Iedereen weet het: je administratie doen heeft veel gemeen met je ergste nachtmerrie. Wat een hel is het om de cijfers te doen kloppen, berekeningen te maken, rekeningen te betalen, te zorgen dat de belastingdienst je niet in de nek komt hijgen. Zojuist besloot ik de enorme stapel papierwerk ter handen te nemen en aan de slag te gaan. Conclusie: 1) Er zijn teveel rekeningen. Mijn saldo bedraagt op dit moment 8 hele euro’s en is daarmee overduidelijk ontoereikend.
2) Ik heb de afgelopen maanden veel te veel betaald in dit huishouden, hier moet per direct verandering in komen anders heb ik het gevoel dat ik voor de kat z’n kont aan het werken ben.
3) Uit grondig onderzoek is gebleken dat de mij beloofde loonsverhoging, die zo’n anderhalve maand geleden zou worden ingevoerd, nooit aan het uitzendbureau is doorgegeven. Met andere woorden: in mijn functie als supervisor krijg ik al tijden evenveel betaald als de mensen die ik leiding moet geven.
4) Mijn loonsverhoging is er eindelijk door. Per 1 augustus ga ik serieus geld verdienen. Nu nog zorgen dat ik die afgelopen maanden wanbetaling met terugwerkende kracht vergoed krijg. En geloof me, het wordt geen makkelijke strijd om dat voor elkaar te krijgen.
Naast haar vriendin lag ze in het zand. De hitte was haast onuitstaanbaar en het zweet in combinatie met het zand kriebelde op haar borst, tussen haar tenen, in haar oren. Het strand krioelde van de mensen. Ze deden haar onwillekeurig denken aan mieren. Wat een drukte konden ze maken in die hitte. Op elkaar gedrukt bij de patattent, schreeuwend om aandacht. Haar vriendin stond op en de opmerkingen konden beginnen. Achter ze lag namelijk een groepje jongens uit hun klas. De allerstoerste jongens. Ze floten naar haar en riepen banaliteiten als: Tieten! Lekker wijf! Haar vriendin was ook een lekker wijf, ze leek zo weggelopen uit een pornofilm. Nog maar veertien jaar en toch al compleet gevormd. Een zandloperfiguur en dan ook nog perfect gebruind. Daar kon zij alleen van dromen. Als zij opstond riepen ze ook wel, maar zaken van een geheel andere aard. ‘Melkfles!’, ‘Witte!’ Het liefst zou ze zich onder het zand verbergen. Haar kop erin steken als een struisvogel. Borsten had ze ook al niet. Twee erwten op een bordje, dat was een betere benaming dan ‘borsten’ of ‘tieten’. En inderdaad, ze zag spierwit. Ook al deed ze nog zo haar best, er ontstonden alleen duizenden kleine sproeten in haar gezicht en op haar armen. Over haar lichaam gesprenkeld als Venz hagelslag. Als ze een ijsje wilde halen liet ze dat haar vriendin doen. Ze durfde haast niet meer op te staan als die jongens in de buurt waren. Schaamte. Dat was zeven jaar geleden. Een onzeker meisje zonder vrouwelijke vormen. Wit ben ik nog steeds. Comes with the package. Ik kan hoog of laag springen, maar bruin word ik niet. Toch ga ik weer naar het strand. Ze mogen opmerkingen proberen te maken. Gerust. Het raakt me niet meer. Want zeven jaar later ligt er in plaats van een onzeker meisje een zekere vrouw op het strand. En ze ligt in alle glorie wit te zijn. Wit, bruin, slank, dik. Wat maakt het eigenlijk uit? Inmiddels ben ik gelukkig tot de ontdekking gekomen dat die uiterlijke beoordelingen er weinig toe doen. Het gaat om iets heel anders. En stiekem vraag ik me af of die jongens van vroeger tot dezelfde conclusie zijn gekomen. Ik ben bang van niet.
Het beloofd een saaie zaterdag te worden. Op kantoor zitten terwijl er maar 4 agents aan het werk zijn. En dan ook nog eens de meest rustige die we in huis hebben. Ik wilde dat het al vier uur was. Ik wilde dat ik al op een terrasje zat. Ik wilde...ach, ik kan zoveel willen. Eerst zal ik toch deze werkdag tot een goed einde moeten brengen!
Af en toe knallen mensen op de werkvloer er opmerkingen uit waarvan ik even helemaal ondersteboven ben. Neem nou F. Een schat van een wijf met een verschrikkelijk grote bek. Alles is ‘chill’ en ‘vet stoer’. Veel mannen zijn ‘kankerlekker’ (een woord dat ik haar overigens probeer af te leren) en mensen die ze aardig of stoer vindt zijn ‘fly’. Toen we laatst lekker van onze mcDonalds burgers aan het genieten waren hadden we het over onze toekomst. Wat wil iedereen worden? Wat studeer je eigenlijk? F. dacht over mij een goede inschatting te kunnen maken. ‘Kristel, ik vind jou echt een type om in een pornofilm te gaan spelen!’. Daar zit je dan met je bek vol tanden. Pornofilm? In eerste instantie voelde ik me aangevallen. Wat voor beeld had ze van me? Ik heb vier jaar een vaste relatie, heb nooit doorschijnende tijgerprints aan en draag geen decolleté tot onder mijn navel. Waar haalt ze het vandaan? ‘Je houdt er wel rare fantasieën op na hoor!’, grapte ik maar. Het schaamrood verscheen op haar wangen. ‘Zo bedoelde ik het niet, echt niet! Ik bedoel het alleen maar positief!’. ‘Ja, natuurlijk’. ‘Nee, echt. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen zonder dat iedereen hier denkt dat ik op je geil ofzo…want dat is dus niet zo hè?!!!’. Venijnig schoten haar ogen de tafel rond of niemand haar uitlachte of aan het smoezen was. Als ze het idee zou krijgen dat iemand ook maar grijnsde kon hij of zij een hoek verwachten, zoveel was duidelijk. ‘Oké, ik heb het geloof ik gevonden…’, zuchtte ze toen traag. ‘Je hebt gewoon bestwel sex-appeal’. En toen was ik degene die in de lach schoot. Verontwaardigd keek ze me aan. ‘Ik bedoel het alleen maar goed hoor!’ riep ze. Ja meisje, dat weet ik ook wel. Hartstikke lief hoor. Maar ik en sex-appeal? Daar had ik dus nog nóóit over nagedacht!
Om twee uur vanmiddag heb ik, eindelijk, een afspraak op mijn hopelijk definitieve stageplek. Ongelooflijk hoe stroef de zoektocht is verlopen. School maakte er een zooitje van, en vervolgens deed ik dat zelf nog eens dunnetjes over. De eerste afspraak vergat ik totaal, omdat ik met een verschrikkelijke kater op bed lag. De tweede afspraak werd afgebeld omdat degene met wie ik zou spreken met een keelontsteking thuis zat. De uiterste datum voor definitieve afspraken met betrekking tot de stage is al lang en breed verstreken. Mijn doel was te gaan werken met psychiatrische jongeren. En ik had in feite maar één voorwaarde: het moest géén particuliere instelling zijn. Drie keer raden waar ik nu heen ga. Een particulier ouderenverzorgingshuis. Alles wat ik niet wilde. Eigenlijk. En dan moet ik mezelf vanmiddag gaan promoten. Gaan vertellen wat mijn motivatie is voor deze doelgroep. Ik ben al uren bezig te bedenken wat ik moet gaan zeggen. Het enige dat in me opkomt zijn gierende zenuwen. Angst dat ik het verpruts. Omdat ik niet achter deze plaats sta. Gelukkig weet ik wel dat het vast een mooie leerervaring wordt. Natuurlijk. Er is zelfs budget voor mijn materiaal. Ik mag zelfs met de bewoners op hun kamer werken. Niets prettiger dan in alle rust één op één kunnen werken. Prettige werkomstandigheden dus. Waren die bewoners alleen maar een paar centen minder rijk en een paar jaren jonger. Dan zou het perfect zijn. Dan wel.
Gister wilde ik film kijken, met vriendinnen Linda en Femke. Linda verklaart met een kutsmoesje dat ze niet kan. Ik bel Femke. Femke neemt altijd op. Nu niet. Tot drie keer toe. Teleurgesteld kijk ik de film dan maar alleen. Alleen met skunk. Als ik moet plassen hoor ik duidelijk gegiechel van beneden komen, waar Linda woont. Hee, dat is toch Femke die ik hoor praten? Verdomme, wat is hier nou weer aan de hand. Enigszins pissig bel ik Linda op. Voicemail. Sacherijnig zet ik de film weer aan. Hoe durven ze? *beep-beep-beep*, mijn telefoon. ‘Met Kris…’ ‘Hee, met Linda! Ik kom zo wel even met Femke naar boven ja?’ (stiekem gelach klinkt) ‘Is ok…’ ‘Jij weet helemaal niet wat er aan de hand is hè?’ ‘Wat er aan de hand is? Nee…dat weet ik niet nee. Hoezo?’ ‘Wij zijn iets stiekem voor jou aan het doen…ben je al nieuwsgierig?’ ‘Bij deze wel ja!’ ‘Goed, we ruimen even op en dan zijn we over vijf minuten boven’ ‘Tot zo dan!’
En inderdaad, vijf minuten later stampen mijn beste vriendinnen de trappen op. Pret hebbend omdat ik niet weet waar ze mee bezig zijn. Linda’s nek is bezaaid met glitters. Niets voor haar. Femke probeert ze snel weg te vegen. En dan realiseer ik me ineens dat ik over anderhalve week jarig ben. Dus dat is waar ze mee bezig zijn! Ze zijn stiekem iets leuks aan het maken voor mijn verjaardag! En ik maar geïrriteerd op de bank zitten mokken omdat ze niet bij mij waren. Hoe kon ik nou denken dat ze me niet wilden zien, geen zin hadden om met mij te zijn? Ze waren juist bezig iets liefs/leuks/geks voor me te maken. Never underestimate the power of friendship.
Wat een rare gewaarwording om jezelf in de veronicagids te zien staan....als Webgrrl nog wel. Stiekem bestwel heel erg verschrikkelijk vrolijkmakend leuk natuurlijk;)
Over het algemeen kan ik in de spiegel kijken en tevreden zijn. Als ik over straat loop of uitga heb ik bekijks genoeg. Een lelijk eendje ben ik niet. Mijn hersens functioneren over het algemeen prima. Ik beheers de Nederlandse taal behoorlijk goed en ben daar trots op. Maar soms kan onzekerheid me bekruipen. Als ik aan de toekomst denk zie ik mezelf schitteren in fantastische films. Hoofdrollen waar iedere actrice van zou dromen krijg ik aangeboden. Beroemdheid. De sterren van de hemel spelen. Enerzijds ben ik er van overtuigd dat ik het ga ‘maken’. Anderzijds weet ik natuurlijk ook, in mijn vlagen van realisme, dat de kans miniem is. Dat er weinig plaatsen zijn. Dat je aan alleen een leuk koppie niet genoeg hebt. Dat je ‘iets’ moet hebben. Maar wat is dat iets dan? En heb ik dat wel? Kan ik na deze opleiding niet beter beginnen aan een studie algemene letteren in plaats van de theateracademie? Dromen zijn er om te volgen, ook dat weet ik. En mijn droom is een grote, een indrukwekkende en misschien zelfs een onwaarschijnlijke. Een zeepbel. Toch lijkt het me het beste de zeepbel voorlopig in tact te houden. Te geloven dat ik het ga redden. Want hoeveel enthousiasme zou er uit mijn wezen verdwijnen zonder dromen? Hoeveel drijfveer zou ik overhouden wanneer ik mezelf er niet van overtuig dat ik ‘het heb’? Zonder mijn dromen ben ik geen Kristel meer. Zonder mijn dromen blijft er niet veel meer over van de vrucht. Een verschrompeld hoesje. Wat ik niet wil zijn. Onzekerheid, beware: Dromen zijn er om nageleefd te worden. Ik leef en ik geniet!
Terwijl ik een film aan het halen ben wordt mijn auto klemgezet door een andere auto. Twee centimeter staat hij van mijn neus af. Achter me is een stoepje, een soort mini vluchtheuvel. Ik zal van dat rare stoepje gebruik moeten maken om de auto uit deze benarde positie te krijgen. –Kggggt- in zijn achteruit, stoepje af, nog een beetje gas….klein beetje gas nog…-BOEM-. Ik zak ineens met mijn wielen achter het stoepje en raak daardoor de daar geparkeerde auto. Tikkie tegen de bumper. Er zitten twee mensen in de auto, een man en een vrouw. De man springt direct uit zijn auto, al vloekend en tierend. Voordat ik het weet staat hij naast mijn deur. Snel doe ik mijn gordel af en wil uitstappen, maar de man is me voor. Met een ruk trekt hij het portier open en met een evenzo harde ruk trekt hij mij erachteraan. Ik weet niet meer te verzinnen dan: ‘Sorry, meneer…écht, sorry!’. ‘Wat nou sorry kutwijf, daar heb ik toch geen klote aan! Dít is godverdomme een zaak voor de verzekering!’. Bij het uitspreken van de laatste zin sleept hij me mee en wijst op een zwaar beschadigde plek op zijn auto die ik, op de manier waarop ik hem raakte, onmogelijk kan hebben veroorzaakt. ‘Meneer rustig alstublieft, het spijt me echt. U hoeft niet boos te worden….rustig alstublieft’, probeer ik. ‘Rustig? Rustig? Hou je bek dicht joh kutwijf! Weet je wat je doet? Rot maar op! Rot op zeg ik toch?!!’. Met een keiharde duw word ik naar mijn deur geslingerd. Zo snel ik kan stap ik in, start mijn auto en scheur weg. De tranen stromen over mijn wangen. Klootzak. Tot twee keer toe gebruikte hij verdomme fysiek geweld om me iets duidelijk te maken. Waarschijnlijk realiseerde hij zich halverwege dat hij de schade aan zijn auto nooit op mij zou kunnen verhalen en ‘mocht’ ik weg. Wat zijn er toch een eikels op deze wereld.
Het leukste jaar uit de geschiedenis van de mensheid, persoonlijke kroniek 2001 van Ronald Giphart. Het is een kunst om van dagelijkse gebeurtenissen boeiende verhalen te maken. Giphart verstaat die kunst, en daarbij: hij is stilistisch superieur!
Long time no hear...helemaal mijn schuld;o). Ik begeef me momenteel in Boskoop (waar? In B O S K O O P!). Hoe ik hier terecht ben gekomen is een lang verhaal dat het eindigt met: 'Toen zij de vier kinderen uiteindelijk in bed had gestopt zakte ze met een biertje op de bank om volledig in te storten...' Geloof me, ik heb een heavy dagje achter de rug. En dan ook nog terecht komen in een huis waar niet mag worden gerookt. Damnit! Om twee uur verwacht ik weer mensen hier waarna ik met de taxi terug naar Den Haag moet. Taxichauffeurs zijn leuke mensen voor een ritje van een kwartier, maar bij langere reizen bekruipt mij op een gegeven ogenblik een angstig gevoel. Wat nu als hij me helemaal niet thuisbrengt? Volgens mij heeft'ie gesnoven ofzo! Shiiiiit....hij rijd wel héél hard ineens...AAARRGGG!! Op hol geslagen fantasietjes van Kristel dus. Goed. Ik hoop morgen of overmorgen de tijd te vinden om een uitgebreid verhaal te schrijven zittende achter mijn eigen koppige en geweldige pc. Ik verlang naar huis. Ik verlang naar Gaya...en Gipsy. Ik verlang naar Sander...Roarrrr......
Vroeger werd ik niet aangenomen vanwege mijn ‘aparte’ uiterlijk. Vanwege mijn piercing. Vanwege mijn, toen nog, pikzwarte haar. Te ‘apart’. Inmiddels ben ik behoorlijk bijgetrokken, dat doet volwassen worden nu eenmaal met je. En nu wordt me plotseling verweten dat ik er te ‘Kylie Minoque-achtig’ uitzie! De wereld is na jarenlange frustratie eindelijk verlost van mijn zwarte ogen en dito kleding. Ik loop er als een zonnestraaltje bij. Het is ook nooit goed ;o)
18 jaar oud is mijn broertje, Acht-Tien. Je zou verwachten dat iemand op die leeftijd toch wel weet hoe hij aardappels moet koken. Een was moet draaien. Koffie of thee moet zetten. Waar de stofzuiger staat. Van geen van deze dingen heeft broerlief ook maar enigszins verstand. Voor één maaltijd moet hij drie keer naar de winkel. En dan hebben we het over een goede dag. Het drama voltrekt zich in alle stilte, in alle geheim. Het is weer die tijd van het jaar. Mijn ouders zijn op vakantie. Dat wordt natuurlijk een zooitje… Morgen maar eens kijken wat de schade is.
Af en toe heb je een gedicht over liefde nodig. Ik in ieder geval wel. Wat schrijven betreft. Het volgende heb ik al een behoorlijke tijd geleden geschreven, maar het blijft constant in beweging. Meerdere keren heb ik het erbij gepakt en wat dingetjes weggehaald of gewijzigd. Schrappen is schrijven. Misschien is het nogal associatief. Haal er uit wat je er uit wilt halen. Zie en hoor wat je wilt. Of niet natuurlijk.
Rood
We lachen om de pijn die we samen voelen, Om tranen die vloeien en samensmelten
Ik lik de parels van jouw onmacht, Lik jouw angst van het verlangen naar veiligheid De angst van toekomst. Zekerheid
Troost je lief: Avontuur maakt ons tot eenheid. Jij, in het rood, mijn evenbeeld en Tegenpool die met mij vrijt.
We delen lakens die de volmaaktheid omhullen, En spelen aldaar met de passie die ons vrijmaakt
Ik sta op het punt om een aantal mensen de strot om te draaien! Irritante, niet-luisterende, etterige mensen. Grom. Werken op een avond waarop je dacht vrij te zijn zuigt....
De evolutie volgens sander en kristel Nou ja....een klein stukje dan
Een platworm staat zogezegd aan het begin van de evolutie naar dier en mens toe. De platworm is het eerste dier dat een keuze kan maken, symmetrisch is, zintuigen en dus een centraal zenuwstelsel heeft en zoiets als een brein bezit. Dat leerden Sander en ik gisteren bij discovery channel. Wij zijn, met andere woorden, afstammelingen van een slijmerige, vieze, ondermaatse worm? Geloof het of niet, het is zo. Maar hoe is zo’n platworm dan voor de eerste keer ontstaan? Hier volgt ons idee over een onderdeel van de evolutie: van blad naar platworm. Daarbij moet ik vermelden dat het een platworm eigen is om met een kanaal aan de onderkant van zijn lijf zijn prooien leeg te zuigen. Zo kwamen wij op het volgende:
Het sterkste blad tapt dus energie af van het blad van de zwakkere plant. Na jaren en jaren van energie zuigen en kruisbestuiving van allerlei genetisch materiaal laat het blad los en ontwikkelt bewegingstechnieken. Bewijs voor deze theorie is het aftappen van energie....dit doet de platworm nog steeds, hij zuigt zijn prooien leeg door middel van dat gaatje aan de onderkant!
Jaja, ik ben het met je eens: dit gaat helemaal nergens over. Maar wat hebben we een lol gehad;o)
Het gif genaamd alcohol heeft de afgelopen nacht veel hersencelslachtoffers geëist. Ik sterf van de koppijn en bibber alsof ik het verschrikkelijk koud heb. Het enige dat ik nog kan doen is zitten, staren, bibberen en roken. Althans, ik heb mijzelf beperkt tot deze handelingen. Meer kan ik niet aan. Het gevolg van een geweldige nacht. Kristel op stap met 4 mannen, en later met 6. Festival, uit eten, kroeg en gezellig bij iemand thuis. Ik gedij prima tussen mannen, beter nog dan in een groep vrouwen. Mannen halen het slechtste in me naar boven. Mijn tong wordt nog scherper dan dat ze al is (en dan kom je uit bij een dodelijk wapen), ik drink in hetzelfde tempo mee, rook dezelfde hoeveelheden skunk. Kortom: we zaten op dezelfde heftig verstoorde golflengte. Lallend en al. Door dit alcoholmisbruik ben ik vandaag een belachelijk belangrijke afspraak vergeten. Een afspraak waar mijn volgende schooljaar op gebaseerd zou moeten worden. Vergeten. Gewoon vergeten. Alsof het niets is. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt zonet. Nu diep inademen en hopen dat het allemaal op z’n pootjes terecht komt. Ik durf bijna te zeggen dat deze nacht het waard was. Plezier voor alles. Gasten, bedankt. Vanavond weer? ;o)
Gedrieën hadden we wat gedronken in de stad. Het North Sea jazz pre-event was in town. Heerlijk buiten, fantastische muziek en prettige mensen. Gezellig. Op de weg naar huis namen we een snelle route. Zo’n route die je misschien beter niet kunt nemen om 2 uur ’s nachts. Maar wij zijn niet bang. Nooit bang. Druk pratend liepen we over straat zonder ons van enig gevaar bewust te zijn. Natuurlijk werden er wat opmerkingen naar ons toe geslingerd, kwam er een ranzigerd op zijn fietsje naast ons rijden onder luid ge-psst en ge-schatje. Een normale nacht in Den Haag. We kwamen vier jongens tegen. Ze liepen in tegengestelde richting, merkten ons op en besloten te draaien. Ze zagen er gevaarlijk uit. Kale zwarte koppen, lang en breed. Veel leer. Veel goud. Ze beslopen ons, kwamen in stilte steeds een stukje dichterbij. Het gefluister knisperde door de nacht. Zenuwen. Dit voelde niet goed. ‘Kris! Kristel!’. Ik keek achterom en zag een vriend van me. Klein, breed en erg Antilliaans. ‘Zal ik een stukje meelopen?’. Niets liever. Nadat we afscheid van hem hadden genomen liepen Linda en ik verder naar ons huis. Linda leek geschrokken en ik vroeg haar wat er was. ‘Die gasten achter ons hè…één van ze had een piece in zijn hand! Echtwaar! Ik wist het eerst niet zeker maar hij had er echt één! Gadverdamme…wat eng zeg. Ik loop nooit meer die route Kris. Volgende keer lopen we anders.’ Ik zal haar niet vertellen hoe vaak ik al mensen met een gun heb gezien. Zelfs één op mijn buik gehad. Mij maken ze niet bang meer. Hooguit zenuwachtig of gespannen. Maar niet bang. Als ik op deze plaats in Den Haag bang moet zijn heb ik geen leven meer. Dat weiger ik. Ik probeer gevaar te ontwijken, natuurlijk. Maar als het me opzoekt? ‘I laugh in the face of danger! Hahahahaha!’
Mogen vrienden van goede vriendinnen van mij het uitmaken?
Nee! Dat mag niet! Dan krijg ik namelijk een heel verdrietige vriendin aan de telefoon, en dat is absoluut niet leuk! Verdomme! Het is serieus waar een drama, liefdesverdriet. Pijn, pijn, pijn, het enige wat je lichaam en ziel nog voelen. En mijn vriendinnetjes mogen dat toevallig niet! Nee?? Nee!! In mijn egotripperij wil ik namelijk dat ze maar één ding voelen en zien: geluk!
Bussen zijn onbetrouwbaar. Treinen zijn onbetrouwbaar. Het heeft me nooit zoveel kunnen schelen, te laat op school komen is geen straf. Gister daarentegen werd het me iets té gek. Drie bussen kwamen niet opdagen, wat zoveel betekent als een wachttijd van 45 minuten Het leuke is dat er overal mensen in bushokjes staan te wachten op dezelfde bus. Ze wachten en wachten, vermenigvuldigen zich. Zuchten en steunen, beginnen te schelden, binnensmonds te vloeken en raken uitermate geïrriteerd. Met al die mensen kom je in een bus te zitten. Voor de duidelijkheid: Allemaal in één bus. De stemming zit er dan al lekker in. Bij het minste of geringste kun je een sneer verwachten, of een stiekeme trap tegen de schenen. Zijn mensen normaliter zo sociaal om voor ouderen op te staan: na drie kwartier te hebben gewacht zijn ze hun sociaal gevoel compleet vergeten. Het is feest in de bus. Het feest der ongeduldige asocialen. De route van de bus voert je ondermeer langs een psychiatrisch ziekenhuis. Leuk vind ik dat altijd, die maffe types die bij deze halte binnenstappen. Heel leuk, maar gisteren was het stukken minder. Op elkaar gepakt staan de alcoholistische manisch depressieven tegen je aan te leunen. Afgezakte broek en zweterige oksels incluis. Jammie. Bij iedere aanraking zeggen ze ‘zjorriej’, en de ranzige kegel komt je tegemoet. Werkelijk een zeer prettige manier van reizen. Het wordt tijd om de auto van Sander te confisqueren en hem onder mijn eigen kont te schuiven. Dat reist een stuk comfortabeler.
Op webcamsoftware.nl staat een aardig stukje over de software die ik heb en hoe ik daarvan gebruik maak. Geschreven in opdracht van de mensen van die pagina....leuk! Voor de geïnteresseerden onder jullie misschien aardig om eens te lezen.
‘Je bent zó’n sterk mens’, hoor je wel eens. Je eerste reactie is vriendelijk dankjewel te zeggen en verlegen te kijken. Maar wat bedoelen mensen eigenlijk met het begrip sterk? Je kunt het op zoveel manieren interpreteren. Sterk omdat je altijd doorgaat. Sterk omdat je emoties niet laat zien. Sterk omdat je meer doet dan logischerwijs aangenomen kan worden. Sterk omdat je, als je het als compliment opvat, misschien zal dansen naar de pijpen van degene die het je zegt? Sterk. Wat een klotebegrip eigenlijk. De meeste mensen die het je zeggen plakken er ook nog eens iets als ‘JE LIJKT ME’ voor. Ja túúrlijk. Jij kan het weten met al die zogenaamde mensenkennis van je. Als we het zo spelen lijk jij me ook héél sterk. En dat zeg ik alleen om te voorkomen dat je ooit de neiging krijgt op mijn schouder uit te huilen. Want dat is toch wat de meeste mensen bedoelen? Zo hebben ze geen 'last' van hun medemens. Je bent sterk omdat je iets naars meemaakt en niet huilt als er anderen bijzijn. Als je doet of je het allemaal aankunt. Of je ‘de draad’ wel weer oppakt. Sterk op die manier? My Ass. Sterk ben je pas wanneer je dúrft te zeggen dat het klote gaat. Dat je je te tyfusongelukkig voelt om het minste of geringste te ondernemen. Dat het leven je soms kapot lijkt te willen maken. En dat je daar verdriet om hebt. Maar dat er ook mooie dingen zijn. Natuurlijk zijn er mooie dingen. Maar nu zie je ze gewoon eventjes niet en heb je geen zin om de schijn op te houden. Dat is lef hebben. Want dat is het leven nemen en delen zoals het is. In alle sterkte, en in alle zwakte.
Mam, ik hou van je. In alle sterkte, en in alle zwakte. Volledig.
Nadat ik wat mailtjes heb beantwoord en een stuk heb geschreven voor webcamsoftware.nl kan ik eindelijk even achterover leunen en me bedenken: ‘Ik heb vakantie’. Voor het eerst heb ik écht dat gevoel. Vandaag ben ik met mijn lieve, lieve moeder naar Leiden gereden om mijn kunstmap en boetseerwerken op te halen. En mijn laatste cijfer van de hertentamens op te zoeken. Psychiatrie. Wederom zonder te leren. Jawel. Een 5.5!!!!! ‘Hoe doet ze het?’, vraag je je af. ‘Hoe krijgt ze dát nou weer voor elkaar?’, denk je bij jezelf. Mensen, ik heb geen idee, maar ik heb het op de tiende af gehaald!!! En ja, natuurlijk neem ik die ovatie graag in ontvangst, danku, danku :o) Voor het eerst sinds tijden kan ik mijn schouders weer laten zakken, een boek pakken, op de bank kruipen en televisie kijken zonder dat me een schuld –of angstgevoel bekruipt. Ik hóéf helemaal niks! Ik mág doen wat ik wil! Vakantie is het beste wat een mens in drukke tijden kan overkomen.
Gek word je ervan, iedere avond weer. Seksreclames. Als je een nachtmens bent, zoals ik, en je zet dan de televisie aan om wat comedy’s te kijken word je ermee doodgegooid. ’WWW dildo punt NL!’ en ‘09060123, dat is een lekker nummertje!’. Ik kan die zinnen inmiddels niet meer horen. Steeds weer kijk ik naar die meisjes en bedenk me of zij er ook maar enigszins plezier aan beleven. Over het algemeen zijn het Slavische meisjes. Dan weet je het wel. En, toegegeven, er zitten ook gewoon een paar sloeries tussen die zichtbaar soppen bij het horen van hun eigen ge(ouwe)hoer. Maar volgens mij is dat de minderheid. Studentes die geld willen verdienen? Vrouwenhandel? Goedkope hoertjes die een buitenkansje zagen? Geen idee. Waarschijnlijk is het helemaal niet de bedoeling dat je over de origine van die vrouwen gaat brainstormen. Toch, ik kan niet anders, het gebeurt gewoon. Sander denkt over het algemeen druk met me mee. ‘Sohéé, zij ziet er echt niet uit alsof ze het leuk vindt! Mmmm. Óóh…deze is wel mooi hè?’. Geïntrigeerd door de vrouwen van 09nogwat. Ik ben in ieder geval dankbaar om te kunnen zeggen dat ik niet warm of koud van ze word. Seksueel gezien dan. Ze zijn met té veel en het ligt er té dik bovenop. Een subtiel fragmentje af en toe lijkt me prima. Of dan maar keiharde porno. Dat weke gezeik van de 09nogwatmeisjes begin ik beu te raken. Behoorlijk beu. Des te meer omdat de vragen die rijzen toch niet te beantwoorden zijn.
Ik ben druk bezig met het maken van een nieuwe lay-out voor mijn site, en het wordt stoer! Jullie zullen nog wel een tijdje moeten wachten, maar het zit er aan te komen…..Spannend hè?
’s Middags kwam de band hier aan. Spullen naar boven sjouwen. ‘Hee Kris!’. ‘Krissieieieie!!!!’. ‘Hee wijfie, alles goed?’. Vijf keer een lege begroeting door de gang. Ik had me afgezonderd. Soms heb je gewoon geen zin meer in al die mensen die te pas en te onpas door je huis heen galopperen. Het is de laatste weken werkelijk niet normaal meer. Zonder enige aankondiging komt er iemand binnen. ‘Hoi, we komen spullen ophalen!’. Hartstikke prima, maar wat nou als ik net uit de douche gelopen kom? In mijn eigen huis wil ik rond kunnen lopen zoals ik dat wil. Zonder er over na te hoeven denken of er misschien een mogelijkheid bestaat dat er iemand onaangekondigd de deur opengooit. En het gaat niet alleen om uit de douche komen, soms ben ik bezig en wil ik gewoonweg niet gestoord worden. Privé-aangelegenheden. Tentamens. Of gewoon de muziek op tien en door mijn huis heen dansen en springen. Ongestoord. Hoe meer zielen hoe meer vreugd is een mooi gezegde, het gaat alleen niet altijd op...
Een jaar lang heb ik op les gezeten en een jaar lang bakte ik er helemaal niets van: gitaarspelen. Mijn leraar was erg enthousiast, dat wel, maar niet over de dingen waar ík enthousiast over was. Eigen muziek meebrengen om dat vervolgens te gaan proberen was er bij hem niet bij. Het meest hippe en eigentijdse nummer dat ik ooit van hem leerde was ‘BAD’ van Michael Jackson. Je begrijpt mijn gebrek aan motivatie. Door de tijd heen leerde ik maar twee noemenswaardige nummers van hem, dat zijn ook de enige nummers die ik vandaag de dag nog enigszins kan spelen. Hotel California en Angie. Een jaar nadat ik gestopt was met lessen kwam ik Sander tegen. Niets werkt zo ontmoedigend als samen zijn met een gitarist. Geloof me. In alles wat ik doe wil ik goed zijn, beter nog, de beste. In onze verhouding was direct duidelijk dat ik dat nooit zou worden. Maar vandaag is de dag. Sander is weg en ik heb zijn map met beginnerliedjes uit de kast gerukt. Ik ga het weer eens proberen. In mijn eentje. Kneuzen tot ik erbij neerval. Als jullie de rest van de dag niets van mij horen betekent het dat mijn vingers te gehavend en bebloed zijn om nog te tikken. Hail the music.
Het is mij eerder toegestaan jaloers te zijn dan Sander. Klinkt dat je vreemd in de oren? Geen probleem. Ik kan het namelijk ook nog eens prima onderbouwen.
Mannen zijn over het algemeen geen goede versierders. Er vallen grofweg twee categorieën te onderscheiden. Het ‘hee schatje ken ik jou niet ergens van’-type, en het ‘uhmmm….ehmmm…..ehmmmm…nee ik zeg toch maar niks’-type. Wanneer er een jongen uit mijn omgeving verliefd op me zou worden merkt waarschijnlijk niemand dat. De vlinders vliegen stiekem in zijn buik, hij verzint allerlei leuke fantasietjes, maar hij zal steeds voor ogen houden dat ik ‘al een vriend heb’ en dat hij ‘Sander nooit zo zou kunnen kwetsen’. Wat een gemiet, denkt een vrouw in hetzelfde geval. ‘Ik wil hem dus ik moet en zal hem krijgen!’. Er klinken knallen en schoten om haar roofjacht in te luiden. Een vrouw versiert geraffineerd, op een manier die voor de man in kwestie niet direct zichtbaar is. Maar andere vrouwen weten precies waar ze mee bezig is. Andere vrouwen zien dat ze plotseling lacht met dichte mond en gekrulde mondhoeken, terwijl ze normaalgesproken zo luid en uitbundig lacht. Andere vrouwen zien dat haar buik iets platter lijkt, haar borsten iets groter en haar kont een kilootje voller. Dat haar oogopslag verandert. Lichaamstaal. Als ik een vrouw zo richting Sander zie doen word ik jaloers. Maar als iemand verliefd op mij zou zijn is er niets aan de hand. Mannen bakken er toch niks van, van dat versieren.
Ik doe mijn telefoon aan en voer mijn pincode in. Foute pincode, zegt het apparaat. Nog maar een keer proberen. Alweer foute pincode. Laatste kans. Wat doe ik verkeerd? Shit! Volgens mij ben je nog niet helemaal wakker als je de pincode van je bankpas invoert in je telefoon….
Huishouden is niets voor mij. Ik heb er een hartgrondige hekel aan. Het schijnt met ‘deze’ generatie te maken te hebben. We zijn te hightech voor het huishouden. Met een schamele 18 jaar vraagt de net-uit-huis-studente al om een afwasmachine voor haar verjaardag. En het opgeschoten-irritante-puber-joch dat met een pikkie van niks uit huis is getrapt om op zijn eigen benen te kunnen staan weet niet hoe vlug hij een alles-in-één keukenapparaat moet kopen, zodat hij vliegensvlug wat fruit in de shaker kan gooien, het ding kan omspoelen en er onmiddellijk zijn avondeten mee kan fijnsnijden. Als dat avondeten voor de verandering een keer géén magnetronmaaltijd is. Ook zoiets: ramen zemen. Is er nog iemand tussen de 18 en 25 die dat daadwerkelijk meer dan eens per jaar doet? Andijvie zelf snijden? Iemand? Als ik aardappelen eet zijn dat 9 van de 10 keer Cela Vita voorgekookte aardappelschijfjes. Hup, zo in de pan. Dat klote aardappelgeschil, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Maar toch, hoe diep mijn haat jegens het huishouden ook geworteld is, soms heeft een mens geen keus. Als ik zo wil gaan douchen, zal ik toch echt die handdoeken op het rek moeten hangen. Als ik geen ongedierte in mijn keuken wil, zal ik de afwas in de toekomst iets minder lang moeten laten staan. En als ik wil slapen zal ik moeten zorgen dat het bed vrij is (ja, Sander ligt nu eenmaal altijd in de weg. Grofvuil noemen ze dat ;). Met andere woorden: Kristel moet weer eens wat in huis gaan doen. Ik ben druk bezig tactieken te verzinnen. De afwas is in ieder geval klaar, dankzij de zolangmogelijklatenstaandandroogthetvanzelfwel-techniek. Nu de rest nog…
Droog brood, pindakaas en hagelslag. Dat zijn de ingrediënten van mijn heerlijke ontbijt. Het was het beste dat ik kon maken. Het meest eetbare. Dacht ik. Maar het is VIES!Vijf minuten lang ben ik aan het herkauwen om één enkele hap weg te kunnen slikken. Plakkerige smakgeluiden komen uit mijn mond. Ik word er zelf misselijk van. Weet je wat? Ik rij zo wel even naar de supermarkt. Croissantjes halen om in de oven te doen. Dat is véél lekkerder wakker worden!
Parkpop was wederom geweldig! Naast het feit dat ik een aantal webloggers ben tegengekomen, heb ik een fantastische groep vrienden waar je verschrikkelijk mee kunt lachen. Als er in de omgeving iets gebeurd is wordt het 9 van de 10 keer aangezwengeld door iemand uit onze groep. We hebben door het zand gerold, gedanst, stickers van de DIXIE wc’s gepikt en die op elkaars ruggen geplakt (flauw, maar het werkt;), gesprongen, gezongen……en ga zo maar door. Het festivalseizoen begint voor mij bij parkpop, hét startsein voor de zomer. Ik kan haast niet wachten tot Lowlands… Gisteren heb ik al mijn hertentamens ingeleverd. En dat ging niet van een leien dakje. Het boetseerwerk dat ik heb gemaakt kwam in verschillende stukjes op school aan en ik had een aantal schilderingen thuis laten liggen. Nog een keer heen en weer dus. Stom. Ondanks dat alles ben ik er nu in ieder geval van af. Het is klaar. Ik heb….VAKANTIE!!!!!!!!!!!!! En daar ga ik eens even flink van genieten!
