijn mond. De zweetpareltjes op zijn voorhoofd glimmen minder hard. Een harde zucht ontglipt zijn lippen. ‘World peace is possible’.
De rest van de reis heeft hij niet meer gefluisterd, gewauweld, gezongen. Er was eventjes rust. Mijn kaart leek hem iets te hebben gezegd. Het deed iets met hem. De woorden, de situatie. Het meisje met de ansichtkaart. ‘World peace is possible’. Het deed iets.
Ik huilde, ik huilde, ik huilde. Ik jankte. Ik snotterde. Ik jankte, ik jankte, ik jankte. De tranen bleven onophoudelijk over mijn wangen stromen. Wat een verdriet. Een drama. Een hartezeer. Huilen, janken, sniffen, snotteren, vegen, poetsen, snuiten.
Vanavond heb ik de film 'De Tweeling' gezien. Vandaar.
Flarden van de droom van afgelopen nacht hangen nog in mijn verkreukelde ochtendhoofd. In mijn droom wilde ik iemand vertellen over een programma dat ik altijd keek toen ik klein was, maar ik kon niet op de naam komen. Alles legde ik uit: Er was een zwevend land waarop de karakters uit deze poppenserie woonden. Moerassig. Een Kasteel zelfs. En dat gekke, groene wezen dat iedereen zat te klieren. Het gekke, groene wezen was volgens mij ook de verteller, of ‘the insider’. In het kasteel woonden allerlei gekke, mensgelijkende poppen. Van die platgeslagen neusjes, denk ik. De vrouwen van adel hadden van die mooie hoge puntmutsen op met roze voile, waarvan ik er nest één had willen hebben voor in de verkleedkist (en die kreeg ik later ook maar dat is weer een ander verhaal). En als laatste detail: Volgens mij was het een Belgisch programma, of in ieder geval door een paar Belgen ingesproken.
Dus. Meer weet ik niet te vertellen. En nu, in mijn wakkere staat, kan ik nog stééds niet op de naam van dit programma komen. Ik raak gefrustreerder en gefrustreerder. Dus, de vraag is aan jullie: hoe heet die klote(maar toch stiekem wel erg leuke)serie nou ook alweer?
- Aardbeien in overvloed (en als het kan ook geld) - Wereldberoemd zijn - Rock ’n roll (hoewel niet sterk in overeenkomst met andere punten) - De hoofdrol in de moderne versie van Turks Fruit spelen - Zelf kleding kunnen maken - Een kusje hier en daar - Geen schimmel in de douche - Vakantie. Beekjes. Pootjebaden. Visjes kijken. Van de rotsen duiken. - Geitenkaas met honing en pijnboompitjes - Meer dan één kachel in huis - Proppen in Ibiza - Dark fucking heavy sunglasses - Sigarettenprijzen omlaag. Alle prijzen omlaag. - Vrije tijd. - Samen zijn - ‘If I had one wish I’d wish for world peace’ (maar ik hoef de miss world verkiezingen niet te winnen)
En verder ben ik helemaal niet veeleisend.
All I need is a little sign, To get behind this sun and cast this weight of mine, All I need is the place to find, And there I'll celebrate.
All in all there's something to give, All in all there's something to do, All in all there's something to live, With you ...
Ik heb écht een leuke dag gehad! Fijne stagedag, mooie film gezien, gehoord dat ik begin mei op vakantie kan naar Zuid-Frankrijk (For Free! Joechei!)...Heerlijk. Ehm, meneer God, als u bestaat: Doe mij nog zo'n dag!?! Bij voorbaat dank!
Kris zegt: Ernstig veel. dat zijn geen zaken om grappen over te maken. Lotte zegt: hoeveel is ernstig veel? Kris zegt: ernstig is echt dat je zegt fronsen tot je haarinzet Kris zegt: uhm nee, tot je neuspuntje Kris zegt: ja. en dan weer terug. Lotte zegt: da's behoorlijk ernstig ja Kris zegt: Dus. Dat is echt hééééél ernstig Kris zegt: zo ernstig heb ik het nog niet vaak gegeten kan ik je vertellen Lotte zegt: ik geloof het meteen Kris zegt: en dat is maar goed ook Kris zegt: damn, volgens mij raakt mijn pc overbelast. ik heb nog nooit zo hard getikt. Kris zegt: Ik ben wel hard getikt. Maar ja. Dat stond natuurlijk al als een paal boven water. Lotte zegt: was al algemeen bekend Lotte zegt: niet dat ik helemaal gezond ben ik mijn hoofd, maar dat terzijde Kris zegt: neuh, jij ook niet echt he. Of beter gezegd: echt iet! Kris zegt: niet Lotte zegt: nee, er loopt een procedure voor plaatsing in een kliniek Kris zegt: owjee, ik ken het fenomeen. Voor welke kom jij in aanmerking? dan kunnen we misschien even kortsluiten dat we allebei naar dezelfde gaan... Lotte zegt: Ontzettende Mafkezen Vereenigd Lotte zegt: ligt in Lutjebroek Kris zegt: En we doen de OLO opleiding Kris zegt: (ontiegelijk laag onderwijs) Lotte zegt: hahaha Kris zegt: lutjebroek, hehehe Kris zegt: Freaks United in Lutjebroek! Kris zegt: Ik stem vééor Kris zegt: nee, vóóóóór Kris zegt: volgens mij ben ik trouwens heftig een muisarm aan het kweken Kris zegt: aan de andere kant is dat wel gezellig|: dan hoef ik in elk geval niet meer itje te computeren...hehe Kris zegt: itje=in mijn eentje Lotte zegt: hihihi Kris zegt: mijn pc is niet zo snel als ik....kloteding Lotte zegt: mijn oude is ontploft, nu hebben we een nieuwe Kris zegt: hahah ontploft ook echt...hihi Lotte zegt: jaah ik schrok me rot Lotte zegt: kaboem, en toen was ie zwart Kris zegt: hihihi Lotte zegt: en toen deed ie niks meer Kris zegt: wel een mooi kleurtje voor de pc Lotte zegt: de nieuwe is ook zwart Kris zegt: past goed in het interieur...hehe Lotte zegt: om in dezelfde sfeer te blijven zeg maar Kris zegt: echt? jullie dachten: laten we de explosie maar vast voor zijn...haha Lotte zegt: ja, zodat de vlek niet opvalt zeg maar Kris zegt: hahahaha Kris zegt: ik moet zeggen: das knap denkwerk lotte! Lotte zegt: goed he! Kris zegt: echt ongelofelijk! Lotte zegt: hjaaaah Kris zegt: heb je zeker lang op moeten broeden? Lotte zegt: zijn behoorlijk wat nachtjes overheen gegaan ja Kris zegt: nou, het is dan ook een BRILJANT idee! Kris zegt: het is dus alle bloed zweet, tranen en slapeloze nachten waard geweest! Lotte zegt: ja, ben er ook ont-zet-tend trots op Kris zegt: magnifiek! Kris zegt: werkelijk uit0zin-nig plan Lotte zegt: jaaah, zeker wel Kris zegt: jezus hee, ik moet echt een beetje relaxter gaan tikken... Lotte zegt: haha Lotte zegt: ik heb maar 2 schermpjes open, dus ik typ niet veel Kris zegt: ik nu god-zij-dank nog maar één Kris zegt: dus dat scheelt Lotte zegt: best wel Kris zegt: ik moet ook zeggen dat bijkant iedereen geblokkeerd staat... Kris zegt: gnagnagna Lotte zegt: hahaha Kris zegt: zeikerds allemaal Lotte zegt: heeele handige functie Kris zegt: ja, dat was dan weer een briljante actie van MSN! Kris zegt: zie je: zelfs mensen naast jij en ik hebben wel eens goede ideeen Kris zegt: sporadisch dan Lotte zegt: er gaat natuurlijk niks boven onze ideeen, maar msn heeft er ook kaas van gegeten Kris zegt: ja, ik moet dan wel even een kanttekening maken: Kris zegt: de kaas van msn was ietwat zweterig Kris zegt: zij tenenkaas, wij de beste franse kazen! Kris zegt: Joechei! Lotte zegt: paturain is wel fain Kris zegt: exactly! Kris zegt: en met tenenkaas ga je voor gaas! Lotte zegt: ja, en dan is niet best Kris zegt: ow jee, lotte begint ook tekenen van toetsenborduitputting te vertonen...hehe Lotte zegt: hahaha Kris zegt: maargoed meisje, het was ernstig (frons) gezellig even met je gekletst te hebben....maar ik ga nu echt mijn lichaam wat beweging gunnen (sander kom HIERRRRR....gnagnagna) Lotte zegt: hahaha, veel plezier! Kris zegt: thanx! In ieder geval is gebleken dat we allebei met gemak voor gek door kunnen gaan! Lotte zegt: inderdaad Lotte zegt: see ya in lutjebroek Kris zegt: Of op de OLO school!
Damn. Dat werd dus een combinatie van Hertog Jan en dropshot, een drankje dat ik sinds jaar en dag niet meer had aangeraakt. Resultaat: een zeer dronken meisje dat op de weg terug in de taxi onenigheid krijgt met de chauffeur over de belachelijk hoge prijs die hij rekent. Een meisje dat thuis bij haar vriendje komt om vervolgens onsamenhangende verhalen te gaan vertellen waarna vriendje enigszins geïrriteerd besluit naar bed te gaan. Het meisje denkt dan ook binnen afzienbare tijd in bed te kruipen. Dus niet. Meisje denkt namelijk niet te kunnen slapen wegens kotsgevaar. Iedere keer dat ze haar ogen sluit draait het zo. Wow. Draaien! Draaien is op zich wel leuk, bedenkt het meisje zich, draaien, draaien, draaien. En met die gedachte zakt ze toch weg in een diepe slaap, in elkaar gekreukeld op de bank. Vijf uur later schrikt het meisje wakker. Het patroon van de leren bank staat gegraveerd in de linkerhelft van haar lichaam. Hoe laat is het? Tien uur ’s ochtends. Wat is het mooi licht buiten! Een mooie dag om van alles en nog wat te doen. En met die gedachte zakt het, inmiddels niet meer heel dronken, meisje wederom in een diepe slaap in haar eigen warme bedje. Sokjes nog aan de voeten, stinkend strak uitgaanstruitje aan, brilletje op. Om vier uur ’s middags rolt ze haar bedje weer uit. En lacht. Wat kan het leven toch heerlijk zijn! (en het meisje is in haar dronken bui zelfs niet vergeten haar pil te slikken! Dronken meisjes hebben bestwel eens heldere momenten kan ik u vertellen!)
‘De vos werd stil en keek het prinsje lang aan: - Asjeblieft… wil je me tam maken? zei hij.’ Antoine de Saint-Exupéry, De Kleine Prins
Mijn meisje wist haar sporen uit want zij behoort aan velen toe. Dat maakt verslagen, boos en moe, maar handig is de liefde nooit en dit is liefde, zegt de vos
terwijl ze achterwaarts de sneeuw in loopt, kuilen voor haar minnaars graaft, berichten uit mobieltjes wist en opslaat in haar sluwe hart.
Soms staart ze voor zich uit en fluistert: ‘Stuur me weg voor je me temt en ik me hecht -’ ‘Dat is beslist je beste truc,’ fluister ik terug tegen haar rug.
'Dat mistige rooie beest', een nummer van Toots Thielemans dat het thema was van de film Turks Fruit. -slik-. Als ik dat ergens hoor kun je me wegdragen. Mooi, mooier, mooist.
Soms heb je van die dagen dat je zwaar obstinaat bent, schopt tegen alles, overal een mening over hebt. Één plus één is helemaal geen twee!
Maar waarom eindigen dat soort dagen bij mij altijd in een belachelijk onverwachte jankbui? Het wordt tijd dat ik die eeuwige puberteit eens achter me laat...:)
Gisterochtend liep ik mijn eerste dag stage sinds mijn heerlijke vakantie tegemoet. Trammetje in richting Scheveningen. Meestal is het dan zo dat ik bijkant de énige persoon ben die neuriënd binnenkomt. De meeste mensen zitten met een lang gezicht voor zich uit te staren, te wachten tot iemand ze aanstoot en ze een reden geeft om nog lelijker te gaan kijken. Maar gisteren was dat niet zo. De oorzaak: een Gigant van een taxichauffeur, een grappenmaker pur-sang. Want iedere keer dat hij de volgende halte aankondigde maakte hij er iets moois van. ‘Ja mensen, daar zijn we weer: Haltetje Madurodammetje!’, ‘Pas op, kijk uit: zonegrensje, rioutjestraatje!’. En ga zo maar door. Ken je die reclame van weetje,weetje,weetje,puntje,bertje,puntje,enelletje? Dat dus. En ik maar hardop lachen in m’n eentje:) Dus ik vandaag vol gezelligheid bij de tramhalte staan, vol hoop dat mijn kersverse lievelingschauffeur weer dienst had. Au contraire. De afgeladen tram die voor mijn neus stopte was zodanig volgestouwd dat ik en een ander meisje ons er amper bij konden proppen. ‘Ja, willuh die mensuh beh deur fier effe naar binnuh stappuh ja?!’. Nou meneer de chauffeur, ik wil wel, maar het gaat niet! Ik adresseerde een man die een stukje voor mij in de tram stond. ‘Wilt u even aan de mensen voor u vragen of ze wat verder door willen lopen?’, vroeg ik op mijn allerallervriendelijkst. De man keek me aan alsof ik een hoop stront was en keerde zijn hoofd om. Dan niet. Fucker. Het meisje en ik duwden ons daarom maar een stukje dieper in de mensenmassa en hingen als het ware aan de palen (klinkt sexy, is het niet). De deuren konden dicht. Pfffieuw. Opgelucht zakten we het treetje af. En wie kwam daar aanstieren? Ja hoor, de tramchauffeur. ‘Ja, kennuh jullie nah effe gauw goed in die trem gaan staan? Je mot verdomme toch naah je werruk of wil je al die mensuh hier latuh wachtuh soms? Tering!’. En weg was hij weer. Oetlul. De deuren wáren toch al dicht? Wat wil die vent nou nog meer? Dat ik verdomme een stuk bil laat amputeren om in die tram te passen? Ik zeg: laat een trammetje extra rijden en leg tramchauffeur 1 op de kopieermachine. Dan is iedereen tevreden.
Kan ik me voorstellen. Ik wist het tot een paar minuten geleden ook niet. Maar het is wel een dag om bij stil te staan....Morgen is namelijk de dag dat Kris.MagAlles.nL 1 jaar bestaat!!! Al een jaar lang deel ik vrijwel dagelijks mijn fantasie, frustraties, geluk en dagelijkse dingen met jullie. Jullie zijn de reden waarom Kris Magalles bestaat. Het is zo fucking leuk wanneer mensen reageren op wat je schrijft. Het verwarmt je, maakt je aan het lachen, raakt je en maakt je soms zelfs kwaad. Het doet wat met je dat je anderen kunt laten voelen op zó’n afstand, en dat ze vervolgens het gevoel terug kunnen geven. Back at ya. Ik ben bevoorrecht dat ik dit kan doen, dat jullie mijn stukjes blijven lezen is geweldig. Een aantal mensen volgt deze site al vanaf het begin, anderen zijn later langsgekomen doordat de site meer bekendheid kreeg (bijvoorbeeld door de veronicagids). Soms denk ik dat een aantal mensen die hier regelmatig komen net zo verslaafd zijn als ik:o)
Ik ben zoveel processen doorgegaan met mijn plekje op het internet, ongelofelijk. Van enorme vlagen van inspiratie tot totale writersblock en gebrek aan creativiteit. Van linkdumper tot lifelogger. Van Tekst tot Cam. Van een Blogger Template naar een zelfgeknutselde lay-out (waar ik overigens SUPERTROTS op ben!:o). Van onzekerheid over kritische reacties tot vlijmscherp terugkaatsen. Van vlijmscherp terugkaatsen tot beter weten. Van onbekendheid naar een redelijke bekendheid.
Dankjulliewel. Voor het lezen, reageren en langskomen. Voor de lieve mailtjes én de kritiek.
Want eindelijk is het zover! Hierbij presenteer ik jullie de nieuwe lay-out van kris.magalles.nl!
Mijn grote dank gaat uit naar Suffie voor het online krijgen van de boel, die man is geweldig:o) Morgen wordt er hoogswaarschijnlijk nog wat verder geklust om de laatste zaken op orde te krijgen....Maar voor nu: JOEPIE!!!!!!!!!
