2001     2001     2001     2001     2001     2001    2001     2001    2001

Alhoewel Peterborough een oude stad is, gegroeid rondom een groot klooster uit de zevende eeuw, is - op de kathedraal na - nog weinig dat getuigt van zijn rijk verleden. Op de zevende en achtste eeuw bouwden Benedictijnen op de plek waar nu de kathedraal staat een klooster. Nadat de Denen het in 870 hadden verwoest, werd het geheel in de tiende eeuw herbouwd en de kerkschat werd rijker dan ooit tevoren. De legendarische held Hereward the Wake, een soort Robin Hood die tegen de Normandiërs streed, plunderde het klooster onder het voorwendsel dat anders de schat in Normandische handen zou overgaan. In 1117 werd het klooster door brand verwoest en daarna weer opgebouwd. De Benedictijnen waren nogal conservatief in hun bouwstijl, vandaar dat deze kathedraal in Norman stijl nog duidelijk het stempel draagt van de angelsaksische bouwwijze. Na de opheffing van het klooster in 1539 werd de kerk twee jaar later de zetel van een bisschop en daarmee tot kathedraal verheven.

Het houten plafond van het schip heeft een unieke dertiende-eeuwse beschildering met figuren van apostelen, heiligen en kerkleraren. Het pronkstuk van het exterieur is de westgevel die met zijn drie bijzonder hoge bogen in zuiver gotische stijl tegen de oudere Norman gevel werd geplaatst. De houten plafonds van de dwarsbeuken zijn de enige in Engeland bewaard gebleven houten plafonds uit de Normandische tijd. De altaarmimte is het oudste deel van de kerk.

Reeds in de zestiende eeuw bezat de kerk een orgel. Dat werd echter in 1643 vernield door Puriteinse soldaten. Nadat de monarchie in 1660 was hersteld, kreeg Thomas Thamar (wiens orgel in Framlingham nog bestaat) opdracht een nieuw orgel te bouwen. Dit functioneerde tot 1735, toen een zekere Kellingburgh een ander orgel bouwde.

William Allen uit Londen plaatste in 1809 een nieuw orgel op het oksaal; na uitbreiding door Holdich werd het in 1871 herbouwd door William Hill tot een driemanuaals instrument met 38 stemmen, waarvan zes op het pedaal. Elf jaar later moest het orgel vanwege restauratiewerkzaamheden aan de middentoren worden gedemonteerd. Na de herinrichting van het koorgestoelte plaatste de firma William Hill & Son in 1894 een orgel waarin pijpwerk uit het voormalige orgel was verwerkt. Het bezat vier manualen, 68 stemmen en pneumatische tractuur. Het pijpwerk kreeg een plaats op het noordelijk triforium, met uitzondering van het Choir en enkele 'zachte'pedaal- registers, die op de begane grond kwamen te staan. Tien jaar later kreeg het orgel zijn huidige front, ontworpen door Dr. Arthur Hill. In 1930/31 volgde herbouw door de firma Hill & Son and Norman & Beard Ltd. De dispositie werd hierbij in overleg met de toenmalige organist, Dr. Henry Coleman, uitgebreid tot 89 stemmen. Het orgel werd door reductie van de hoofdwerkmixtuur en een aantal zachte registers wat 'ronder' van toon. Organist Dr. G.D. Cunningham uit Birmingham speelde het vernieuwde orgel op 16 april 1931 in. In deze vorm deed het orgel dienst tot in de jaren zestig.
Van 1980 tot '82 vond een restauratie plaats door de firma Harrison & Harrison uit Durham; de dispositie werd herzien door Mark Venning (Managing director Harrison & Harrison), Chael Gillingham (orgeladviseur voor de diocese Londen), Christopher Robinson (organist en koordirigent van St. George's Chapel, Windsor) en Christopher Gower (Master of the Music in Peterborough Cathedral). Hierbij was het uitgangspunt de situatie van 1894. Een aantal stemmen kreeg een andere intonatie. Het Choir Organ kreeg een aantal nieuwe stemmen; het dak van de Choir-kas werd voorzien van zweljalouzieën. De tractuur en speelhulpen werden compleet venieuwd.

---