28-1-2012 VAD - Ons Genoegen 10-10

Deze ronde was een ronde van onverwachte uitslagen. Waar wij kansloos waren in de vorige ronde tegen Kennemerland, werd Kennemerland nu met maar liefts 15-5 verslagen doo ODB Den Haag, waar wij op onze beurt weer (zij het nipt) van gewonnen hadden.

Ook de 10-10 tegen VAD mag een verrassing genoemd worden, VAD speelde vorig jaar nog in de hoofdklasse, en is dit seizoen een van de betere teams. Wel bleek uit hun uitslagen dat ze bijna nooit met grote cijfers winnen. Al moet gezegd worden dat het niet tegenzat.

Omdat Wouter van Beek geveld was door malaria viel Dick de Boer in. Aan bord 10 kreeg hij een tegenstander met 200 ratingpunten meer, en hij kwamdan ook duidelijk tekort. Wim Vlosswijk maakte de stand weer gelijk door een combinatie vanuit de hekstelling. Helaas kwamen wekort daarop weer op achterstand doordat Gerard Morsink in een gelijkwaardige stand in een drie om drie doorbraakcombinatie liep.

Hierna volgden drie remises. Lex den Doop speelde een rustige patij waar het evenwicht nooit werd verbroken.  Arne van Mourik nam een combinatie met schijfverlies, om er vervolgens achter te komen dat de geplande terugverovering van de schijf er niet in zat. Hij kwam vervolgens in een verloren eindspel terecht, maar met enige medewerking van tegenstander Van der Schaaf werd het nog net remise. Auke Zijlstra speelde klassiek, wellicht niet het beste systeem om kansen te krijgen tegen Michel Horn. De partij kabbelde rustig naar remise. Cock van Wijk bracht hierna de spanning in de wedstrijd terug met een mooie overwinning op Jos Eggen. Cock stond vanaf de opening iets makkelijker op het centrum, en in de tijdnoodfase durfde Eggen een afwikkeling (die bij analyse door een kleine finesse na een damzet van Cock remise bleek) niet aan, en werd vervolgens even later via een andere combinatie van het bord gezet. Dat alles in vliegende tijdnood, nadat de vlag van Eggen was gevallen bleken er al 58 zetten te zijn gedaan.

Lex van Amerongen speelde tegen Herman van Westerloo, die tot deze wedstrijd een 100% score had. Op aanraden van Cock speelde Lex 33-29 tegen met 19-24 en terugruilen, een voor hem onbekende opening, maar het pakte goed uit. Lex slaagde erin het evenwicht goed te bewaren, en wist bovendien al te erge tijdnood te vermijden. Na de vijftigste stand stond hij iets minder, maar ruimschoots voldoende voor remise. Arie Schwartz liep in een doorbraakcombinatie, maar wist de stand in evenwicht te houden, en kwam daarna zelf met een doorbraak. Hierna onstond een ingewikkeld eindspel met twee dammen en drie schijven tegen een dam en vier schijven. Het verzinnen van een plan was niet eenvoudig, en Arie kwam er niet uit. Hiermee was de stand 9-9, en hing alles af van Johan Stous. Deze speelde een ingewikkelde klassieke stand, waarbij niet duidelijk was wie beter stond. In tijdnood leek het verkeerd te gaan, Johan moest zijn toevlucht nemen tot een variant met twee schijven minder en allebei een dam. Na de tijdnood bleek dit vier om twee eindspel toch nog remise, al liet Johan de toeschouwers wel even zweten door in plaats van de schijven in oppositie te laten staan de schijf door te laten lopen (een geplande ruil werkte even niet wegens damvangst). Johan hield het hoofd koel en pakte alsnog de remise (ook volgens de computer was de stand theoretisch nog remise), zodat we met 10-10 tevreden de terugreis konden aanvaarden.