Het is niet te geloven hoezeer ik deze layout ZAT ben.... Maar het blijkt ook voor anderen moeilijker te zijn dan ik had gedacht. Was ik maar een grotere whizzkid, dan kon ik zelf aan de slag!
Dat ik schrijf over die veldwachter met zijn veel te brede smoelwerk en dat bij kopspijkers de volgende dag diezelfde agent genomineerd wordt voor de gouden ezel. Dat ik schrijf dat de hele wereld van mijn lach mee mag genieten en vervolgens een mailtje krijg van een Hongaar. Hij had zo van mijn lach genoten;o)
De (mini-)wonderen zijn soms de wereld nog niet uit!
En dan zijn er van die momenten dat ik zó blij ben dat ik zou willen dat de hééééééééééle wereld van mijn lach mee kan genieten, en ik van de lach die de wereld me gunt....:oD
Jullie krijgen in ieder geval mondjesmaat lach toegeflitst via de cam. Laat mondjesmaat nou precies genoeg zijn voor een lach.....voor jullie! :)
Vandaag keek ik naar een programma op de publieke omroep, Nl-Net. Hierin komen verschillende items aan bod die op regionale zenders zijn uitgezonden. Waaronder het volgende:
Man van de politie, duidelijk trots op zijn uniform, komt met zijn ietwat brede hoofd in beeld, close-up: “T’is nu eenmoal zow, dat deze elektriesche steps een gevoar sijn op de openboare weg. Het is doarom, dat wai, als politie zainde, weetuwel, genoodzoakt zijn deze gevoaren van de weg te verwaideren.”
Op de openbare weg zien wij een jongetje van een jaar of 10 in alle onschuld voortscheuren op zijn stepje. Wederom komt de politieagent met zijn brede hoofd in beeld:
“Seg, jongeman wat doet dat oap die step? Dat is harsssstikke verbóden!”
Jongetje kijkt schaapachtig in de camera, heeft natuurlijk nergens anders aandacht meer voor dan deze confrontatie met het vreemd aandoende technische apparaat dat hem door zijn moeder is genoemd als hét middel tot wegkomen uit de lagere sociale klassen. En daar is hij weer, onze alom gerespecteerde politieman met zijn veel te brede hoofd. Hij kijkt het jongetje niet één maal aan, en praat steeds recht in de camera:.
“Die step, dat mag helemoal niet! Bij daize zal ik hem in boslag moeten nemen!”
Zonder pardon trekt hij het voertuigje onder het schaapachtig kijkende jongetje vandaan. Het jongetje struikelt, schrikt en roept: “Maar die is van mij!” (het schalt door de straten), en zet het uit angst voor deze kwaadaardige politieman al huilend op een lopen.
De kwaadaardige politieagent met het kolossale hoofd zien we in een volgend shot tevreden in de camera kijken. “We zullen dit fainomeen in de toekoms goed in de kaasgoaten houwden. Soals u heb kunnen sien is dit ons nieuwe belaid.”
En dan vraag ik je. Wordt het slechte beeld en het weinige respect dat Nederlandse jongeren hebben van en voor de politie in Nederland veroorzaakt door een slechte opvoeding? Of is het gewoon de politie zelf, zij die incapabele mensen zoals deze kolossale droplul in dienst neemt, die een slecht beeld aan ons laat zien? (ik wijs u hierbij ook op de uitzendingen rondom de doodgeslagen 22-jarige student, waarbij de politiewoordvoerder continue met een grijns tot achter zijn oren aan het rapporteren was. Het is verdomme schandalig. Zo.)
Getverdemme mensen, ik zit momenteel even helemáál niet lekker in mijn vel. Ik maak me druk om vanalles en nog wat, vergeet mensen te bellen, voel me continue niet zo lekker (buikkrampen, misselijk hoofdpijn...*zeur*) en heb een humeur om op te schieten (hetgeen ik hele dagen moet zien te verbergen :/ ). Grrrrrr. Volgens mij noemt men dit nou 'algehele malaise'. ZEEEEUUUURRRR!!!! ;)
Vanavond viert mijn vriendinnetje Linda een feestje ter ere van haar verjaardag. Dat wordt knallen! En het grote voordeel is dat ze onder me woont: ik hoef vannacht alleen maar naar boven te kruipen, rechtstreeks mijn bedje in. Zo simpel als wat! (hoewel ik verwacht dat zelfs kruipen een probleem gaat vormen;o)
Moeilijk om nee te zeggen als je een beller van je eigen callcenter aan de telefoon krijgt met een aanbieding.
M: U spreekt met Michael van Ben, spreek ik met mevrouw K. Magalles? K: Dat klopt, hoi Michael....draai je eens om M: Hè??? K: Draai je nou gewoon maar om... (draait zich om, kijkt mij in de ogen, ziet de mobiel aan mijn oor en mijn brede grijns)
M: AAAAAAAHHHH!!!!! Zit ik met jou aan de telefoon? Krijg nou wat! K: Je hoeft niet zo te schrikken, hehe. Gezellig toch?! M: Jazeker...maarre...je moet nu eigenlijk wel Ben Bonus nemen, dat ben je wel een beetje verplicht tegenover mij. K: Uhmm.. M: Kom op nou supervisor! Onder het mom motivatie?!! K: Oké, omdat jij het bent;o)
Tsssssk, ik train die mensen gewoon veel te hard om veel te bijdehand te worden!
Eindelijk even tijd om te lezen wat bepaalde loggers vinden van de val van het kabinet. En natuurlijk zorgen dat ik weer op de hoogte ben van alle hersenspinsels die ze verder met ons hebben willen delen. Jaja....Lifelogs zijn nu eenmaal erg lekker leesvoer! :o)
Updeet: Niemand die ik tot nog toe heb bezocht heeft ook maar met een woord gerept over het kabinet! Wel hebben mijn ogen vele andere smakelijke onderwerpen mogen absorberen. De humor van Ach, het is wat! blijft weergaloos, de hoeveelheid aan allerhande maffe postjes van Webkim blijft verbazen, de seksuele escapades van Marti, Fré en Luna deden mijn oren, ogen en andere vitale delen wijd open staan (hilarisch!), K1m is in stille afwachting en Suffie? Suffie houdt zich in ieder geval nog bezig met de noodzakelijke verbastering van namen:o)
Er was eens een meisje dat plotseling mocht stoppen met werken. Van het ene moment op het andere besloten haar bazen haar vrij te geven, en haar toch door te betalen. Ze gaven zelfs een beetje extra zodat het meisje allerlei leuke dingen kon gaan doen. Het meisje had al lang genoeg hard gewerkt, en had zoveel gestudeerd dat ze inmiddels best heel geleerd was. Daarbij kwam dan ook nog eens dat ze alles mocht. De mensen om haar heen noemden haar voor de grap ' Meisje Magalles', omdat zij het steeds voor elkaar kreeg om de dingen te doen die ze wilde en leuk vond. Doordat meisje magalles nu niet meer hoefde te werken, had ze alle tijd om een aantal van haar dromen te realiseren. Sommige dromen waren maar heel klein, en anderen zo groot dat ze haast tot de hemel reikten. Het nadeel was altijd geweest dat meisje magalles geen geld tot haar beschikking had om de grote dromen te realiseren. Maar nu haar bazen bakken met geld op haar rekening stortten, ging alles van een leien dakje. Grote producenten werden omgekocht, zodat ze in fantastische film- en theaterproducties kon gaan spelen. De gezondheidszorg voor kinderen ging met sprongen vooruit. Meisje magalles richtte natuurlijk ook een platenmaatschappij op om de band van haar vriendelijke vriendje onder te brengen en naar Den Hoogsten Hoogten te begeleiden. Ze huurde de grootste kunstenaars in om werk voor haar te maken, ze kocht heel veel mooie dieren, Ali G werd haar butler, Ronald Giphart de huisschrijver en Jules Deelder de huisdichter. Het vriendelijke vriendje bleef ook gezellig plakken. En ze leefden nog lang en gelukkig!
Op je duffe zaterdag de leiding hebben over 15 mensen die niet vooruit te branden zijn. *GAAP*, ik geloof dat ik best iets leukers had kunnen verzinnen! Iemand zin om naar de dierentuin te gaan ofzo?;o)
Ik ben zojuist maar even streaming gegaan om de handige bijkomstigheid dat wanneer ik: Kris magalles ruimt, als ondertitel gebruik, ik wel móét opruimen! Toch merk ik dat ik streaming niet erg prettig vind, ik ervaar het te veel als ongemakkelijk. Ik voel me bekeken. En als ik naar de keuken loop, of naar mijn slaapkamer, is er tien minuten lang niets te zien. Dat lijkt me als kijker toch wel zó verschrikkelijk saai! Ik geloof dus dat ik het voortaan, ondanks de stimulans om op te ruimen, maar lekker bij de twee pics per dag houd. Gewoon, zoals ik het altijd al deed. Geen Moving and Boring, maar Close-up and Crazy. Dat laatste is namelijk een veel betere reflectie van wie ik ben ;o)
GJ, een computerfreak en vriend van mij en mijn ouders, kwam bij me langs voor wat hulp bij het online krijgen van zijn webcam. Gekke vent die GJ. Van te voren ontving ik al een grappig mailtje: Dondâhdag om 11.30 bè krisje…. jè koffie.. ik ut gebak....hiepâh de piep! Laptoppie mei ..cammetje mei..nog meâh ?........ Tot morrege mevrâhtje...
Hieperdepiep! Lekker knutselen! En dat hebben we net fijn een paar uurtjes gedaan, de tijd vloog als een razende voorbij. Alleen jammer dat zijn auto nu een wielklem heeft.....Hij zit beneden te wachten tot die etters langskomen om het gekwelde wagentje de verlossing te geven. Arme GJ, dat cammetje wordt wel een héle dure hobby op deze manier!
Soms kan ik een diep, diep medelijden voelen met iemand. Vanuit de tram staarde ik vandaag naar buiten. Auto's scheurden langs. En in één van die auto's zaten een man en een vrouw, allebei treurig voor zich uit te kijken. Ze reden in hetzelfde tempo als de tram, waardoor ik een stiekeme deelgenoot werd van hun reis. Een deelgenoot van het interieur der auto. Aan de spiegel hing een teddybeer. Aan de zijruit kleefde Tazmanian Devil. Het dashboard bekleed met Poehbeer, Tweety en een Forever friends beertje. Op de hoedenplank knikten twee nephondjes spastisch ja. Op en neer, op en neer. Op en neer. Jaknikkers. Toen, na het zien van al deze verschrikkingen, bekroop me een heel naar gevoel. Je zal toch maar een vriendin hebben die al die pestzooi in je auto gooit. Zonder scrupule, zonder wroeging. Júllie auto, waar jij, als echte vent, mee naar je werk moet. Waarmee je naar de kroeg rijdt. Die je zo af en toe een fijne wasbeurt moet geven. Ze lachen steeds weer. Ze lachen je uit. Een mietje noemen ze je. En je háát die krengen in de auto. Je háát het teddybeertje aan de spiegel, om over die kwijlebalken achterin nog maar te zwijgen.
Het is alleen zo jammer dat je niet mans genoeg bent om ze na al die momenten van ergernis aan de kant van de weg te smijten. Medelijden, ergernis. Jaknikker.
Soms, ineens, overvalt je iets geks uit het verleden. Onaangekondigd als een fikse regenbui. Hoe ik met mijn eerste supersoker (jeweetwel, zo’n enorm wapen om iemand vol te spuiten met water. Of met limonade als je in een héle duivelse bui was:) mijn vader in zijn nek spoot. Of hoe een klasgenootje een zwangere vis uit de gezamenlijke vissenkom doodkneep. Hoe ik net als in het liedje uit kinderen voor kinderen soms met één been in de stoep liep, en met de ander in de goot. De verkleedpartijen in de verkleedhoek, make-up tot onder de oksels. Zonet herinnerde ik me nog iets geks. Altijd wanneer ik een zeurende pijn had ergens in mijn lichaam, duidde ik dat aan met ‘ik heb zo’n hoofdpijn in mijn…’. De enige omschrijving die ik kende voor een zogenaamde ‘zeurende’ pijn, was hoofdpijn, en zodoende werd dat mijn referentiepunt. Wanneer ik een rotgevoel in mijn voet had riep ik dan ook zo hard ik kon: ‘Mam! Ik heb zo’n hoofdpijn in mijn tenen!’. Hetgeen, zoals valt te verwachten, voor hilarische reactie’s zorgde.
En nu vraag ik me dus af, hebben jullie ook wel eens dat soort rare uitspraken gedaan? Van die gekke dingen gezegd waar je familie het nu nog stééds over heeft tijdens je verjaardag? Zo ja, zou ik willen vragen het met me te delen. Dan voel ik me tenminste niet zo moederziel alleen in mijn hoofdpijnerige lompheid:o)
Denk je een lekker dagje te hebben om aan je nieuwe lay-out te werken, je download mooie nieuwe brushes, nieuwe fonts.....en dan start je adobe photoshop ineens niet meer op! ARG!!!
Morgen ga ik met mijn moeder naar de sauna.....en ik ben nu al aan het zweten! Het is nu eenmaal vreselijk beangstigend om met je gladde, jonge en blakende vlees tussen de veelal oudere mannen rond te dartelen. Ik zeg je: één stijve piemel en ik ben verdwenen!
Hoe mensen hier terecht komen is mij soms een raadsel, maar deze is helemaal te gek! Twee iemanden zijn op mijn site terechtgekomen via de zoekterm: charis lowlands douchen
Het zal best zo zijn dat Charis heeft gedoucht op lowlands.....maar denk je nu echt dat dáár ranzige verhalen en/of plaatjes over te vinden zijn? Sukkels! Daarbij vraag ik me ook af waarom ze dan bij mijn site terecht zijn gekomen. Ik stond niet samen met haar in een hokje, ik kan je niets vertellen over de stiekeme, malle doucheuitspattingen van een ander. Tssssk ;o)
