Het lijkt me wel weer eens leuk om een geheimtaal te ontwikkelen. En die taal dan heel snel kunnen spreken, zodat niemand er meer iets van snapt. Stiekeme briefjes. Alle eerste letters vervangen door een N bijvoorbeeld.
Nik nen nen neetje ninderachtig naan net noen. Naar nat nis noms nerg neuk! Nik nraag ne naf nof nullie naar net no nover nenken...Nof neet ne niets neters?
Mijn verschrikkelijk vervelende broertje was gister jarig en ik wil hem bij deze uit plichtsbesef toch maar even feliciteren;) Negentien jaar alweer, ik kan me nog herinneren dat hij uur na uur in zijn bedje lag te meuren (eergisteren bijvoorbeeld).....maar toch is hij best lief. Op z'n tijd. :p
Voor jou: Geniet. Pluk de dag. Carpe Diem. Biertje. Liefde. Familia. Dromen. Groeien. Kus.
Dat je met een vriend(in) aan de telefoon zit, er een flauw grapje wordt gemaakt en je om de ander moet lachen, en diegene weer moet lachen omdat jij zo grappig lacht, en vervolgens jij weer omdat de ander zo'n lol heeft, en dan gaat de ander stug door omdat je zo gek hikte, en dan jij weer omdat het zo stom is allemaal, en...
- Verschrikkelijk gezellig - Ongelofelijk druk - Geen extreem goede optredens van bands - Fantastische DJ’s - Een glimlach, de hele nacht lang - Samen zijn - Schrikken van vriendinnen die té erg uit hun pan zijn - Die vriendinnen vervolgens meeslepen, neerleggen en met water besprenkelen. - Om vervolgens, na een uur of vier, te horen dat ze jouw zorg allang weer vergeten zijn;o) - Veel stout doen - Veel lief doen - Een modderpoel - Zo vies dat varkens er al krijsend van weg zouden rennen - Vier dagen niet douchen (bah!) - Surinaams eten, grieks eten, ijs eten, vruchtendrank met natural herbs drinken (per stuk DRIE munten! De muntjes kosten 1,75 per stuk. Arg…), bier drinken (dommelsch zuigt!). Onbekende substanties tot je nemen. - Duur! - Nieuwe mensen ontmoeten (kus aan Claudia en John) op vrijdag, het enorm naar je zin hebben met elkaar. En die mensen dan toevallig iedere avond tegenkomen. (en dat op 60.000 mensen. Ongelofelijk) - Vier dagen paradijs met een modderig randje
You have been send on a wonderful journey, to a place on earth that is the closest you could get to paradise. Join the people on....a campingflight to lowlands paradise 2002!
Over een uurtje gaan we richting centraal station om te vertrekken richting Biddinghuizen. Dat wordt een heerlijk lang weekend! Ik weet dat er mogelijkheid is tot internetten, dus (mocht ik er aan toe komen) ik probeer jullie op de hoogte te houden!
Ik had er mijn zinnen op gezet: een fantastisch mooie paraplu om heerlijk mee door de regen te dansen. Gisteren vond ik *haar*. Een grote, rond gekoepelde schoonheid, van volmaakt transparante plastiek. Als een kind zo blij rekende ik af. ‘Dat is dan 6 euro 50, zal ik er even een tasje voor pakken?’ ‘Nee hoor mevrouw, ik ga hem gelijk gebruiken!’, riep ik uitbundig. Dit was de eerste dag van alle dagen. De dag waarop ik en de volmaakte paraplu elkaar ontmoetten.
Geluk is soms van veel te korte duur. Vandaag hield ik mijn pluutje stevig vast rond haar middel, ik lette goed op zodat ze niemand kon raken en ze zich pijn zou doen. Bij het inpakken van de boodschappen hing ik haar even aan de boodschappenband. ‘Eventjes maar hoor’, fluisterde ik in gedachten, ‘eventjes maar’. Mijn boodschappen gingen de tas in, ik rekende af, pakte al mijn spullen. En bij thuiskomst realiseerde ik me dat ik haar had laten hangen. Zomaar, eenzaam en alleen in de Albert Heijn. Zo snel ik kon sprintte ik naar de onderbuurvrouw om haar fiets te lenen. ‘Dit is een noodgeval!’, gilde ik, ‘ik leg het je later wel uit!’. Met geschrokken ogen keek de buurvrouw me na. Er was hier vast sprake van leven en dood.
Hijgend van inspanning snelde ik richting die bewuste kassa. ‘Mijn ….mijn para…..mijn p-paraplu! Ik heb hem laten hangen hier….stom..waar issie dan?’. De (aan een ernstige aanval van acne onderhevige) jongen wist van niets. Vraag maar bij de infobalie. Maar daar wisten ze ook al niets. ‘Nou’, begon de jongen zijn conclusie,’dan zullen ze hem wel mee hebben genomen’.
Ik slikte mijn tranen van woede weg en stampte de Albert Heijn uit. Onbegrijpelijk. Wie is er nou zo gemeen om een meisje dat zo blij is als een kind haar speelgoed af te nemen?
Nee, ik ben geen vieze dingen aan het doen! Ik wilde gewoon dat ik al klaar was met werken....het is weer genoeg geweest. Zu hause mein Kind! (duits was nooit mijn beste vak;)
Meneer griezel en mevrouw griezel probeerden elkaar steeds voor de gek te houden. Met name meneer griezel maakt het erg bont….Hij ‘besmette’ mevrouw griezel met de gevreesde krimpziekte door iedere dag een stukje hout onder de wandelstok en stoel van mevrouw griezel te plakken. Totdat mevrouw griezel na een tijdje dacht dat ze écht kromp!
De verhalen van Roald Dahl zijn iedereen wel bijgebleven. Kinderen die nu volwassen zijn, ouders die zijn boeken voorlazen, allemaal herinner je nog een aantal bijzonderheden. Het vorige stukje van de griezels vertelde Sander gisteren in een vlaag van jeugdsentiment. Mij zijn de ‘flitspoppers’ uit ‘de grote vriendelijke reus’ altijd bijgebleven. Toen ik 10 was liet ik geen poepjes meer, maar flitspopte ik. En ik heb me na het lezen van ‘Mathilde’ úren en úren vol overgave geconcentreerd op het krijtje van de juffrouw, in de hoop dat ik er telekinetisch iets mee zou kunnen schrijven. Tijdens ‘de heksen’ zag ik alleen nog maar vrouwen met puntige neuzen die snuffelden wanneer ik langskwam en daar dan heel vies bij keken. De rillingen liepen over mijn rug. Misschien was mijn moeder er ook wel één! Muizen, laat staan ratten, kon ik niet meer zien zonder te denken dat het misschien best een kindje zou kunnen zijn. Als ik een vriendinnetje een tijdje niet had gezien begon ik tegen allerhande knaagdieren te fluisteren: ‘Psssst...Héé, Kim, ben jij dat? Knik maar als je me hoort….’. Zo ver verdwaald in de fantasiewereld die Dahl heet.
Soms heb ik dat nog wel eens..Of, hee, wacht! Ik kan niet meer verder schrijven...... Ik moet zo nodig flitspoppen!
De hitte is mijn katten naar het hoofd gestegen. Continue vliegen ze elkaar in de haren. De een, gaya, is behoorlijk wat sterker dan de ander, gipsy, en heeft haar dan ook flink toegetakeld. Een grote wond pust op haar achterhoofd. Dat wordt een bezoek aan de dierenarts aankomende week. En dat zal geen makkie worden. Gipsy heeft namelijk een bloedhekel aan opgetild worden. Verder is het een rustige, lieve, zelfs een beetje onhandig lompe kat, maar wanneer je haar buik aanraakt gaat ze flippen. En dát moet ik meenemen naar de dierenarts. Zonder geschikt vervoermiddel. Het lijkt mij verstandig jullie dit te melden, als ik aankomende week gehavend voor de cam verschijn, kennen jullie de reden. ‘Girl attacked by angry cat’.
ps.: Ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands, ik ga naar lowlands!
Maargoed, wat ik dus wilde vragen: heeft iemand toevallig twee lowlandskaartjes over of weet je iemand die er twee heeft? Ik hoor het graag! (want we willen zo graag en de kaartjes zijn uitverkocht!!)
UPDEET
IK HEB KAARTJES!!!! JOEPIEIEIEIEIEIEIEIEIE!!!!!!!:o)
De bedoeling was om vandaag het huis eens grondig aan te pakken. Maar met dit weer? No way! Dus bij deze: op naar het strand! (gewapend met badspeelgoed;)
Kleine aanvulling:
Om de vraag uit de comments van Noud te beantwoorden: Nee, ik heb geen badeend....maar wel het volgende:
Ok...dit is het geval: Al tijden ben ik bezig een nieuwe lay-out te bedenken/ontwerpen. Inmiddels heb ik er 8 verschillende gemaakt maar kan niet makkelijk tot een keuze komen. Er zijn er een aantal die ik allemaal ongeveer even mooi vind. Daarom heb ik drie verschillende stijlen uitgezocht en, je voelt hem al aankomen, aan jullie de vraag: welke vind je het mooist/stoerst/strakst? Om misverstanden te voorkomen: Ja, ik kan zelf kiezen! Maar aangezien jullie er ook tegenaan moeten kijken vind ik het van belang dat jullie ook een vinger(tje;) in de pap hebben.
1)
2)
in combinatie met een subpagina als deze:
3)
Laat je niet leiden door het stadium waarin de thumbnail is, het gaat om het ontwerp (hetgeen op dit moment misschien beter kan worden benoemd als 'achtergrond':)! Ik ben benieuwd wat jullie vinden!
Je zit op de wc, totale ontspanning. Nadat alles de diepte in is geplonst haal je opgelucht adem en reikt automatisch je hand uit naar het wc-papier. Dat er niet is. Met je broek op de knietjes probeer je jezelf richting voorraadkast te begeven zonder dat de buitenwereld een glimp van je op kan vangen. Zweet parelt op je voorhoofd, het is een hele onderneming. Wanneer je eindelijk het felbegeerde papier in handen hebt en stiekempjes terug bent geglipt, plof je weer op de bril neer. En barst in lachen uit.
'Ik was laatst naar mijn cd van sting aan het luisteren, naar het nummer: If the Russians love their children too. Toen viel me een zin op die in die periode heel sterk gevoeld werd maar die Amerika nu totaal vergeet: There's no such thing as a winnable war, It's a lie we don't believe anymore. (vanwege de atoombom zou niemand ooit winnaar kunnen zijn, de koude oorlog weet je wel?) Nu spookt deze zin een tijdje door mijn hoofd. Ik wil er iets mee doen, onder de aandacht brengen maar weet niet hoe. Misschien is het iets voor je site?'
In Europe and America, there's a growing feeling of hysteria Conditioned to respond to all the threats In the rhetorical speeches of the Soviets Mr. Krushchev said we will bury you I don't subscribe to this point of view It would be such an ignorant thing to do If the Russian love their children too
How can I save my little boy from Oppenheimer's deadly toy There is no monopoly of common sense On either side of the political fence We share the same biology Regardless of ideology Believe me when I say to you I hope the Russians love their children too
There is no historical precedent To put words in the mouth of the president There's no such thing as a winnable war It's a lie we don't believe anymore Mr. Reagan says we will protect you I don't subscribe to this point of view Believe me when I say to you I hope the Russians love their children too
We share the same biology Regardless of ideology What might save us me and you Is that the Russians love their children too
En Afghanen houden van hun kinderen. Amerikanen houden van hun kinderen. Irakezen houden van hun kinderen. In een oorlog zijn geen winnaars, er zijn alleen verliezers. Het is goed om ons dat weer te realiseren. De ene strijd veroorzaakt de andere, en voor we het weten belanden we in een vicieuze cirkel van geweld en angst. Onze geschiedenis is daar reeds vol van. Voor de toekomst is het goed van fouten te leren en wijze woorden tot ons te nemen. There's no such thing as a winnable war, It's a lie we don't believe anymore
Voor de mensen onder jullie die kunnen kijken naar TV West: Kijk as donderdag om 19:15 naar Westpop buiten westen! Afgelopen zaterdag zijn er namelijk opnames gemaakt van Lianan Shee akoestisch...en dat was erg goed. Er zitten allerlei grappige items om het optreden heen: de pleelist (waar ik wat mocht zeggen...oh joy;), de bandleden die met z'n allen de zee inspringen (volledig gekleed…we zijn nog bezig alles schoon te krijgen:) en de onthulling van het ontwerp van de nieuwe demo, gemaakt door mijn vriendin Lin Davis. Verder komen zo ongeveer al mijn vrienden wel een keertje langs, dus ik verheug me er nu al op. Sander is vanochtend naar TV West gegaan om de beelden uit te zoeken die gebruikt gaan worden. Er was een shot waar ik aan het dansen was zei hij. En dat het mooi was zei hij. Nu maar hopen dat degene die de montage doet die mening met hem deelt:)
S: Ik heb zo’n pijn in m’n buik! K: Ben je niet lekker? S: (verontwaardigd) Tssssk….Ik ben wél lekker! Ik ben toevallig hartstikke lekker! Maar ik voel me niet zo lekker nee…
Het onvermijdelijke heeft plaatsgevonden. De nachtmerrie is realiteit geworden. Gisteren heb ik zowaar ‘gutannost’, oftewel: met een stok waarin snaren gespannen staan tegen een neonkleurige bal gemept. Kaksport der kaksporten. Yuppensport der yuppensporten. Samen met mijn moeder stond ik op de achterste baan. Dat had ik haar zo laten indelen, want het was natuurlijk niet de bedoeling dat ik door iemand zou worden gezien. Ik wilde incognito, geheel anoniem lullig staan doen. Natuurlijk dacht ik dat ik er geen bal van zou kunnen. Waarschijnlijk zou ik, net als vroeger, geen bal raken. Kneusje Kristel hits the tenniscourt. Want vroeger was ik een rampenplan. Buiten mijn schuld, dat wel. Ik had namelijk drie verschillende brilmonturen, en per seizoen knalde pa of moe de glazen naar een daarvoor geschikt omhulsel. Toen de wissel gemaakt was van mijn winterse naar mijn zomerse montuur begonnen de rariteiten. Tijdens het ‘tannos spelon’ ging niets meer. Ik sloeg naast ballen, eroverheen. Terwijl ik altijd behoorlijk wat balgevoel heb gehad. Uit pure frustratie ben ik toen maar gestopt. Een paar weken later bleek dat pa of moe de glaasjes had verwisseld. Links rechts en rechts links zegmaar (volgt u het nog?). Handig. Ik heb tijden lang helemaal geen diepte kunnen zien, mijn ouders en oogzaken gaan nu eenmaal niet zo goed samen (het is zelfs eens gebeurd dat mijn vader mijn broertjes oog een half jaar lang verkeerd had afgepleisterd. De dokter stond versteld. ‘Hoe kan dit nou? Waarom gaat dat luie oog niet vooruit?’ ‘Uhmm…ik geloof dat ik het luie oog heb afgeplakt in plaats van het goede….’. Zo ziet u maar wat wij in onze jeugd te lijden hebben gehad). En inderdaad, de eerste 10 minuten leek mijn ‘tannusspel’ nergens op. Maar het ging beter, en beter, en beter. Totdat ik zelf versteld stond van de ballen die ik sloeg. Soms meer geluk dan wijsheid, maar ik had de techniek nog in de vingers en begon het zelfs leuk te vinden. Na 1,5 uur fanatiek te hebben gespeeld besloten we te kappen. Het zweet gutste van mijn hoofd en ik proefde de zilte smaak ervan. Dat had ik in geen jaren geproefd: De smaak van inspanning. Een grote blaar op mijn duim sleepte ik trots als bewijsstuk mee. ‘Kijk! Ik heb écht gutannost! Ik heb écht gesport!’, en vervolgens zou ik mijn duim trots omhoog steken en de oorlogswond laten zien. Maar vandaag piep ik wel anders. Ik zit roerloos achter de computer en probeer alleen mijn vingers te laten bewegen. Jezus, alles in mijn lijf doet pijn! Het ergste zijn mijn bilspieren, als ik loop heb ik de neiging om achter elkaar ‘auw’-geluidjes te maken door de stijve spieren die ik voel. Stil maak ik mezelf een belofte: ik sport nóóit meer. In ieder geval niet zonder voorbereiding en inleiding. Eerst de spieren maar weer eens trainen voordat ik mijn lichaam in beweging zet. Voorlopig geen ‘tannus’ meer voor mij. Ik heb mijn portie wel gehad voor deze zomer. Thank God it's friday.
Een vriend van me die, net als ik, graag wat met zijn schrijven zou willen bereiken stuurde me gisteren een mailtje. We hadden elkaar lange tijd niet gesproken en ik vroeg me af hoe het stond met zijn roman.
Oh ja, mijn roman die wordt in (waarschijnlijk) maart volgend jaar uitgegeven door uitgeverij Podium ;-))) dus da's ook best leuk....( om maar even het understatement van het jaar te plaatsen) maar ze stellen wel allemaal idiote eisen en ze kunnen behoorlijk zeiken, over dat ik een paar passages moet herschrijven, dat de titel (samen paardenbloemen blazen, fuck off en sterf) niet goed is en dat ik in december een nieuw manuscript/opzet voor een nieuw boek kan laten zien en zo. En dan een contract van 11 pagina's met juridisch gelul over rechten en zo. Wie denken ze wel dat ze voor zich hebben?? Een wanhopige schrijver op zoek naar een uitgeverij of zo (en dat ze dan nog gelijk hebben ook, dus ik heb wel getekend) Ze gaan wel lezingen en optredens regelen en zo dus da's ook wel weer leuk, maar dan is dat weer contractueel verplicht en zo. Maar goed het is wel mieters eigenlijk.
Het gillen kon beginnen. Ik zag groen en geel van jaloezie en was tegelijkertijd in de hoogste staat van enthousiasme. Podium? Ga weg! Martijn, mijn partner in crime, wordt waarschijnlijk uitgegeven door fucking podium! Dat is toch niet te geloven?
Dat is inderdaad niet te geloven nee:
(overigens dat van die uitgeverij was compleet gelul, maar goed, een mens mag dagdromen toch? Ik ben wat aan het herschrijven en ga het in september, als wat mensen die er verstand van (zeggen) te hebben het hebben gelezen, opsturen naar uitgeverijen, dus wie weet....)
Nu kon het lachen beginnen. Ik was er weer eens met open ogen ingetuind. Zeg nou zelf: iemand die met zoveel overtuiging en humor kan schrijven en fantaseren verdient het om echt door podium te worden uitgegeven!
Soms blader je weer eens je oude fotoboeken door. Zomaar, voor de leuk, voor de herinneringen en voor een goede dosis zelfspot. Zo kwam ik onder meer de volgende foto tegen. Daar kan je toch alleen maar heel hard om lachen? 'Meeheekup, geef me maar mee-hee-kup! Nou wil ik ook eens zien, word ik zo mooi als jij misschien? Mee-hee-kup!'
Alle indianen opgelet: hier komt opperhoofd mee-hee-kup-nie-goe ! En zulke leuke kleren ook, bedankt mam;p
Je televisie die harder gaat zodra het reclameblok begint. Belachelijk dat zoiets kan, ik bepaal graag zelf op welk volume ik naar de boodschappen wil luisteren. En dat is niet het volume waarop deze schreeuwlelijkerds mijn huisje in knallen. Je kunt nergens kijken of de billboards springen in het oog, speciale muziek klinkt om je koopgedrag te beïnvloeden en de fakegeuren worden per kilo de lucht ingeblowd. Ik zou graag mijn eigen keuzes willen blijven maken, zonder dat er allerlei Marketing en PR mannetjes bezig zijn om mijn gedachten naar hun vieze handjes te zetten. Laat mijn koopgedrag met rust! Het is van mij, en boven alles áán mij wat ik wel of niet koop, wel of niet lekker vind, wel of niet mooi vind staan.
Niets is erger dan het manipuleren van de gedachten die iemand anders toebehoren. De mens hoort niet als klei in de handjes van reclamemakers gekneed en geschaafd te worden. Biedt ons wat aan en laat ons zelf bepalen of het goed is of niet. Laat een product voor zich spreken, en creëer er geen bacardi-breezer-dronken-katten-bullshit-mythes omheen. Óf het verkoopt zichzelf, óf het verkoopt niet. Dan weet je in ieder geval of je écht kwaliteit in huis hebt, in plaats van alleen een goed geolied PR apparaat.
De slaap wil maar niet intreden, ik blijf klaarwakker door mijn huisje spoken. Wat zijn al die muizenissen in mijn hoofd? Kristel, kom op, je hoort moe te zijn nu! Het is genoeg geweest! Ga slapen dan! Tevergeefs. De energie stroomt onophoudelijk door mijn lijf. Ogen op standje open blik, oren op standje gespitst. Kan er niets aan doen. Dus bij deze een noodgedwongen oproep aan mijn energiehuishouding: Kap nâh!
Wanneer ik vroeger jarig was werd de eettafel voor de gelegenheid omgedoopt tot cadeautjestafel. Alle spullen die ik uitpakte spreidde ik zorgvuldig tentoon zodat iedereen mee kon genieten. Ook was er een jarigenstoel, versierd met veelkleurige slingers en glitters. Op mijn verjaardag was ik de prinses voor een dag. Een aantal jaren lang heb ik me niet meer zo bezig gehouden met het vieren van mijn verjaardag. Familie en vrienden werden natuurlijk wel uitgenodigd, maar de spanning en de poespas verdwenen als sneeuw voor de zon. Een cadeautjestafel en jarigenstoel waren niet langer ‘cool’, en vakkundig in elkaar geflanste trakteersnoepjes voor in de klas konden al helemaal niet meer. Geen gedoe rond mijn verjaardag meer. Totdat ik het volgende ontdekte. Voor zover ik me kan herinneren denk ik ieder jaar weer: ‘Kon het maar altijd zo blijven. Even oud, even gelukkig’. Ieder jaar is het beste jaar, niets blijft zoals het is, alles gaat vooruit. Ieder jaar kan ik met trots terugkijken en de jaren daarvoor beschouwen als een aaneenschakeling van ‘beste jaren uit mijn leven’. Ieder jaar blijkt steeds weer nieuwe mogelijkheden te bieden, nieuwe uitdagen, nieuwe lessen. En door die gewaarwording beleef ik fantastisch veel plezier aan mijn verjaardag. Als een kind zo blij dat ik weer een mooi jaar voor de boeg heb, en een ander mooi jaar kan afsluiten. Jarig zijn is leuk! Iedereen bedankt voor de leuke reacties en kaartjes. Door deze site heb ik me nog ‘jariger’ gevoeld dan voorgaande jaren!
Voortzetting op de tirade betreffende 0900nogwatmeisjes, enige tijd geleden geschreven. Aangezien mijn archief niet werkt is het niet terug te lezen. Maargoed.
Weet je wat zo vervelend is aan die 0900 reclames? Het zijn altijd vrouwen! Waarom nou nooit is een of andere geile spierbundel die je toefluistert dat je hem moet bellen? Want ik zit iedere avond naar tieten twice my size te kijken en een minderwaardigheidscomplex op te lopen terwijl een man nou nooit eens kan denken: ‘klote zeg, die gozer heeft een grotere pik dan ik!’. Tijd voor 0900 revolutie! Tijd om die mannen ook eens te confronteren met andere mannenlichamen! Vrouwen der Nederlanden, verenig u! Wij willen ook wat zien! Spierballen! Stijve piemels! Vrijheid, gelijkheid en mannensap! Zo.
