Sta je met je 'ogen-op-half-zeven-look' in je blote reet in de douche om je ranzig vette haren te wassen, blijkt de geiser het voor de zoveelste keer te hebben begeven. Kutding! Niet te geloven hoe vaak dat stuk schroot er uit knalt, werkelijk…En dan had ik vandaag nog het geluk dat ik niet middenin een douchebeurt zat. Het was helemaal lachen geblazen in die vreselijk koude week laatst. Je moet weten dat ik voor mijn gehele huis (en dat is gróót jongen!) maar één schlemielig kacheltje heb. Wanneer ik een glas water laat staan in mijn slaapkamer kunnen de muizen na een dagje hun schaatsen uit het vet trekken en er een waar schaatsfestijn op bouwen. Aan schaatspret geen gebrek. Aan een goedwerkende geiser dus wel.
Ik had de eneco natuurlijk al lang en breed kunnen bellen. Maarja, voor dat soort dingen maak ik nu eenmaal niet graag tijd vrij, een halfuur naar mislukte jaren ’80 liedjes luisteren om vervolgens één of andere mislukte kotsmutant aan de lijn te krijgen die bij iedere vraag piept: ‘Ehm….ja…dat weet ik ook niet mevrouw, ik zal het even voor u navragen’, om je dan doodleuk wéér een halfuur in de wachtpestpokkemuziek te pleuren. Gelukkig kreeg ik op mijn stage van K. een trap onder mijn kont. ‘Kom op wijf, gewoon bellen. Zo gepiept joh! Pak die gouden gids nou!’ En inderdaad, na nog geen twee minuten was de boel geregeld. ‘Geiser nakijken? Prima hoor, wat is uw huisnummer?.... En uw postcode? ….Prima, prima. Nou, dan komt er volgende week donderdag iemand langs om de boel eens even goed te controleren…..Geen dank hoor mevrouw…..Pardon?....Haha, nee we hebben geen jaren ’80 wachtmuziekjes nee…..Valt weer alles mee toch?...Haha, oké!...U ook bedankt!’
Eneco is mijn held vandaag. Over een week kan ik weer lekker douchen. Tot die tijd…..gelukkig geven beeldschermen geen geurtjes door! :)
dat is lang geleden zeg, een testje op deze site...In het begin (toen ik nog linkdumper was, jawel) kwam er minimaal wekelijks een gek testje langs, maar op ten duur gingen ze me vervelen. Toch kwam ik er nu één tegen die echtwel de moeite waard is om hier te deponeren. Luna, eat your heart out! ;o)
Er is eindelijk weer eens een weblog opgedoken waarvan ik denk, 'Lekker!!!!!!'. Een frisse wind, of beter gezegd: twee frisse winden, die dames van BloodyHell.NL. Lotte en Gryts zijn de moeite van het lezen en bekijken dubbel-en-dwars waard!
Fijn om er zo'n leuk dagelijks leesvoertje bij te hebben. Dank Dames! :o)
Al dat ziek ziek zijn gedoe resuleert er wel in dat mijn huis zich ondertussen net buiten de categorie 'plaats-waar-zwijnen-zich-uitermate-op-hun-gemak-voelen' heeft weten te worstelen en met stip is binnengekomen in de 'het-begint-erop-te-lijken-lijst'. Met een beetje geluk staat' ie voor het eind van de avond in de lijst: 'Mij-kun-je-door-een-ringetje-halen'.
En dat houden we dan wel even vol. Een dag of twee.
Naar aanleiding van mijn vorige postje besloot Terence mij eens wat grappig te sturen. En toen kon ik niet meer achterblijven natuurlijk....
Biertje, The Movie 1 (directed by terenceonline.tk, ondertitel: 'De Remedie') Biertje, The movie 2 (directed by kris.magalles.nl, ondertitel: 'Gaat Stukken Beter')
Verkouden zijn zuigt, verkouden zijn zuigt, verkouden zijn zuigt, verkouden zijn zuigt, verkouden zijn zuigt, verkouden zijn zuigt!!!! Koortserig zijn is K.U.T., koortserig zijn is K.U.T., koortserig zijn is K.U.T., koortserig zijn is K.U.T., koortserig zijn is K.U.T., koortserig zijn is K.U.T., !!!!!!! School is zaad, school is zaad, school is zaad, school is zaad, school is zaad, school is zaad, school is zaad, school is zaad !!!!!!!
Het is momenteel één en al virus en spam wat ik binnenkrijg in mijn smachtende mailboxje. En laten die twee dingen nou net mijn enige internetallergieën zijn. Kunnen jullie me niets eens wat leukers toesturen? Grappige plaatjes, rare teksten, gezelligheidsgedoetjes: alles is welkom. Als er iets tussenzit waar ik op deze site wat mee kan zal ik het z.s.m. neerpleuren....ongekuist en ongecensureerd enzo (denk ik, het ligt er maar aan hoe erg je het maakt;o).
Wat ben je nou nog aan het lezen? Ga eens even héél snel een leuk mailtje aan mij in elkaar flansen! Goedzo :o)
Ghihihihi, ik krijg allemaal leuke leukigheidjes binnen...joepie!!! Dat maakt het schoolwerk dat ik nu aan het doen ben een stuk minder vervelend!:D Tnx!
‘Ik heb nog wat leuke video-opnamen! Zullen we even kijken?’, vroeg mijn vader. Altijd gezellig natuurlijk, met het gezinnetje op de bank om je herinneringen kunstmatig op te frissen. Verschillende beelden passeerden de revue. Van 50 jarige opa en omabruiloften naar de voetbal van mijn broertje verder richting Vlissingen en dan via een omweg terechtkomen in de verbouwing van mijn huis. Alles leuk en aardig zou je denken.
Ja. Totdat we bij een opname kwamen van een optreden dat ik ooit, een jaar of twee geleden, met een medepoëet heb verzorgd. ‘Experimenteel’ waren we, ‘vernieuwend’ en natuurlijk (hoe kan het ook missen) ‘shockerend’. Dachten we. Nu ik terugkeek bleek het eerder ‘vaag’, ‘onbegrijpelijk’ en ‘totaal mongolistisch’ te zijn. En met deze zin doe ik mongolen geen eer aan. Nee. Was het zo erg dan? Ja. Echt. Ongelofelijk. Het geluid van de soundscapes stond zo hard dat je ons amper kon horen. De show was professioneel bedoeld maar zag er uit om te janken. De teksten hadden goed kunnen zijn (sommigen) maar kwamen niet uit de verf.
En dan het ergste. Martijn (mijn medepoëet dus), had een dag voor aanvang van het optreden een briljant idee. ‘Laten we bij dat héle heftige gedicht iets ruigs doen man! Laten we iets doen waar iedereen het nog dágen over heeft! Ja! Laten we poppen bij elkaar zoeken, en die in emmers met een rode substantie stoppen zodat het eruit ziet als bebloede kindertjes! Ja! Dat wordt echt kicken man!’
Dus. Ik vond het geen goed idee. Daarbij was het te kort dag om het enigszins leuk uit te kunnen voeren. Maar Martijn zette door (zoals altijd, de koppige klojo:o). de volgende dag stonden er op het podium twee zakken met schattige poppetjes en een emmer met een ranzig riekende bloedsubstantie. Jummie. Toen het moment daar was en we met de poppen in de weer gingen realiseerde ik me het ergste van alles. Het zaallicht was rood. Róód. Het róódgekleurde vocht was voor onze toeschouwers dus in het geheel niet te zien! Het moet er uit hebben gezien alsof we poppen aan het wassen waren. Alsof we onze kinderlijke fase nog niet helemaal waren ontgroeit.
Dat dan terugzien met je ouders, ik beloof je: Je hebt de grootste lol van je leven. Pap, bedankt!
Het nieuwe jaar begint met een onbestemd gevoel. Een gevoel in mijn maag dat ik niet kan plaatsen. Onrust. Het kan niet liggen aan de voornemens die ik mezelf heb toebedeeld, want dat zijn er geen. Een vriendin vroeg het me laatst: ‘En, heb jij nog goede voornemens voor het nieuwe jaar?’ ‘Nee’, antwoordde ik, ‘daar doe ik niet aan. Jij?’ ‘Ik ook niet echt’, zei ze, ‘Behalve dat ik een baard ga laten staan’. Om die opmerking hebben we een half uur gelachen, en ik besloot vervolgens om dreads in mijn schaamhaar te kweken opdat we beiden een doel hadden in het nieuwe jaar.
Maar dat is geen verklaring voor het rare gevoel dat sinds vandaag mijn maag heeft bezet. Nieuwjaarsblues. Misschien doordat ik de afgelopen tijd alle ruimte heb gehad om los te gaan, te feesten, te beesten. En dat ik weet dat ik nu weer terug moet naar het oude ritme. Het weekvullende programma. Stage, werk, school, stage, werk, school, stage, werk, school. Een constructie waarin weinig tijd overblijft om met mezelf door te brengen. Het smerige begrip qualitytime toegepast op mij. Qualitytime met mezelf. Dat mis ik als het zo druk is. Jasses.
Mokkend en pruilend loop ik de sneeuw in en laat de witte, pluizige substantie een dekentje vormen voor op mijn buik. Een dekentje dat verkoelt en verzacht. Dekentje dat relativeert.
Met een aarzelend kreetje spring ik op en ren weg. Ik vervorm langzaam tot het meisje met de springerige blonde krullen. Meisje Kristel.
Een meisje dat kristel heet rent sneller dan haar beentjes haar kunnen dragen. Zonder oordelen, zonder onbestemd gevoel, zonder druk, zonder angst, zonder zorgen. Meisje Kristel rent en rent en rent en rent… pardoes de witte wereld in.
