Kristel: Het is best belangrijk om op je gevoel af te gaan….80% van die mensen zijn kwakzalvers. Sander: Jaja Kristel: Dus dan moet je het even zeggen als iemand je aanstaat, dan gaan we daarheen. Sander Oké Kristel: Wat vind je van haar? Sander: Die met dat rare pakje? Kristel: Ja, die. Sander: Nee joh. Kristel: En hij dan? Sander: Die met die glitterblouse? Kristel: Yep. Sander: Ga weg zeg…. Kristel: Deze dan? Sander: Nee. Kristel: Maar wat wil je doen dan? Bepalen we dat eerst. Zeg het maar: iriscopie, handlezen, tarotkaarten, you name it. Sander: Weet ik veel, ik weet toch helemaal niet wat die lui doen! Ik had trouwens wel verwacht dat ze er iets meer uit zouden zien als normale mensen zeg. Kristel: Nou já! Sander: Ja, zeg nou zelf: die mensen hebben toch onsympathieke koppen? Kristel: Jezus man, doe nou niet zo moeilijk, we gaan toch gewoon voor de leuk! Nou, dan kijk ik wel even…….Deze, kom, we gaan naar deze vrouw! Sander: Kee. Kristel: Dan moeten we wel even wachten tot ze dit consult heeft afgehandeld.
-vijf minuten later- Sander: Dit duurt me echt te lang hoor. Kristel: Zo kunnen we nooit ergens wat doen! Sander: Hmm….zullen we koffie drinken? Kristel: *zucht* Sander: Ja? Kristel: Godver-de-godver! Sander: Ah joh, met een peuk d’rbij? Kristel: Je hebt echt geen zin he? Sander: Nèh… Kristel: Nou, kom maar op dan met die peuk…
Mijn woonkamer is door Lianan Shee geconfisceerd. Das lekker op één van je weinige vrije avonden. Ga lekker boven spelen joh! (daar is de oefenruimte :o)
A) Bemerk ik dat omdat ik al lang geen hele dag meer achter de pc heb gezeten en steeds op 'refresh' aan het drukken ben? B) Hangt er iets in de lucht? C) Zijn mijn bezoekersaantallen zó drastisch gedaald? (;o) D) Hebben jullie allerlei drukke/leuke/gekke bezigheden?
Een aantal dagen geleden had ik een mooi camplaatje gemaakt. Mijn kop (zoals gewoonlijk), met mijn vinger onder mijn oog. De ondertitel was: ‘zien jullie de wallen?’. Ineens bedacht ik me dat het eigenlijk best knap is dat de wallen zomaar te zien zijn geweest op mijn gezicht. Een heuse hoerenstraat onder mijn ogen!
Kijk, die koken en stomen gerechten van de Albert Heijn zijn best lekker hoor, maar probeer de zalm met broccoli en aardappelschijfjes niet. Ik heb die fout wel gemaakt, tijdens mijn werk. De medewerkers dachten dat er iets met de riolering was, terwijl na verloop van tijd bleek dat de geur ontstond door mijn magnetronvoedsel. Met als gevolg een nieuwe bijnaam voor mij: Viswijf. Waarop ik uit wraakgevoelens jegens de Albert Heijn een bijnaam heb verzonnen voor dit heerlijke gerecht: Albert Heijn Zalm; Koken & Stinken!
Ik báál dat ik de laatste weken geen tijd heb gehad om het hier een beetje bij te houden! Het is vies hier, rommelig, ongezellig en saai...get-ver-demme. Ik heb deze site vanaf het begin met veel liefde en overtuiging bijgehouden en vind het jammer dat ik het momenteel een beetje moet loslaten. De komende acht maanden zal er niet veel veranderen aan die drukte, dus jullie zullen het er mee moeten doen;o) (en ik ook!). Wel heb ik mijn lay-out bijna klaar, ik heb alleen geen idéé hoe ik hem online gaan krijgen. Maargoed, dat is van latere zorg....
HastalaPasta, Kris Magalles (alleen nu mag ze even wat minder en moet ze wat meer...)
Er was eens een vrouw met een hele ernstige ziekte. Want wanneer ze 's ochtends opstond bedacht ze zich wat ze 's middags zou doen en als ze 's middags bezig was bedacht ze al wat ze 's avonds zou gaan eten. Voor haar omgeving was het een ramp. Steeds wanneer ze iets met haar wilde bespreken, iets aan haar wilde vragen of wat dan ook zei ze; 'Ja maar, ik moet nog even', of, 'Wacht, ik zal nog even...'. Toen het voor omstanders te gek werd stuurden ze haar naar een hele goede dokter. En op de dag dat mevrouw de praktijk binnenstapte begon ze dan ook direct: 'Dokter, kijkt u me snel na, want ik moet zo nog even...'. De dokter zag direct wat er aan de hand was. 'Mevrouwtje, gaat u eens rustig zitten. Ik moet u helaas mededelen dat u een zeer ernstige ziekte hebt: De ziekte van 'even'. Gelukkig is er voor deze ziekte een goede remedie'. De vrouw was erg blij dit te horen, omdat het op deze manier snel afgehandeld kon worden en ze zich met andere zaken bezig kon gaan houden. 'Vertelt u me maar wat te doen dokter, dan ga ik daarna nog even...'. En toen begon de dokter met zijn prachtige antwoord. 'Telkens wanneer u het woord even gaat zeggen, plakt u er een 'L' voor. Alleen op die manier kunt u genezen mevrouw, dus begint u maar direct'. 'Oké,' zei de mevrouw, 'dan ga ik nu L-even...!'
Ik heb zo een afspraak met een goede en gekke vriendin van mij voor een evaluatie van de film 'Oesters van Nam Kee'. Hoewel ik eerder heb gezegd dat ik er niet naartoe zou gaan heb ik de gok toch genomen en ben (alweer een tijdje geleden) met lage verwachtingen de bioscoop ingedoken. Iets is mij nog nooit zó meegevallen. Wat een prachtige film. Dikke vinger naar alle recensenten die de film af hebben gekraakt. Het mag dan geen Turks Fruit zijn, maar de film heeft me wél gegrepen, geemotioneerd en me aan het denken gezet.
Eindelijk weer eens een lekkere avond werken. Geen gecompliceerde computererrors, geen gezeik. Gewoon een lekkere avond. Op zulke momenten is werken eigenlijk helemaal zo gek nog niet!
Stervensdruk is het iedere ochtend in de tram. Op elkaar gepropte mensen, in uiterlijk variërend van kantoorpik tot nozem. Meestal weet ik een zitplaats te bemachtigen, omdat ik niet bij centraal instap. Zoniet gisteren. Gisteren stond ik net als iedereen heftig te ervaren hoe het is je evenwicht te bewaren (ik blijf overigens in de overtuiging dat tramchauffeurs expres héél hard remmen voor een halte, zodat iedereen over elkaar heen tuimelt en hij nog wat te lachen heeft). Bij centraal station werd het helemaal drama. Een man nam naast mij plaats. Een man nam naaster mij plaats. Een man nam Naastst mij plaats. En hij schoof dichter en dichterbij. Zo dichtbij dat zijn bekken zich ter hoogte van mijn billen bevond en ik bepaalde vormen kon ontwaren waar mijn nekharen recht van overeind gingen staan. ‘Ach’, beredeneerde mijn ratio, ‘dit is tot daar aan toe. Er is zeker geen ruimte’. Maar toen ik opzij keek zag ik dat hij genoeg ruimte naast zich had, om niet zó fysiek met mij in contact te staan. Shit! Maar het ergste moest nog komen. Langzaam begon die pik zijn bekken heen en weer te schuiven. Gatverdegatver! Twijfel in mijn kop: gaat dit expres, of onbewust? Weer dat bekken, nu dwingender, heen en weer. Wat moest ik doen? Gaan schelden en tieren dat ‘ie op moest sodeflikkeren? Dat ik hem anders wel eens even naar z’n ouwe moer zou rammen? Dan zou hij mij vast en zeker voor gek uitmaken. Iedereen in de tram trouwens. Dus ik besloot de tactische manier te gebruiken. Bij de volgende beweging draaide ik mijn hoofd naar hem om, keek hem recht in zijn ogen en blies stoom uit mijn neus. Mijn rechterelleboog raakte hem hard in zijn zij en hij kromp ineen, naar achteren toe. In een volgende reflex greep ik mijn schoudertas en zwiepte hem naar achter, zodat hij mijn bilpartij bedekte. Net voordat hij zijn rug weer rechtte had ik mijn werk gedaan. Zo, ga maar eens lekker tegen mijn tas aanrijden pik. Zal ‘ie lekker vinden. Probeer maar eens. Maar schijnbaar had ik die gek zo teleurgesteld dat hij het voor gezien hield en de eerstvolgende halte ineens de tram uitstapte. Arme Pik. Stumpert. Ik hoop van harte dat ‘ie thuis is gaan rukken en dat er een Turks Fruit scène ontstond. Vrouwtje komt thuis, hij wil snel zijn rits dichtdoen, en: AUW! Pik tussen de rits. Bloedende vleesknobbel. Een pijnlijke straf voor een pijnlijk vieze pik.
Vanavond heb ik heerlijk Carrom gespeeld met een vriendin! Waarschijnlijk gaat bij niemand een lichtje branden bij deze naam, maar het is werkelijk waar het meest fantastische bordspel ooit! De meeste duidelijke uitleg is: poolen, maar dan met je vingers en damstenen....Ik zou zeggen: probeer het eens!
Soms weet ik heel goed dat de dingen eindig zijn, dat niets blijft wat het is. Omdat alles anders wordt. Alles verandert. Hoe hard je ook probeert dat tegen te gaan. Decay is there to get you. Rest niets dan de mooie herinnering. Hoe fantastisch het was allemaal. Dat je hebt genoten, toen. Het ergste is wanneer je voelt dat iets je ontglipt, als zand door je vingers. Je vecht tegen de klok, maar die tikt onverbiddelijk door. Alles is eindig. De mooiste momenten duren het kortst. De nasleep des te langer. Schoonheid is iets om na te streven, maar vooral iets om te ontdekken als het op je pad komt. Ontdekken als je er nog van kunt genieten. En als je terugkijkt, zorg dan dat de fragmenten die je ziet de prachtigste zijn. De momenten die regelrecht uit de mooiste liefdesfilm gegrepen hadden kunnen zijn. Die korte sketches van jouw leven, die stukjes vaag geworden foto. Koester ze. En leef toe naar aanvullingen voor in jouw boek des levens. Want geloof me, je zult ze nodig hebben. Als eten, als water, als warme deken in de kou. Nodig. Omdat juist die dingen je doen beseffen dat je leeft. Heb liever spijt van de dingen die je gedaan hebt, dan van de dingen die je hebt gelaten. Einde.
Al vanaf de tijd dat de eerste plukken haar op mijn hoofd verschenen draai ik eraan. Twee vingers van één hand in mijn mond, één vinger met een pluk haar in de weer. Ik draaide en draaide, totdat er een grote dread overbleef, mijn moeder de schaar erbij moest pakken, en ik tranen met tuiten huilde. Hoewel ik er nu niet meer zo'n soepzooitje van maak kan ik nog steeds niet van mijn haar afblijven. Grote circels rond mijn wijsvinger, ik strijk de haren langs mijn andere vingers, langs mijn lippen. Het voelt zo lekker glad en zacht...Sommige tics uit je jeugd raak je nooit meer kwijt. En waarom zou je? Het heeft ergens wel iets liefs, iets sukkeligs. Heb jij ook zo'n tic?
Weer zo'n heftag dagje. Geen zin om te schrijven, wél zin om samen vroeg in bed te duiken. En Morgen? Morgen heb ik zowaar een dag vrij...een hele dag vol kristeldingen. Maar voor vanavond rest nog één ding. 'Liefje!!!!'
Interview met mezelf n.a.v. het optreden in de ‘Ekko’ te Utrecht.
Om maar direct los te barsten: Hoe heb je jezelf voorbereid op ‘Domkracht’, het belangrijke optreden in Utrecht waar onder meer schrijver Ronald Giphart te gast was? Ter voorbereiding heb ik een selectie gemaakt van mijn werk. Wat vind ik eigenlijk het beste. Toen er weinig overbleef was de keuze snel gemaakt. Ook heeft mijn wederhelft een aantal stukken doorgelezen en daar zijn niet gecensureerde mening over gegeven. De volgorde bepaal ik gaandeweg, soms nog even snel voor het opgaan, soms tijdens het optreden. Dus. Dus. Ja. Maargoed, het uitgekozen werk was zogezegd: ‘de moeite waard’? Zo je over moeite spreken wilt wel ja. Ja, graag. Mooi. Ja. Wat een kutinterviewster ben jij zeg. Kijk naar jezelf! Maargoed, om toch even door te gaan. Was het een gezellige avond? Zijn er naast jouw optreden ook andere noemenswaardige acts geweest? Ja. En dat waren? Ronald Giphart. Verder? Ronald Giphart. En nog verder? De presentator is een verschrikkelijk leuke gozer, Tom Staal. Ook Fredje Siebbelink was weer van de partij. Jeweetwel, van 3FM. Geen idee. Ook prima. Van Speijk was ERG grappig. Daarbij ook een topvent. Naar ik heb vernomen was je nogal nerveus over het optreden in bijzijn van jouw literaire held: Ronald Giphart. Hoe is dit uiteindelijk bevallen? Nou, het gekke was…De hele dag door stierf ik van de zenuwen. Darmen op hol, meer van dat soort shit. Niet leuk. Ik vreesde daarom voor de avond. Als de zenuwen overdag al zo hevig aanwezig waren, wat zou de avond dan voor me in petto hebben? Maar toen ik eenmaal een paar biertjes achter de kiezen had en de show goed en wel van start ging waren de kriebels op slag verdwenen. Compleet zeker van mijn capaciteiten. Mijn ballen groeiden, en dat is een knappe zaak. Totdat ik in de coulissen stond te wachten en Ronald nog ‘even een leuk stukje voor ging lééézen!’. Dat leuke stukje was het beste, in ieder geval het meest hilarische, verhaal uit ‘het feest der liefde’. De zojuist gekweekte ballen schrompelden van schrik ineen totdat zij niet meer ruimte innamen dan een rozijn, de voor mij normale grootte -lacht-. -lacht niet mee- Dat was vast een vreselijk moment. Hoe voelde je jezelf? Teleurgesteld? Depressief? Gekrenkt? Afgebluft? SBS6klojo. Sorry, verkeerde vraagstelling. Wat ging er door je heen? Dit komt nóóit meer goed! Hoe kan ik nu in godsnaam het publiek nog vermaken? Maar er was geen uitweg meer. Het intro voor mijn optreden begon, ik liep al dansend het podium op, gaf Giphart een handkus, de band zette het introotje voor de tweede keer in, ik schudde mijn kont en hoopte dat de drie mannen aan tafel konden genieten van een prettig uitzicht. Daar ging ik dan. Waarheen? Optreden natuurlijk, sufkut. En? Niet mijn beste optreden ooit. Teveel zenuwen, te weinig rust. Maar niet slecht. Zeker niet slecht. En heeft u na het optreden nog de kans gehad met bijvoorbeeld Giphart te spreken? Ja! En daar beging ik de blunder van mijn leven. Ik liep naar het kleedkamertje om mijn tas te pakken, en stuitte op Giphart, waarmee ik een gesprek kreeg. Dat is toch geen blunder? Wel als je net een zak paprikachips weg hebt zitten eten! Hij vroeg me goddomme na 2 minuten praten: ‘Kauwgompje?’. Met één van je grootste helden aan het praten zijn en dan uit je bek stinken als een otter! Wat een afgang! –lacht- -lacht vol leedvermaak mee- Jezus Kristel! Wat een blunder! Dat komt natuurlijk nóóit meer goed! Héé, houd je een beetje in ja. Het gesprek verliep verder oké. Toch is het nooit wat je je ervan hebt voorgesteld. Hij vroeg of ik lesbisch was en we hebben het kort over lesbische gevoelens gehad, over zijn zus die daarover schrijft en dat ik hem daar aan deed denken. Hem complimenten geven was niet aan de orde, ik geloof dat hij die al teveel heeft gehad inmiddels. Kleine wannabe-schrijver-meisjes die zijn hielen likken. Waarschijnlijk is hij ze meer dan zat. En groot gelijk heeft ‘ie. Maar ik wilde de veren die ik speciaal voor zijn hol had meegebracht toch graag kwijt. Al met al een geschikte avond dus. Ja. En wat is je nieuwe doel? Niet met een andere held in gesprek gaan na het eten van een zakje paprikachips. Duidelijk. Bedankt voor het interview!
Als ik maar lang genoeg naar dit woord kijk zie ik ineens in hoe belachelijk het is en schiet ik in de lach….Wat een remedie! Ik en nerveus? Nee joh! Daar is het een véél te stom woord voor!
Dat zul je dus altijd zien. De periode voor een gewichtig optreden is je hoofd ineens leeg. Geen fantastische zinsconstructies, geen vloeiende poëtische strofes. Niets. Nakkes. Nada. Met het zweet rollend over mijn slapen span ik me in. Denk, Kristel, denk! Hoe harder ik me inspan, hoe vruchtelozer mijn pogingen blijken te zijn. Denk nou, Kristel, denk! Mijn vingers in de aanslag op het toetsenbord. Thema’s, wat zijn mijn thema’s? Wat heb ik nog niet geschreven dat ik wel had willen schrijven? Denk, Kristel, denk! Seks werkt. Seks werkt altijd. Niet in banaliteiten vervallen is een kunst. Niet-banale seks. Kan dat lekker zijn? Ik houd juist zo van banale seks. Denk, Kristel, denk! ‘De sterke vrouw’. Genoeg over geschreven, heel mooie dingen zelfs. Maar die heb ik daar al eerder ten gehore gebracht. Kan ik het maken om alleen oud en bekend werk voor te dragen? Denk, Kristel, denk! In herhaling vallen is geen vooruitgang. In herhaling vallen is een synoniem voor stilstand. Stilstaan. Stilstaan. Denk, Kristel, denk! Maar dezelfde woorden brengen op een totaal andere manier, is dat ook stilstand? Of is dat vooruitgang binnen eenzelfde fase? Denk, denk, denk. Loslaten is een kunst. Niet vastklampen. Kunst. Loslaten….Loslaten….Los. Laten. Los. Laten. Los.
De Oesters van Nam Kee is een prachtig boek! Eindeloos heb ik gewacht tot een boek van deze gading de revue weer eens zou passeren. Eindelijk is het dan zover...een boek dat me compleet in beslag neemt, me bezighoudt, me intrigeert. En die film? Ach, met zo'n beeldende manier van schrijven in combinatie met mijn verbeeldingskracht heb ik die hele film niet meer nodig. Donkere Katja die de blonde Thera speelt. Mij niet gezien.
De films in je hoofd zijn zoveel leuker.
aanvulling: 'Je moet nergens spijt van hebben, Diablo. De enige dingen waar je spijt van moet hebben zijn de rollen die je niet gespeeld hebt. Omdat je er niet aan toekwam, of omdat je er te bang voor was. Uiteindelijk is dat het waar je achteraf om zult treuren, om de films waarin je niet hebt gespeeld.'
Met trillende handjes zat ze naast me. De prinses noemen ze haar. In haar tijd was ze een dame met een keurig beroep, en met een goed functionerend stel hersens. Een groot deel van het kapitaal dat zij en haar man hadden verdiend investeerde ze in grote bedrijven, waardoor ze een dame van grote rijkdom werd. De prinses noemen ze haar, alle verzorgenden vinden haar het liefste van allemaal, iedereen wil haar kusjes geven, iedereen knuffelt haar, iedereen lacht met haar.
‘Ze is niet aanspreekbaar hoor!’, gilde een medewerkster me toe in plat Haags. Dat zou ik nog wel eens zien. Ik richtte me tot haar en merkte helemaal niets van die zogenaamde 'niet aanspreekbaarheid' bij deze prinses. Het duurt gewoon lang voordat ze reageert, de informatie heeft tijd nodig om te bezinken en verwerkt te worden. Heerlijk hebben we gesproken, langzaam, maar heerlijk. Totdat ik wegmoest, tijd om verder te gaan met de werkzaamheden van die dag. ‘Dag lieve prinses, ik ga weg! Ik kom volgende week bij u terug hoor…maar nu moet ik echt weg, vindt u toch niet erg?’. Langzaam draaide ze haar hoofd weg en ik zag pretlichtjes ontstaan in haar ogen. Een lach verscheen op haar gezicht en ze grinnikte. Zachtjes bewoog ze haar hoofd weer naar mij toe en ze fluisterde: ‘Ach kind, ik heb voor over een paar weken een afspraak gemaakt met de heer!’. Hardop schoot ze in de lach. Over een paar weken heeft dat prinsesje een afspraak met haar god. Om te sterven. Dat deelde ze me mee, zomaar uit het niets. Vol vertrouwen en vol vreugde. Het kwam op me over als een prettige mededeling, blijdschap in haar ogen als bij de geboorte van een kind. Over een paar weken vliegt de prinses, als in een sprookje…En god, wat wordt dát een mooie vlucht!
Soms is het heerlijk om in het centrum van een grote stad te wonen. Op andere momenten kan al dat gedoe hier me gestolen worden. Het ene moment wordt je bijkans afgemaakt om een halve euro, het volgende moment heb je zo'n lekker kontje, en een half uur later wordt je vanuit een iets dat voor een auto door zou moeten gaan uitgemaakt voor lelijke teringhoer door vier 'mannen'. Extremiteiten zijn mijn ding, maar dit gaat me te ver. Een boodschap aan al die tyfuslijertjes: Get a fucking life! Als je 'lalala' zingt kom je niet over als een zwoegende straatmuzikant. U rijdt niet langs start en ontvangt geen halve euro! Als je 'psst' roept spreid ik mijn benen niet gewillig!
Jammer dat de oproep gericht is aan wezens met het intellect van een amoebe. Zinloos gescheld.
Soms zie je van die mensen die één zijn met hun kamerplanten. Mensen die hun plantjes koesteren, tegen ze brabbelen, ze wekelijks, misschien wel dagelijks, water geven en die vol liefde in mestlucht zitten voor hun minioerwoud, want daar gaan ze ‘zo van glanzen’. Ergens is het natuurlijk hartstikke logisch, biologisch-technisch gezien. De mens koestert de plant die hem zuurstof verstrekt. Mooie gedachte op zich. Toch blijf ik het een achterlijk gezicht vinden. Niet alleen dat, ik vind het zelfs tijdverspilling. Hebben die mensen niets beters te doen ofzo? Ga de mensen om je heen knuffelen en koesteren, daar is de wereld op microniveau gezien een stuk meer bij gebaat. Maar mensen zijn veeleisend. Een échte liefde vraagt veel meer dan alleen af en toe een kletspraatje en de periodieke bevochtiging. Misschien zijn mensen met groene handen gewoon behoorlijk contactgestoord. Praten tegen een plant, een boom. Het lijkt me goed om met Taco Zip te spreken:
