Tekstversie

Algemeen:

Startpagina



Ter herinnering aan
Hanne Willems – Citino
(23 maart 1968 – 10 november 1998)
 

( Veel te ) Korte levensbeschrijving van Hanne




Hanne wordt op 23 maart 1968 in ‘s-Hertogenbosch West geboren als Hanneke Citino. Haar vader (Francesco Citino) verlaat haar moeder en haar wanneer Hanneke 2 jaar oud is . Jaren later zal ze hem nog één keer zien niet wetende dat het haar vader is.  

Tgv herdenking sterfdag 2016


Gedurende haar jeugd heeft ze meerdere verhuizingen meegemaakt, eerst binnen ‘s-Hertogenbosch, later naar en binnen Tilburg. Haar moeder voedt haar zeer beschermd op. Sociale kontakten zijn er weinig. Wel ontwikkelt ze onder invloed van haar moeder een grote liefde voor de Klassieke Muziek en Beeldende Kunst. Na de basisschool volgde ze een middelbare schoolopleiding aan het Cobbenhage college te Tilburg. Uiteindelijk behaalt ze haar Atheneum diploma op het avondcollege.
Ze besluit om een opleiding aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in ‘s-Hertogenbosch te gaan volgen en gaat bij haar zus in 's-Hertogenbosch inwonen.

Na eerst een tijdje goed met elkaar bevriend te zijn geweest krijgen Hanne en ik tijdens het tweede jaar van de studie (eind 1989) een serieuze relatie met elkaar. Ons eerste uitje samen – een concert van Carmine Coppola (de vader van regiseur Francis Ford) – die de uitvoering van zijn eigen composities (the Godfather, Apocalypse now) dirigeert – een memorabel concert. Een paar maanden later, begin 1990 blijkt dat Hanne ernstig ziek is, ze lijdt aan een agressieve vorm van huidkanker (melanoom, kwaadaardige moedervlek). Na diverse vervelende ervaringen met reguliere artsen te hebben gehad, besluit ze om naar een alternatief therapeut te stappen. Deze behandelt haar en na verloop van tijd lijkt het beter met Hanne te gaan. Het gaat zelfs zo goed met haar dat de ziekte vanaf dat moment amper meer een rol in haar leven speelt .
 

Vorige

Volgende


Het is ook in deze periode dat we gezamenlijk aan een spirituele speurtocht beginnen , en lezingen / cursussen en diverse centra bezoeken. Een speurtocht die ons een tweetal jaar later naar de antroposofie zal leiden. Een filosofie die later vooral een erg belangrijke rol gaat spelen, bij de opvoeding van de kinderen.

In juni 1990 raakt Hanne in verwachting. Inmiddels is Hanne in een opvanghuis terechtgekomen, zelf woon ik op dat moment nog in een ontzettend smerig en vervallen huis – een echt krot. Gelukkig krijgen we dankzij het maatschappelijk werk in september 1990 een kleine bovenwoning. Op 6 maart 1991 wordt Mirjam geboren. Door de geboorte van Mirjam krijgt Hanne's leven een nieuwe impuls. Ruim een jaar later, op 11 mei 1992, wordt Judith geboren. Op 11 augustus dat jaar trouwen we voor de wet ( het kerkelijke huwelijk zal echter pas 4 jaar later n.l. op 29 december 1996, samen met de doop van onze, dan inmiddels, 3 kinderen, plaatsvinden). In mei 1993 krijgen we een hele woning voor ons gezinnetje, Hanne ’s huisje, ze was graag in de tuin en genoot daar van de prachtige treurberk die daar groeide. Als het flink waaide, al was dat midden in de nacht, ging ze op het balkon staan luisteren naar het ritselen van de bladeren. 27 juli 1995 wordt onze zoon Samuël geboren. Alles lijkt op rolletjes te lopen en nog nooit tevoren heb ik iemand zo gelukkig gezien als Hanne in die periode.

Als in de lente van 1997 een tumor bij Hanne ontdekt wordt, dus 7 jaar na de eerste keer, stort mijn wereld in elkaar. Mijn wereld, maar niet die van Hanne, want zij krabbelt overeind en staat plotsklaps midden in het leven. Ze gaat voor het eerst aan zichzelf denken, en dat zonder dat het ten koste gaat van ons gezin. Ze gaat telkens meer buitenshuis ondernemen, en voor het eerst in 29 jaar doorbreekt ze haar sociale isolement. Hanneke Willems - Citino wordt Hanne Willems, ze neemt afscheid van een naam die niet meer bij haar past. Ze zal hoe dan ook haar ziekte overwinnen. Dat is haar overtuiging !

Als ze in mei 1998 te horen krijgt dat er niets meer voor haar gedaan kan worden, en ze waarschijnlijk nog maar enkele maanden te leven heeft, gaat ze niet bij de pakken neerzitten. Ze neemt Dr. van B.,de chirurg in het Carolusziekenhuis (het tegenwoordige Jeroen Bosch Ziekenhuis ) zijn arrogantie, nalatigheid en geklungel geeneens kwalijk (ik heb daarentegen na al die jaren nog steeds problemen met de handelwijze van van B. en zeker omdat mij na het overlijden van Hanne een brief onder ogen kwam waarin deze chirurg keihard loog om zichzelf in te dekken) . Geen plaats voor negativiteit in Hanne's leven. Na 30 jaar komt een prachtige bloem tot volle bloei. Om ons heen staan er een aantal mensen op, mensen die vastberaden zijn, mensen die besloten hebben om ons te helpen daar waar ze kunnen. Het is aan deze mensen te danken dat de laatste maanden die we samen hebben, de mooiste van ons (gezamenlijke) leven, zijn. Dankzij hun gaat onder andere Hanne’s grootste wens, nl het maken van een reis naar Ierland in vervulling.

 

Op dinsdag 10 november 1998 overlijd Hanne. Ze ligt thuis opgebaard en wordt door velen bezocht. De kinderen en ik ontvangen massa's kaarten, vaak van mensen die we amper kennen. En weer is er die groep mensen, deze keer waken ze dag en nacht bij Hanne. Vrijdag 13 november wordt Hanne begraven, na een indrukwekkende bijna feestelijke dienst in de Wederkomstkerk, op de begraafplaats Groenendaal in ‘s-Hertogenbosch. Tijdens de begrafenis zingt het ouderkoor van de Vrije School (Rudolf Steinerschool) (tegenwoordig vs de Driestroom) een aantal liederen, liederen die Hanne zelf nog uitgezocht heeft, ook is er een moeder die een stuk op haar cello speelt. De hele school kreeg die middag vrij en zo waren er veel kinderen met hun ouders.

Jaren eerder, na een bioscoopbezoek in Brussel, was Hanne erg onder de indruk van de begrafenisscene uit Akira Kurosawa’s Dreams. Een feestende groep mensen die het overlijden van een dorpsgenote vierden (klik hier voor scene > https://youtu.be/rE2HmU9nAcI), het was een feestelijke viering. Een mooi beeld, dat haar altijd bijgebleven was.  
Veel van de aanwezige ouders, schoolkinderen, kennissen en familie praten achteraf over een mooie begrafenis, een begrafenis zoals men die nog nooit heeft meegemaakt. Het was naast alle verdriet bij de aanwezigen, ook een bijzondere en mooie gebeurtenis, en dat was precies zoals Hanne wilde dat het zou zijn.

In de periode van Hanne’s overlijden worden de eerste stappen gezet voor de bouw van een prachtig auditorium op de vrije school, op een centraal punt in de constructie heeft de bouwmeester de initialen van Hanne in het hout gekerfd en de zaal aan haar opgedragen. Zo leeft ze niet alleen voort in de harten van eenieder die haar gekend heeft, maar heeft ze ook een plek gekregen op de basisschool van onze kinderen, de school waar ze onlosmakelijk mee verbonden was.


HANNE – Voor altijd in onze harten


Arno Willems
 

Vreugden zijn geschenken van het lot,die hun waarde in het nu bewijzen. Leed daarentegen is een bron van kennis, waarvan de betekenis in de toekomst blijkt. ( Dr. Rudolf Steiner )

 

Mourning (opgedragen aan Hanne)


(c) AardeWerk 2018
- heeft u klachten over gebruikt beeld en/of geluidsmateriaal - Stuur mij dan een mailtje