Sommige mensen houden er vreemde hobby’s op na. Neem nou het fenomeen ‘verzamelen’. Van knikkers en stickers op de basisschool, tot postzegels, oude munten en kristallen beeldjes op latere leeftijd.
Ook ik heb jarenlang iets raars verzameld. Iets waarvan je denkt: wat moet je dáár nou weer mee? Het is niet dat ik me ervoor schaam ofzo. Ik vermijd het onderwerp over het algemeen gewoon liever. Maar vandaag is DE dag, vandaag kom ik uit de kast. (Let op, let op! Hier komt het!)
(begin van de onthulling) Ik heb een jaar of vier lang asbakken verzameld. Asbakken nota bene! Ik was fucking asbakpoetster! (einde van de onthulling)
Dat verandert je beeld van mij nogal, is het niet? Je bent eigenlijk een beetje geschrokken van zo’n grote onthulling. En dat terwijl ik nog uren door zou kunnen onthullen. Maar dat doe ik lekker niet. Nu is de beurt aan jullie om uit de kast te komen! En wie weet, als er genoeg sappigs naar boven komt borrelen…..wie weet onthul ik dan nog wel een paar dingen meer!
Ik ben compleet in de ban van de BNN Blog 40 aan het raken! Het is zwaar komisch dat iedereen druk bezig is de boel zo effectief mogelijk te frauderen:o) En dan het leukste: ik heb helemaal niets gefraudeerd en sta toch op nummer 8! Haha, ik lach me dood hier!
Als je nog niet gestemd hebt, kun je dat altijd nog doen natuurlijk....als in: NU! ;o) Let wel even op, BNN is namelijk zo slim geweest om vooraf de vijf aan te kruisen. Daarom dus eerst even op de 10 klikken en dan pas op Stem drukken...hehehe
‘Jij mag van ons een laseroperatie laten doen Kris’, zo melde mijn vader via de telefoon, ‘Je ogen zijn zó belangrijk. Ze kunnen zorgen dat je weer perfect ziet! Aanstaande woensdagavond is er een informatieavond in het Westeinde ziekenhuis’. ‘Maar dan moet ik naar toneel pap’ ‘Ja, ehm, toneel is iedere week en dit niet’ ‘Jamaar pap…’ ‘Denk er maar even over na meisje, ze hebben een website. Heb je een pen bij de hand?’ ‘Ik ben niet bijdehand’ ‘Ja, Ha-Ha. Heb je een pen?’ ‘Yup.’ ‘Schrijf op: h-t-t-p-dubbele-punt-sles-sles-w-w-w-punt-refractiecentrum-dat-is-r-e-f-r-a-c-t-i-e-c-e-n-t-r-u-m-punt-n-l’ ‘----‘ ‘Heb je dat?’ ‘Ja, ik zal wel even gaan kijken oké?’ ‘Okee’ ‘Dag pap’ ‘Dag pop’
En daar zit je dan met je goede gedrag. Ik had het uit willen gillen. ‘Jamaar papa, operaties zijn hartstikke eng! En ik ben zo bang dat je met een plaatselijke verdoving precies kunt zien wat er gebeurt! Yugh! Dat is toch horror ten top papa?! Papa, ik wil niet! Boe-hoe-hoe!’ Maarja…een operatie met een kostenpost van je-wil-het-niet-weten-zo-monsterachtig-hoog krijg je natuurlijk ook niet iedere dag aangeboden. Het grote denken is aldus begonnen. Hoe gaat zo’n operatie dan precies in zijn werk? Hoeveel last ga ik ervan hebben?
Ik hoor je nu denken: ‘Trut, alles wat je wilt weten staat toch op die webzijde die je papa zo lief voor je uit heeft gespeld?’, en dan kan ik je nog niet eens ongelijk geven (jij, oh onwetende jij!). Daarentegen: een webzijde van het Westeinde Ziekenhuis is net zo goed één grote commerciële rotzooi als de site van Levi’s, Mars of Ray-ban (jaja, ik schud ze zo uit m’n mouw). Ook een refractiecentrum wil zichzelf verkopen. Het draait ze niet om mijn ogen (hoewel mijn ogen best draaien), het draait ze om het geld. Wat ik dus wil weten is hoe mensen die de laseroperatie zelf hebben ondergaan het hebben ervaren. Dat wordt hard zoeken. Weten jullie misschien iemand die me wat meer kan vertellen? (misschien ben ik wel naar jou op zoek, ex-blindekip!)
Ik ben er van overtuigd dat ik méér zie dan de meeste mensen. Dus.
Snackbar op de hoek van de straat. Op het stoepje bij de ingang staat een meisje van een jaar of 15. Een lange, ietwat slungelige, jongen met een stoere baseballpet op loopt zenuwachtig schuifelend de snackbar uit met een milkshake in zijn handen. Langzaam strekt hij zijn arm richting het meisje. ‘Hier’, wauwelt hij binnensmonds. Het meisje brengt snel het kartonnen bekertje naar haar mond en lurkt aan het rietje alsof ze haar hele leven op deze ene milkshake heeft gewacht. En dan zie ik het. De vertedering in zijn ogen. De verliefdheid die van hem afstraalt als de warmste zonnestralen van het jaar. Hij heeft in zijn edelmoedigheid deze shake voor zijn liefje gekocht en het wordt hem duidelijk in dank afgenomen. Hij is degene die goed voor dit lieve meisje zorgt. Een glimlach om zijn lippen. Haar reeënogen die hem van boven het kartonnen verpaksel lieflijk aankijken. Kan deze jongen er nog gelukkiger uitzien?
De meeste mensen was dit tafereeltje hoogstwaarschijnlijk ontgaan. Maar mij niet. Dus. Het zijn de kleine dingen die het doen. Het zijn de kleine dingen die mij als mens gelukkig maken. (Ja alles, alles, kan een mens gelukkig maken. De zon die doorbreekt, een vers kopje théééééééééééééé!!!)
Voor de Amsterdammers onder jullie (en eventuele andere geïnteresseerden): Vanavond speelt Lianan Shee een akoestische set in het Hardrockcafé (in Amsterdam dus). Dat gaat mooi worden!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Met spijt in mijn hart deel ik u mede dat op 19 November jongstleden het web(cam)log van Charis is overleden. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Charis, ik heb van je genoten, alle succes voor de toekomst en zie je op je verjaardag!
Daar stond ik dan, op haar kamer, naast haar bed. ‘Ze ligt er slecht bij’, hadden ze me gezegd. Maar ik wilde er naar toe. Natuurlijk wist ik dat zoiets moeilijk zou zijn. Natuurlijk realiseerde ik me dat het geen fraai gezicht zou zijn. Dat het misschien wel pijn zou doen. Al die dingen had ik me best wel gerealiseerd. Toch schrok ik. Ik schrok van de grauwe kleur op haar gezicht, van hoe koud ze was, dat ze niet meer reageerde. Hoe luid ze ademhaalde, snurkend, wijd open gesperde mond.
En ik voelde het.
Ik voelde hoe de dood de deur op een kier zette, naar binnen schoof en zachtjes lachte. Me uitlachte omdat ik haar probeerde terug te halen uit het onbekende. Het onvermijdelijke. En ineens wist ik dat ik niet bij machte was haar terug te halen. Ik was alleen bij machte haar zachtjes te laten vertrekken. Met zoete, strelende woordjes. Mijn vingers warm over haar handen. Kussen op haar wangen. De sikkel zwaait, kapt, maait. En oogst zijn eigen oogst. Hoe graag je het ook zou willen vermijden. Hij gaat door. En misschien is dat maar beter ook.
Toch kon ik een golf van misselijkheid niet onderdrukken. Ik voelde het. Ik voelde hém.
Vandaag was de dag dat ik kennismaakte met De Dood. Maar ik schud zijn hand nog niet. Nog lang niet.
Flups! Kristel wordt voor de zoveelste keer meegezogen in de fantasiewereld van een boek. Ditmaal betreft het “De Passievrucht”, geschreven door Karel Glastra van loon (Oef….wat een náám!). Een meeslepend boek over de bizarre ontdekking die een vader doet. Zijn kind blijkt niet zijn kind te zijn…. Drama, drama dus. Nu staan er, naar aanleiding van de zoektocht van deze man naar wie dan wél de vader van 'zijn' kind is, een aantal leuke en bizarre seksweetjes in dit boek (en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn aandacht direct gegrepen is wanneer het gekke/maffe/grappige seksuele weetjes betreft….) :
Weten jullie bijvoorbeeld dat één op de tien kinderen niet is verwekt door de man die zij vader noemen?
Of dat een man een dubbele dosis zaad loost (ipv 300 miljoen zaadcellen vuurt hij er 600 miljoen af (!!!!!!)) wanneer hij seks heeft met een bezette vrouw om de restanten van de vorige zaadschieter te kunnen elimineren om zo de kans op nageslacht te vergroten? (maar 1 miljoen van die 600 spermatozoïden zijn in staat om een eicel te bevruchten, de overige 599 miljoen zijn killerspermatozoïden en blockers. Elke zaadlozing is een oorlogsverklaring. Ja-haa. Lees zelf dat boek maar)
Dat uit onderzoek blijkt dat mensen die op kraamvisite komen veel vaker zeggen dat het kind op de vader lijkt dan op de moeder. De verklaring die de onderzoekers hiervoor geven is dat de visite onbewust probeert de vader gerust te stellen (een moeder hoeft nu eenmaal nooit onzekerheid te voelen over de vraag of het kind wel of niet van haar is).
En dan het volgende: Buidelmuizen hebben een véél beter seksleven dan wij mensen. Zij neuken namelijk zo’n 12 uur achter elkaar (achterelkaarachterelkaarachterelkaartwaalfuurtwaalfuurtwaalfuur)) (weetje met dank aan ronald giphart)!!
Nog wat geks toe te voegen?
(Nou, ik wel in ieder geval..... Een volwassen man krijgt 4 à 5 erecties per nacht als hij slaapt. Een erectie duurt dan gewoonlijk 45 minuten. Van alle vrouwen boven de 26 jaar die ooit een relatie gehad hebben met een getrouwde man zal 42% zelf nooit trouwen. Gecastreerde mannen leven gemiddeld 12 jaar langer dan niet-gecastreerde mannen. 73 Procent van alle mannen is tevreden over de lengte van hun geslachtsorgaan. 58 Procent van alle vrouwen is tevreden over het geslachtsorgaan van hun vriend of man. Een vrouw gebruikt ongeveer 7488 tampons in haar leven. In totaal is een vrouw 2.480 dagen ongesteld. Dit komt neer op bijna 7 jaar (God-ver-domme!) (Wat is het in de wereld toch oneerlijk verdeeld. Eikels.).)
En wat denken jullie over.... Kut Marokkanen door De Raymtzer
Ze willen ons zwart maken als ze over ons praten. We hebben ze niks gedaan en toch nog willen ze ons haten. Ze willen ons zwart maken als ze over ons praten. Tijd dat dit verandert heb je dat niet in de gaten. Dit is het enige wat ik heb, stop mijn hart er in. Dus ik meen het als ik rap en dat is dat ding. Waardoor ik win als Abdel Krim in 1921, overgave is voor de zwakkeling. Ook al is het jaren geleden de geschiedenis herhaalt zich is al een paar keer gebleken. Veel van jullie gasten hier zo waren tevreden totdat je de Raymzter zag feesten met Marokkanen in Ede. Maar je was weer te voorbarig geweest, we vierden feest omdat ik toen net was jarig geweest. Het is nu tijd om wat aandacht te besteden aan actuele problemen mathematisch beschreven. Over wat er onder Marokkanen hier leeft. Onterecht worden we gehaat en gevreesd. De krant speelt er op in en met name tv maar dat jij er aan mee deed verbaast me nog steeds. Ik ben aardig op dreef en als ik eenmaal begin ouwe moet niemand me stoppen want ik kan me niet meer inhouden. Wat ik zeg klinkt misschien eenvoudig maar ze kijken me aan alsof ik vloog in de Twin Towers. We kwamen hier als gastarbeiders. On the downlow wat goede hash-verspreiders. Ik weet nog hoe ze me noemden vroeger, ik was wat kleiner; kutmarokkaan, dat is wat ze zeiden. Refrein
Lijkt erop dat we weer verder kunnen, dj Mass laat de track verder drummen. Grondleggers van de wis- en sterrenkunde, wie zegt dat Marokkanen niet werken kunnen. Vooroordelen ik hoor ze velen. Ik wil er wat van zeggen door wat met woorden te spelen. Raymzter is een poëet die behoorlijk kan spreken. Net als Mohammed de profeet, dit behoor je te weten. Je hoorde me zeker, Ik ben door aan breken. Niet dat ik verwacht dat je weet wie ik ben. Shit ik ben een mens. God weet wie ik ben. En ik ben net zo Marokkaans als dat ik Nederlands ben. Ook al eet je bloemkool je weet we doen zo. Sellen je wat hash maar het is eigenlijk schoenzool. Doe die dingen totdat ik wat poen zie. Woorden vallen zwaarder dan die van El Moumni. Maar jullie halen alleen de negatieve zinnen eruit bang als je een keer op wat diepere dingen stuit. Want dan blijkt het beeld van de stereotype niet juist en zie je het liefst dat ik verhuis. En dat is tragisch ook al spreek ik geen arabisch, het ritme doet het werk voor me shit is magisch. En je hoort het werkt goed schijn als de ster die je bent op dit culturele erfgoed.
Refrein
Shit als dit kan mijn dag bederven als ik langs een vrouw loop en ik zie haar d'r tas verbergen. Maar mijn vader had het vast nog erger, hij was een Berber; een gast uit de bergen. Maar ik ben hier geboren dat kan je vast aan me horen. Je kijkt me vies aan van achter en eerlijk van voren. Mijn eerlijke woorden doen zeer aan je oren. Met zo'n mentaliteit gaat de wereld verloren. Dus zal ik doorgaan of zal ik kappen ermee. Ik bedoel met elke boot komen er wel een paar ratten mee. Wil je wat kennis neem dat dan maar mee. Best wel dapper van Ray want ik zag echt geen een persoon proberen Marokkanen wat beter te profileren. Liever zie je ze ons arresteren. Dus ik kwam om jullie dames en heren te leren niet iedereen over één kam te scheren .
Het is druk-druk-druk op mijn werk. In je eentje leidinggeven, motiveren, regelen, telefoon opnemen, mensen bellen, roosters maken, schema's en lijsten invullen, pauzetijden in de gaten houden, scores controleren, enzovoort, enzovoort. Dat maakt de behoefte om vanavond eens flink los te gaan des te groter. Lekker ergens dansen. Weet iemand misschien een leuk feestje in Den Haag of omgeving? (Illegaal feestje? Des te beter!)
Voor het eerst sinds tijden ben ik weer aan toneel begonnen. Wat een verademing om te kunnen gaan spelen! Ik heb het zo enorm gemist, jullie hebben geen idee. Toneelspelen is altijd een van mijn grootste passies geweest, maar door gebrek aan tijd is het er erg lang bij ingeschoten. Vorige week hoorde ik van een auditie voor het stuk ' A Clockwork Orange' (verfilmd door Stanley Kubrick. Niet gezien? Shame on you!) en ik was direct enthousiast. Gisteravond mocht ik een monoloog gaan presenteren aan 'de groep'. Nu is het zo dat ik twee jaar lang dramales heb gegeven aan kinderen in de leeftijd 12/18. Over de beginselen van het theatermaken hoef je me dus eigenlijk niets meer te vertellen. Been there, done that (stinkt het al hier?;o). Ik heb geduimd dat deze groep geen 'beginnersklasje' zou zijn, omdat het dan niet veel voor mij kon betekenen. Maar het is echt hartstikke leuk! Mijn monoloog ging prima, en we zijn na afloop met de groep lekker wat gaan drinken. Nieuwe mensen, nieuwe ervaringen. WEER TONEELSPELEN!!!!!!!!!!! JééééééééééJ!!!!!!:D
En ja hoor, DesertDogDesign heeft zich ingespannen om een mooie nieuwe lay-out te maken voor mijn site. Hét Magazine nog wel, mét glamour foto's. Mocht je willen ventje;o)
Om mijn eigen ontwerpen online te krijgen is Suffie voor me aan het knutselen...en dat doettie goed! voor Sinterklaas kunnen we ervan genieten zegt 'ie. Ik help het hem hopen! :o)
Volgens mij heb ik de Plasseritus. De Zeikerdziekte. Urinafoutologica. Plasbuisjedefectologie.
Met andere woorden: Damn! Wat moet ik váák plassen! Het is al jaren vaste prik dat ik voor het uit huis gaan even plas en na 10 minuten in bus of tram te hebben gezeten denk: ‘Oh nee hè, niet wéér!’. Mijn omgeving is zich bewust van deze problematiek en probeert zoveel mogelijk rekening te houden met het feit dat hun geliefde Kristel zo’n zeikerd is. Maar soms valt dat ze best zwaar. Chagrijnige koppen wanneer ik zachtjes fluister: ‘Jongens, kunnen we even naar de Mac…ik moet zo nodig’, of wanneer ik plotsklaps ergens naar binnen spurt omdat ik het echt niet meer houd (Echtniet! Geloof me nou!). Het is gelukkig niet zo erg dat ik in mijn broek plas, maar op sommige momenten schaam ik me zo dat ik alwéér naar de wc moet, met als gevolg dat ik het op ga houden. En daar begint de ellende pas echt. Wie zijn plas ophoudt, moet op de blaren zitten. Of beter: wie zijn plas ophoudt moet met de krampen leren leven.
In een poging deze ellende tot een eventueel einde brengen besloot ik een brief te schrijven aan een goede vriendin die tevens therapeute is.
Lieve Anne
Zoals je weet heb ik nogal eens last van een extreem hoge frequentie toiletbezoekjes om te pli-pla-ploesen. Ik weet niet of alles zo snel verwerkt wordt in mijn lichaam dat het direct doorstroomt of dat ik misschien een klein, schattig, onvoorbereid blaasje heb. Wat ik wel weet is dat ik er gek van wordt. Weet jij misschien iets?
Vol spanning wachtte ik haar antwoord af, dat als volgt luidde:
Lieve, gekke Kris
Niks aan te doen. Je bent nu eenmaal een zeikerd;o))
